เรียนรู้ 7 Habits กับมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

ปัจจัยที่ทำให้เราประสบความสำเร็จคือการเรียนรู้ที่ไม่หยุดนิ่ง และการเรียนรู้ 7 อุปนิสัยของผู้ทรงประสิทธิภาพสูงจะเป็นแนวทางที่นำเราไปสู่ความสำเร็จได้อย่างยั่งยืน

สวัสดีครับชาว Blog และคณะผู้บริหารและคณาจารย์มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีที่เคารพรักทุกท่าน

             ผมรู้สึกยินดีและเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้มีโอกาสจัดโครงการพัฒนาผู้นำและผู้บริหารของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี หลักสูตร "การเพิ่มประสิทธิภาพขั้นสูงในการทำงานและการสร้างภาวะผู้นำ กรณีศึกษา Covey's 7 Habits Workshop The 7 Habits of Highly Effective People" ระหว่างวันที่ 25 - 28 พฤศจิกายน 2549

              หลักสูตรนี้มีประโยชน์มากสำหรับการนำหลักคิดไปสู่การปฏิบัติเพื่อพัฒนาตนเองและองค์กรและเป็นหลักสุตรที่ได้รับการตอบรับอย่างดีจากที่ผ่านมา

              ผมขอถือโอกาสเปิด Blog นี้ เพื่อเป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยนความรู้ ประสบการณ์ระหว่างกันและหวังว่า Blog นี้จะมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ น่าสนใจแก่ผู้อ่านต่อไป ขอบคุณครับ

                                                      จีระ  หงส์ลดารมภ์

[KPN AC jack]

เข้ามาติดตามครับอาจารย์

[ศ.ดร. จีระ หงส์ลดารมภ์]

การสัมมนา ยังมีอยู่จนถึงวันที่ 28 พ.ย. นี้

ขอบคุณครับ

[ดัชนี]

     วันที่ 28  พ.ย. 49  ผมได้มีโอกาสรับเชิญจาก ศ.ดร.จีระ ฯ    ไปร่วมสรุปและการนำไปใช้ในการจัดอบรมฯ ครังนี้  

         ขอชมว่าจากการแบ่งกลุ่มสรุป    บุคลากรระดับผู้บริหารและผู้เข้ารับการอบรมฯ ม.อุบลฯ  มีการเปิดรับและนำไปสร้างานขยายผลหลายๆอย่างไม่ว่า  จะเป็นการทบทวนฝึกฝนตนเองสิ่งที่อรมไป  การนำไปจัดทำแผนงานให้เกิดประสิทธิภาพ   การหาจุดอ่อนจุดแข็งในองค์กร

       การให้โอกาสหัวหน้างานได้รับการอบรมฯ  การสร้างวิทยากรตัวคูณและนำเสนอในวิทยุชมชน และการทำKM  การสร้างสังคมการเรียนรู้ 

        และโชคดีสำหรับรุ่นนี้ที่ได้เรียนรู้เรื่อง Innovation          และพร้อมแบ่งกลุ่มคิดสร้าง Innovation  ขึ้นมา

      แต่อยากจะให้สิ่งที่เราพูดกัยในห้องประชุมเหลี่ยมโต๊ะกลม   ออกมาเป็น Action Plan  และมีSustainabillity Capital ทุนแห่ง8;k,ยั่งยืนและต่อเนื่อง

       มิฉะนั้น สิ่งที่ทุกท่านลงทุนก็จะไม่เกิดมูลค่าเพิ่ม  และทุกอย่างก็จะหยุดนิ่งอยู่กัยที่เหมือนสูญเปล่า  พร้อมนี้ขอให้กำลังใจทุกท่าน

ชำนาญ   บัวทวน

08-1965-7562

ประธานรุ่น 3   7 Habits ม,ขอนแก่น

 

[อจต.]

เรียน ท่านสมาชิกทุกท่านผมขออนุญาตแลกเปลี่ยนข้อมูลในเรื่องของการที่เราได้ฝึกอบรมที่ผ่านมานะครับ ขณะที่ผมนั่งพิมพ์คอมพิวเตอร์ต่อไปนี้ เป็นเวลา 04.30 น. (วันที่ 29 พฤศจิกายน 2549) และคิดว่าสิ่งหนึ่งที่เราน่าจะเริ่มได้คือ สัญญากับตัวเองเราจะเริ่มแล้วนะ  ครับ ผมคิดว่าสิ่งที่ทุกท่านได้รับเหมือนกันและคิดว่าท่านจะนำไปปฏิบัติจากที่เราฝึกอบรมมาน่าจะได้รับเหมือนกัน  สำหรับตัวผมเองผมได้คิดว่าสิ่งแรกที่ผมจะเปลี่ยนแปลงและเลือกแล้วและรับผิดชอบในสิ่งที่จะเกิดขึ้น ซึ่งโดยปกติที่ผ่านมาผมนั้นจะถึงที่ทำงานประมาณ 8.00 น. สิ่งแรกที่ทำคือ อ่าน e-mail และอ่านข่าวจาก Web site แต่สิ่งที่คิดว่าจะต้องเปลี่ยนคือ จะอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับงานการเรียนการสอนแล้วนำงานของมหาวิทยาลัยที่สำคัญในวันนั้นมาทำก่อน  และทบทวนงานที่ได้ทำไปแล้วว่ามีอะไรบ้างที่ยังไม่สมบูรณ์                  โดยการฝึกปฏิบัตินิสัยที่ 1 นั้น ทำให้ผมนึกถึงคุณพ่อของผม ซึ่งจริงๆ แล้วท่านเรียนหนังสือเพียงชั้น ป.1 เท่านั้น แต่สิ่งที่ท่านทำให้ผมนึกถึงท่านนั้น ท่านไม่ได้รู้เรื่อง  7 Habits แต่ท่านก็สามารถทำได้และทำได้ดีและดีกว่าผมด้วย (ผมคิดอย่างนั้น) เพราะเมื่อ 30 ปีที่แล้ว (ปัจจุบันท่านอายุ 79 ปี) พ่อบอกว่าจะเลิกสูบบุหรี่และตื่นเช้าของอีกวันหนึ่งท่านก็เลิกสูบบุหรี่ได้จริงๆ  ทุกคนที่อยู่รอบข้างถามท่านว่า เลิกได้อย่างไร ท่านตอบเพียงว่าไม่ยาก คือ เพียงแต่บอกตัวเองว่า “จะไม่สูบอีกต่อไปแล้ว” และท่านก็ทำได้จริงๆ ดังนั้น ผมคิดว่าสำคัญที่สุดนิสัยที่ 1 ที่เราจะทำได้คือ ตัวเรา ใจเรา และอนาคตของเรา เอาชนะใจตัวเอง                 และอีกตัวอย่างหนึ่ง ซึ่งคุณพ่อของผมได้สอนได้บอกผมได้นานแล้ว คือ เรื่องของ ในหลวงของเรา คือ เมื่อตอนพ่อผมเป็นหนุ่ม ท่านเป็นกรรมกรสร้างถนนจากสุรินทร์ไปโคราช โดยตอนกลางคืนเพื่อนท่านรวมทั้งตัวท่านกลัวผีมาก แล้วคืนหนึ่ง กลุ่มคนงานทั้งหมดก็รวมกันบอกกับผีป่านางไม้ว่า “ที่ดินที่จะทำถนนนี้เป็นของในหลวงของเรา เรามาทำงานให้ในหลวงนะ ดังนั้น พวกท่านทั้งหลายอย่างได้มารบกวนเลย” และนำภาพฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวไปตั้งไว้เพื่อแสดงความเคารพ หลังจากนั้น ตอนกลางคืน ทุกคนก็ไม่มีความรู้สึกกลัวผี และก็ไม่มีผี อีกต่อไป ดังนั้น ทุกวันนี้ ที่บ้านคุณพ่อ (ที่ร้อยเอ็ด) และที่บ้านของผม (ที่อุบลราชธานี) มีพระฉายาลักษณ์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเต็มไปหมดเลย  และที่สำคัญที่คุณพ่อได้บอกผมอยู่ตลอดเวลาว่า ทำงานอะไรก็แล้วแต่ ขอให้นึกถึงแผ่นดิน นึกถึงในหลวงให้มากที่สุด และเช่นเดียวกัน ทุกวันนี้ คุณพ่อผมถ้าหากเห็นในหลวงของเราในโทรทัศน์ พ่อของผมมีความสุขมากและมีน้ำตาไหลออกมา  จากที่กล่าวมานั้น ทำให้ผมนึกถึง การที่เราจะทำอะไรนั้น ขอให้มีเป้าหมายว่าเพื่ออะไร ถ้าหากเราทำเพื่อมหาวิทยาลัย เพื่อแผ่นดิน เพื่อในหลวงของเรา ผมคิดว่าเราจะมีความสุขที่จะทำ และเมื่อนั้น ผมคิดว่า เราจะมีความสุขและพร้อมที่จะร้องให้เมื่อเห็นมหาวิทยาลัยของเรามีความเจริญก้าวหน้า เห็นประเทศของเรามีความเจริญก้าวหน้า  ซึ่งน่าจะเป็นนิสัยที่ 2 (ใช่หรือไม่ โปรดกรุณาเสนอข้อคิดเห็นด้วยนะครับ)                ดังนั้น การลงมือทำเป็นสิ่งที่สำคัญ การคิดว่าจะทำ การพูดว่าจะทำนั้นไม่สำคัญ บางคนมีแต่พูดและพูดในสิ่งที่ไม่ถูกต้องไม่จริง พูดเพื่อความสะใจ เพื่อความมันส์ มีความสุขที่จะพูด เมื่อพูดถึง “การพูด” ทำให้ผมนึกถึงท่าน ศ.ดร.จีระ หงส์ลดารมภ์  ในทฤษฎี 2 R  R ตัวที่ 1 คือ Reality ความจริง  โดย ความจริง นั้น มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น มันสัมพันธ์กับการพูดอย่างไร ถ้าหากเราพูดแต่ความจริงกันทุกคนในมหาวิทยาลัย ผมเชื่อว่าเราสามารถทำได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่ทุกวันนี้อย่างที่เราได้ทราบ มีบางเรื่องในมหาวิทยาลัย ที่คนพูดไม่รู้จริง ผมเน้นนะครับ “ไม่รู้จริง” เมื่อไม่รู้จริงและพูดออกไปนั้น มันเป็นสิ่งเร้า และสิ่งที่ทำให้เกิดปัจจัยอื่นๆ มากระทบต่อการทำงานร่วมกับคนอื่นๆ อย่างมหาศาล อนุญาตยกตัวอย่างเช่น  เมื่อมีคนพูด “การที่มหาวิทยาลัยจะปรับเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ นั้น รัฐบาลจะไม่ให้งบประมาณแล้วนะ มหาวิทยาลัยจะต้องหาเงินเอง” จากการพูดดังกล่าว ท่านคิดว่ามีสิ่งเร้าอะไรเกิดขึ้นบ้าง และใครที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องบ้าง  ซึ่งผมคิดว่า แน่นอน ท่านอธิการบดีอาจจะต้องออกมาอธิบาย พนักงานลูกจ้างออกมาถามว่าเขาจะถูกจ้างต่อหรือไม่ รวมทั้ง นักศึกษาจะต้องถามว่าแล้วมหาวิทยาลัยจะขึ้นค่าเทอมหรือไม่  ดังนั้น จะเห็นว่า ทุกคนที่เกี่ยวข้องที่ได้รับผลกระทบจากการพูดดังกล่าวต่างกังวลและคิดว่าจะทำอย่างไร  แต่ถ้ามีคนที่รู้จริงในเรื่องนั้น ออกมาพูดความจริงที่เป็นหนึ่งเดียว ผมเชื่อว่าทุกคนที่เกี่ยวข้องก็จะได้รับข้อมูลที่ถูกต้อง  ด้วยเหตุนี้ ในเรื่องดังกล่าวข้างต้น ผู้ที่เกี่ยวข้องจะต้องลงมือทำ ทำในที่นี้ คือ “การหาข้อมูลที่เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยจะปรับเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ” เพื่อใช้ในการตัดสินใจ เพราะความจริงมีเพียงอย่างเดียวหนึ่งเดียวเท่านั้น  ผมคิดว่า ความจริง และ การพูดความจริง เป็นสิ่งมีความสำคัญและสัมพันธ์กันเป็นอย่างมาก เพราะเมื่อไรก็ตาม “ที่เรารู้ความจริงแล้วค่อยพูด” น่าจะดีกว่า “การพูดแล้วค่อยมารู้ความจริงทีหลัง” บางคนนั้น เป็นคนที่สร้างสรรค์มาก คือ “พูดก่อนแล้วค่อยหาความจริงภายหลัง” ด้วยเหตุนี้ สังคมของเราจะมีความสุข ทำงานร่วมกันอย่างสร้างสรรค์ สร้างสิ่งที่มีประโยชน์ร่วมกันได้ น่าจะเริ่มตั้งแต่ “การหาความจริงก่อน แล้วค่อยพูด และลงมือปฏิบัติ” ดังนั้น ถ้าหากเราทุกคนชาว ม.อุบลฯ น่าจะลองค้นหาความจริง พูดแต่ความจริง และลงมือทำให้สิ่งที่ถูกต้องตามเป้าหมายที่ได้ตั้งใจร่วมกัน เชื่อว่า ม.อุบลฯ จะสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วกว่านี้ และขอฝากไว้อีกสักอย่างคือ “การคิดก่อนพูด พูดออกไปแล้วต้องมีความรับผิดชอบในคำพูดของตนเอง”                ในวันนี้ คงจะขอรบกวนเพียงเท่านี้ก่อนนะครับ และหวังว่าท่านสมาชิกทุกท่านจะได้ร่วมใจกันทำงาน 7 Habits ประสบความสำเร็จสำหรับตนเอง มหาวิทยาลัย และประเทศชาติ                                ด้วยความเคารพอย่างสูง                                มนูญ ศรีวิรัตน์
                                อาจารย์ตุ้ยอจต. (อุ่นใจตลอดกาล)

[อจต.]

สวัสดีครับท่านสมาชิกทุกท่าน 7 Habits ม.อุบล

วันนี้ขออนุญาตเพิ่มเติมจากวันก่อนในเรื่อง การเลือกทำในสิ่งใดก่อนและหลัง (นิสัยที่ 3 ?) แต่ขอเป็นของส่วนรวม คือ มหาวิทยาลัย อยากจะเรียนสอบถามท่านสมาชิก 7 Habits ม.อุบลว่า มหาวิทยาลัยของเราในสถานการณ์อีก 6 เดือนข้างหน้า เราจะทำหรือพัฒนาสิ่งใดก่อนเป็นสำคัญและเร่งด่วน เพราะบางครั้งเราไม่อาจจะเลือกได้ว่า อะไรสำคัญและเร่งด่วน ดังนั้น ขอความกรุณาทุกท่านได้แลกเปลี่ยนข้อมูล เพื่อเป็นประโยชน์ต่อมหาวิทยาลัย ในการก้าวเดินไปข้างหน้า

ขออนุญาตประชาสัมพันธ์ เรื่องที่จะเกิดขึ้นในวันจันทร์ที่ 18 ธันวาคม 2549 เป็นวันพระราชทานปริญญาบัตร หลังจากที่ส่งเสด็จแล้วเวลา 11.30 น กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ (ศ.ดร.กนก วงศ์คชตระหง่าน) จะบรรยายพิเศษในหัวข้อ "การเตรียมพร้อมมหาวิทยาลัยเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐภายใต้การเปลี่ยนของโลก" (ถ่ายทอดเสียงผ่านคลื่นวิทยุ ม.อุบล FM 91.75 Mhz) และเวลา 13.00 น. เริ่มประชุมคณะกรรมการสภามหาวิทยาลัย และมีคณะกรรมการส่งเสริมกิจการมหาวิทยาลัยเข้าร่วม  คาดว่าจะดำเนินการประชุมเสร็จเวลาประมาณ 16.00 น. หากท่านใดสนใจจะพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้กับท่านกรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ ขอเชิญได้ที่ตึกอธิการบดี ซึ่งท่านอาจจะได้พบกับท่าน ศ.ดร.จีระ หงส์ลดารมภ์ อีกครั้ง แล้วรับรองได้ว่าท่านสมาชิกทุกท่านจะได้ความรู้เพิ่มเติมอย่างแน่นอน 

ขอกลับมาเรื่องสำคัญและด่วนนะครับ วันนี้ผมได้ดำเนินการในส่วนของผมเช่นเดียวกัน คือ ตอนเช้าได้ทำเรื่องที่สำคัญและคิดว่าเร่งด่วนเรียบร้อยแล้วเช่นกัน ดังนั้น ก็ขอเป็นกำลังใจให้สมาชิกทุกท่านได้ปฏิบัติให้ได้เช่นกัน

 ด้วยความเคารพ

อจต.

[เขียนเมื่อ 2 ธ.ค. 2549 08:40 น. 2 ธ.ค. 2549]

สวัสดีครับ ศ.ดร.จีระ/ ผู้เข้าร่วมสัมมนาจาก ม.อุบลฯ และท่านผู้อ่านทุกท่าน

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมต้องขอขอบคุณ ศ.ดร.จีระ หงส์ลดารมภ์ เป็นอย่างสูง ที่เปิดโอกาสให้ผมติดตามไปร่วมกิจกรรม สัมมนาสร้างผู้นำ การเพิ่มประสิทธิภาพขั้นสูงในการทำงานและการสร้างภาวะผู้นำ กรณีศึกษา Covey's 7 Habits Workshop The 7 Habits of Highly Effective People" ระหว่างวันที่ 25 - 28 พฤศจิกายน 2549 ให้กับผู้บริหารระดับสูง ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ณ แก่งสะพือริเวอร์ไซด์รีสอร์ท จ.อุบลราชธานี  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อาจารย์ให้ความรู้ ให้โอกาส ให้อภัย กับศิษย์เสมอมา เป็นการให้ที่สอดคล้องกับแนวคิดทฤษฎีทางพุทธศาสนา เป็นแบบอย่างที่ดีของการเป็น “ครูที่ยิ่งใหญ่” และ “ผู้นำที่เป็นเลิศ” สมควรที่บรรดาศิษย์ทั้งหลายนำเป็นแบบอย่าง</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้มีโอกาสได้รู้จัก พบปะกับอธิการบดี รองอธิการบดี คณาจารย์และเจ้าหน้าที่ระดับสูง ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และโชคดีมากที่ได้พบเพื่อนเก่า ที่เคารพรักกันมานาน ดร.อุทิศ รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ ซึ่งเคยรู้จักกันสมัยที่ท่านได้ทุนและเตรียมตัวไปเรียนต่างประเทศ ครั้งนั้น ดร.อุทิศไปทบทวนภาษาอังกฤษที่สถาบันสอนภาษา เอ.ยู.เอ. ในหลักสูตร Intensive course  จากนั้นท่านก็ไปเรียนต่างประเทศ และได้เขียนจดหมายคุยกัน  ผมสัมผัสได้ถึงความดี ความจริงใจจาก ดร.อุทิศ เพื่อนรักกันสมัยนั้น  ขอแสดงความยินดีกับ ดร.อุทิศ ที่มีความก้าวหน้าในสายอาชีพ มาโดยตลอด </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การสัมมนา วันที่ 25-28 พ.ย.ทีผ่านมา ผมประทับใจ ทีมงานของ ศ.ดร.จีระ ที่ตั้งใจทำงานขยันขันแข็ง  ในวันแรก เห็นดาวเด่น คุณแหม่ม สุภาพเรียบร้อย ขยัน ขันแข็ง อดทน ประสานงานได้โดดเด่น มีน้ำใจไมตรี คอยดูแลเอาใจใส่งานได้ดี  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คุณเอไม่ประหม่าเวลาจับไมค์ มั่นใจ คล่อง ว่องไว บุคลิกภาพมีแววเป็นวิทยากรได้ดี  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คุณรัตน์สุภาพเรียบร้อย มีความตั้งใจเมื่อได้รับมอบหมายงานประสานได้ดี </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คุณปิง ทำงานแบบเฉียบคม เน้นเป้าหมายเป็นสำคัญ ไม่เน้นพิธีรีตองมาก ถึงเวลางานทำได้เร็ว รับงานจากอาจารย์ไปคิดต่อได้ดี </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คุณปิ๋ม เป็นผู้ใหญ่สมวัย สมกับเป็นผู้นำทีม สุขุม สุภาพ น่าเลื่อมใส คบหา บุคลิกภาพดี ควบคุมทีมงานด้วยความสงบนิ่ง น่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง  </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นอกจากนี้ ได้พบ วินัย น.ศ. ป.เอก ด้วยกัน มาคอยต้อนรับดูแลอาจารย์ เหมือนคุณชำนาญ เอาใจใส่ดูแลอาจารย์ที่ขอนแก่น ส่วนดีของวินัยที่พบเห็นคือ ความสนใจ ใส่ใจ เอาใจใส่ต่ออาจารย์ และทีมงาน เป็นอย่างดี </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ส่วนคุณชำนาญถึงแม้จะตามมาสมทบภายหลัง ก็ยังคงเป็นทองแท้ มีความดีต่ออาจารย์และทีมงานเสมอต้นเสมอปลาย อย่างนี้เรียกว่า มีความดีดุจดังเกลือรักษาความเค็ม อย่างนี้เป็นของแท้ ครับ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> ผมได้เห็นความโดดเด่นของวิทยากรแต่ละท่าน สุขุม ลุ่มลึก มีการวางแผนเตรียมการสอนมาอย่างดี มีลีลาการสอนที่แตกต่างกัน มีจังหวะ มีสาระที่น่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง ขอชื่นชมในความดีของทุกๆ คนที่ผมพบเห็น ซึ่งไม่สามารถที่จะเขียนบรรยายให้หมดได้ในโอกาสนี้    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การสัมมนา ในเรื่อง ภาวะผู้นำ ของ ศ.ดร.จีระ กระชับแต่ลึก ทุกประโยคที่ฉายบนจอ มีความหมาย อาจารย์ได้บรรยายเรื่อง LEADERSHIP ให้กับหลายองค์การ ผมขอแนะนำให้ผู้อ่าน ติดตามได้จาก Blog ของโรงแรมโอเรียนเต็ล  ของ ธนชาติ ของกระทรวงศึกษาฯ ของ ม.รามคำแหง ม.อุบลฯ ม.ขอนแก่น และของลาดกระบังฯลฯ ซึ่งมีการแลกเปลี่ยนความรุ้เกี่ยวกับเรื่อง LEADERSHIP ไว้มากในแต่ละ blog</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การไปร่วมกิจกรรมครั้งนี้ ไม่ใช่ครั้งแรก ที่ ศ.ดร.จีระ เปิดโอกาสให้ผมไปร่วมด้วย แต่เป็นครั้งแรกทีได้มีโอกาสเห็นการสัมมนาเกี่ยวกับ 7 Habits ที่อาจารย์จัดให้กับ ม.อุบลฯ</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมได้เขียนสรุปสาระ เกี่ยวกับ 7 Habits ไว้ เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้กับทุกท่าน ดังมีสาระดังต่อไปนี้..................................</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“The 7  habits  of  highly  effective  people”  </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเพิ่มประสิทธิผล  (effective)  ในการใช้ชีวิต  เป็นมุมมองที่ได้มีการให้ความสำคัญมากขึ้น  เพราะการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ  (efficiency)  เพียงอย่างเดียวอาจจะไม่สามรถทำให้เราปรับตัวในการใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมที่สลับซับซ้อนขึ้นได้  ดังคำกล่าวที่ว่า  “We  need  to  balance  between  do  the  right  things    and  do  the  thing  right”</p>   Steven Covey  นักเขียนชื่อดัง  ซึ่งแต่งหนังสือ  “The  7  habits  of  highly  effective  people”  ซึ่งเป็น  best  seller  ได้ให้แนวความคิดและแนวปฏิบัติไว้ว่า  เราจะเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาและใช้ชีวิตประจำวัน ได้เป็นอย่างดี  ถ้าเราสามารถที่จะบริหารอุปนิสัยที่สำคัญ  7  อย่างได้อย่างสอดคล้องกัน  Steven Covey ได้แบ่ง 3 อุปนิสัยแรก ได้แก่ Be Proactive, Begin with the End in Mind, Put First Thing First เป็นอุปนิสัย เพื่อที่จะรู้จักและเอาชนะตัวเอง ในการวางแผนชีวิตและดำเนินชีวิตไปตามมุมมองของคุณค่าที่เรากำหนดให้กับชีวิตเรา   และอีก  3 นิสัยถัดไป ได้แก่ Think Win-Win, Seek First to Understand, Then to Be Understood, Synergize เป็นอุปนิสัย ที่เป็นแนวทางเพื่อที่จะทำให้เกิดชัยชนะร่วมกันทั้งตัวเราเองและผู้ที่เราใกล้ชิดและใช้ชีวิตประจำวันด้วย   สำหรับอุปนิสัยสุดท้าย ได้แก่ Sharpen the Saw เป็นอุปนิสัยที่จะช่วยให้เราได้ปรับปรุง และเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ กับชีวิตอยู่ตลอดเวลา ทั้ง 7 อุปนิสัยมีรายละเอียดโดยย่อดังต่อไปนี้   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">1.  Be  Proactive คิดก้าวหน้าสร้างสรรค์ เรามีสิทธิที่จะเลือกทำในสิ่งที่เราคิดว่าเหมาะสมกับคุณค่า  และแนวทางการดำเนินชีวิตของเรา  บางท่านอาจจะคิดว่าเราเกิดมาแล้ว  ไม่มีสิทธิที่จะเลือกทางเดินของเราเอง  เนื่องจากอยู่เติบโตมาในครอบครัว  หรืออยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เป็นอยู่  ซึ่งในการปฏิบัติแล้วเรามีสิทธิที่จะเลือกสิ่งที่เราจะทำตามความคิดของเราเองได้  อยู่ที่มุมมองของเราว่าจะเน้นจุดที่เรามีบทบาทในการเปลี่ยนแปลงแก้ไขได้  (circle  of  influence)  </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราคงได้ยินคำพูดว่า  “ก็เขาบอกมาอย่างนั้น” หรือ “มันคงแก้ไขไม่ได้”        เสมอ ๆ คำพูดเหล่านี้ล้วนแล้วแต่อยู่ในมุมมองซึ่ง reactive ต่อปัญหาซึ่งมีผลมากระทบกับเรา คำถามที่เราควรจะถามตนเองก็คือว่า“เราจะดำเนินชีวิตตามบทบาทที่เราจะเลือกเดินเพื่อให้สอดคล้องถึงคุณค่าชีวิตที่เรามองเห็นสำคัญ หรือว่าขึ้นอยู่กับอารมณ์ ความรู้สึก หรือสิ่งแวดล้อมที่มากระทบเรา” ...........</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">2.  Begin  with  the  end  in  mind  เริ่มต้นทุกอย่างด้วยภาพหรือเป้าหมายที่เราคิดว่าจะให้เกิดความสำเร็จขึ้นก่อน  ก่อนที่จะก้าวลงไปในรายละเอียด  เราควรจะพิจารณาให้ดีว่าควรจะมีเป้าหมายอะไรบ้างในชีวิตที่เป็นหลักฐานสำคัญแก่เรา  มีคุณค่าและ  แนวทางที่เป็นหลักยึดในการดำเนินชีวิต  การดำเนินชีวิต กิจประจำวันของเราก็จะเป็นสิ่งที่สอดคล้องกับมุมมองดังกล่าว.......</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถ้าเรามองบทบาทของเราในการทำงาน  เราอาจจะมองถึงว่าเราอยากจะเป็นมืออาชีพที่ประสบความสำเร็จในสายงานที่เราทำอยู่  เรามีเป้าหมาย  และหลักยึดในแนวทางที่เรามุ่งหน้าไปโดยที่เรามี  deal  resume ของเราในอนาคต  หรือ  personal  mission  ใน  2  หรือ 3  ปีข้างหน้า  ซึ่งเราอยากจะให้เกิดขึ้นแล้วใช้มันเป็นภาพที่เรามุ่งปฏิบัติ  เพื่อให้เกิดความสำเร็จ......</p>  คนทั่วไป มักจะมีการเอาวิธีปฏิบัติ และภาพของความสำเร็จไปปนกัน  และอาจจะสับสนในบางครั้งของการทำงาน  อาจทำให้เราหลงทางได้เหมือนกับเราขับรถ  ถ้าเราไม่ได้มีจุดหมายปลายทางที่แน่นอนเสียก่อน  เราอาจเสียเวลาอยู่บนถนนได้นาน   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">3. Put  first  things  first  ทำในสิ่งที่เราคิดว่าเป็นสิ่งสำคัญก่อน ทำสิ่งที่จะมาสอดคล้อง  และสนับสนุนกับเป้าหมายของเราก่อน  เราไม่ควรจะรอให้สิ่งนั้น  กลายเป็นสิ่งที่เร่งด่วนเพราะเราจะ  react  กับสิ่งนั้นมากกว่าที่จะ  proactive  ที่จะวางแผนล่วงหน้า  เพื่อที่เราจะมีบทบาทที่จะ  มีบทบาทในการบริหารเหตุการณ์เหล่านั้น  แทนที่จะรอให้มันมากระทบเรา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ถ้าเรามองการนำเอา  3  อุปนิสัยนี้ไปประยุกต์ใช้  กับการที่เราจะประสบความสำเร็จ  ในการเป็นมืออาชีพในการทำงานเราควรจะใช้การ  proactive  ในการเลือกสายอาชีพแล้ววาดภาพของ ideal  resume หรือ  end  in  mind  ของเราว่า  จะเป็นมืออาชีพด้วยคุณสมบัติอะไรบ้าง  ถ้าเรามีภาพนั้นแจ่มชัดแล้ว  หนทางที่จะไปตรงนั้นก็ไม่ยาก การเพิ่มความรู้ ทักษะการเข้า  class  หรือการทำ  project   เพื่อที่จะสอดคล้องกับภาพความสำเร็จนั้นจะอยู่ในมือของเรา ที่จะทำให้มันเกิดในเวลาที่เราสามารถจะวางแผนชีวิตกับมันได้</p>  Steven Covey  ได้ให้แนวคิดว่า  ถ้าเราสร้างและบริหาร  3  อุปนิสัยแรกได้ดี เราจะมี  private  victory  แก่ตัวเราเอง มีอิสระ  (independence)  สร้างและบริหารในการเลือกแนวทาง  และใช้เวลาในการปฏิบัติ ชีวิตให้มีค่าและท้าทายมากขึ้น   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">4.  Think win-win มุมมอง และแนวความคิดในอันที่จะอยู่ร่วมกับผู้อื่น  มีความสำคัญในการดำเนินชีวิต  ถ้าเราเลือกแนวความคิด  </p><ul>

win-lose  :  ชนะเสมอ  หรือ 

lose-win :  ยอมเขาเสมอหรือแม้แต่ว่า 

lose – lose :  เราไม่ได้เธอก็ไม่ได้ด้วย

</ul><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แนวความคิดดังกล่าว เป็นมุมมองในการอยู่ร่วมกันและการใช้ชีวิตหรือการทำงานที่ไม่เกิดประสิทธิภาพ</p>   เราควรจะรักษาจุดยืนของเรา  (end-in mind) ในขณะเดียวกันก็ประสานมุมมองกับคนอื่นเพื่อทำให้เกิดแนวความคิดร่วมกันที่สร้างสรรค์กว่าเดิม  (interdependence)  การจะเดินในแนว  win-win  เราจำเป็นที่จะต้องมีความกล้าขึ้นในการรักษาจุดยืน ในขณะเดียวกันกับการยอมรับและพยายามเข้าใจแนวทางของผู้ที่เราจะประสานความคิดด้วย  แล้วหามุมมองที่ทำให้เกิดภาพแห่งชัยชนะ หรือความพึงพอใจร่วมกันร่วมกัน  5. Seek first to understand, then to be understood การที่เราจะประสานชัยชนะร่วมกันโดยพยายามเข้าใจแนวความคิดของคนอื่นด้วย เป็นศาสตร์ที่สำคัญเรามักจะมีความโน้มเอียงในการให้แนวทางและ ความคิดของเรา ลืมสังเกต และพยายามฟังความรู้สึก  และต้องการของผู้ที่เราจะประสานความคิดด้วย  Steven Covey  ให้คำแนะนำว่า  เราควรจะฟังไม่เพียงแต่หูแต่ด้วยการสังเกตจากท่าทางด้วย  (Listen  not  by  your  ears  but  also  by  your  eyes)  การสังเกต  และรับฟังผู้อื่นอย่างถ่องแท้ถ้วนถี่ก่อนที่จะด่วนสรุปในแนวความคิดของเราเป็นอุปนิสัยสำคัญที่จะช่วยเสริมเพื่อสร้างให้เกิดชัยชนะร่วมกัน  (Win-Win)  ได้    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">6.  Synergize  การผนึกกำลังและประสานแนวความคิดกัน  เพื่อสร้างพลังที่มากกว่าที่เราแยกกันทำอยู่  ดังข้อเปรียบเทียบที่ว่า  1+1>2  เป็นสิ่งที่สร้างความได้เปรียบในการรวมพลังกัน  การประสานกำลังและแนวความคิดจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องให้ความสำคัญ  ในการรวมความสามารถที่มีความแตกต่างกันในแต่ละแนวทาง  ไม่ว่าจะเป็นความสามารถ, ทักษะหรือ  แนวความคิดให้พลังใหม่ในทางประสานกัน  ดุจดังความไพเราะของเครื่องดนตรีในวง  orchestra  แต่ละเครื่องดนตรีมีเสียง  และให้ความรู้สึกที่ไม่เหมือนกันและถ้าเอาเครื่องดนตรีเหล่านี้  มาประสานกันเล่นในจังหวะ  แนวบทเพลงที่เหมาะสมสามารถจะบรรเลง  และให้ความไพเราะได้มากขึ้น</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถ้าเราสามารถจะบริหารอุปนิสัย  1,2,3  ของเราให้ดี  แล้วประสานกันด้วยมุมมองของอุปนิสัย  4,5,6  จะเกิดมุมมองของการรวมพลัง  ในการสร้างสรรค์ความเจริญก้าวหน้าแก่ตนเอง หน่วยงาน  หรือองค์กรที่เราใช้ชีวิตอยู่  เราจะเป็นผู้ช่วยปรับปรุงและสร้างระบบใหม่ที่ทำให้เหมาะสมมากขึ้น</p>  7. อุปนิสัยสุดท้าย  Sharpen the saw  เป็นสิ่งที่เราต้องหาเวลาและวิธีการที่จะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงแก้ไขในการใช้ชีวิตไม่ว่าทั้งในแง่ของร่างกาย, จิตใจ  ตลอดจนแนวความคิดเพื่อสร้างทั้งแนวทางใหม่ขณะเดียวกัน  ถ้าเราอยากได้ไข่ที่มีคุณภาพเราก็ต้องทำนุบำรุง  แม่ไก่ให้มีชีวิตที่ดีด้วย  ดังนั้น  หากพนักงาน ผู้บริหาร ทั้งองค์การสามารถบริหารอุปนิสัยต่าง ๆ  ทั้ง  7  ของตนให้สอดคล้องกัน  จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน  และการใช้ชีวิตประจำวันตลอดจนการปรับตัวในการใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมที่สลับซับซ้อนได้ดียิ่งขึ้น   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">Steven Covey  ยกตัวอย่างไว้หลายเรื่อง  เช่นเรื่องของโจเซฟที่เมื่ออายุ  17  ปี  ถูกขายเป็นทาสในประเทศอียิปต์  ก็ไม่ท้อแท้ปล่อยชีวิตไปตามยถากรรม  แต่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง  ก้าวหน้าสร้างสรรค์  จนภายหลังกลายเป็นผู้มีอิทธิพลสูงสุดเป็นที่สองรองจากฟาโรห์เท่านั้น</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">หรือเรื่องของพยาบาลที่ต้องดูแลคนที่จุกจิกจู้จี้มาก  แต่พยาบาลผู้นั้นสร้างนิสัยก้าวก้าวหน้าสร้างสรรค์ขึ้นมาทำให้อดทนต่อสถานการณ์แวดล้อมได้  และทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoBodyText">ผู้มีนิสัยก้าวหน้าสร้างสรรค์จะดำรงตนอยู่ในแนวทาง  3  ประการ  คือ</p><ol>

ยึดเอาธรรมจริยาเป็นหลัก  ในการคิดการทำเรื่องราวต่าง ๆ เช่น  ความซื่อตรง  ความอดทน

เอาชนะใจตนเอง  ฝืนใจตนเองไม่ปล่อยตนให้เลื่อนลอยไปตามอำนาจของกิเลส

ริเริ่มทำแต่สิ่งที่ก้าวหน้าสร้างสรรค์ไม่งอมืองอเท้า  ทำงานในเชิงรุกมากกว่าเชิงรบ

</ol><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">        ใครอยากจะสร้างนิสัยเช่นนี้  จะต้องมีทฤษฎี 3 ต. อย่างที่ ศ.ดร.จีระ กล่าวไว้ คือ ต่อเนื่อง ๆ ๆ หมายถึง มีความตั้งใจอย่างเต็มเปี่ยมต้องมีวิริยะอุตสาหะสูงอย่างต่อเนื่อง  ต้องใฝ่เรียนรู้ อย่างต่อเนื่อง และต้องฝึกหัดปฏิบัติบ่อย ๆ  อย่างต่อเนื่อง</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">Steven Coveyได้แนะนำว่า ให้ทดลองฝึกตนเองว่าภายใน 30 วัน จะกระทำสิ่งดังต่อไปนี้ได้มากน้อยเพียงใด  คือ</p><ol>

ให้คำมั่นสัญญาไว้อย่างไรแล้วปฏิบัติและรักษาสัญญานั้น

ทำตนเป็นแสงสว่างนำทางผู้อื่นไม่ใช่พิพากษาความผิดผู้อื่น

ทำตนเป็นแบบอย่างที่ดีไม่ใช่เป็นนักวิพากษ์วิจารณ์

เป็นส่วนหนึ่งของการแก้ปัญหา  ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการก่อปัญหา

ทำอะไรผิดแล้วยอมรับผิด  แก้ไขสิ่งที่ผิด  เรียนรู้จากความผิด

ไม่โทษโน่นโทษนี่  ไม่กล่าวร้ายกล่าวหา

พิจารณาจุดอ่อนของตน และของบุคคลอื่นด้วยเมตตาธรรม  ไม่ใช่กล่าวโทษ

หยุดคิดว่าปัญหาอยู่ที่นั่นที่นี่  ไม่ใช่อยู่ที่ตน เพราะแท้ที่จริง ปัญหาสามารถแก้ไขที่ตัวเราได้

</ol><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> Steven Covey ได้แนะนำให้ผู้เข้าอบรม อดทนฝึกปฏิบัติตามนี้ให้สมบูรณ์ครบถ้วน เมื่อทำได้จะมีเสน่ห์และเป็นที่รักใคร่นับถือของคนเพิ่มขึ้นอีกมาก  </p><ul>

จงฝึกตนมนัสพร้อม   กายา

ให้ท่วงทีวาจา   เรียบร้อ

บุคคลฝึกกิริยา   แลจิต

เรืองรุ่งจักไม่ด้อย  ต่ำล้ำราศี

</ul> ชีวิตคือการเดินทาง  กาลเวลาพาเราเดินทางจากจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่ง  เพื่อประโยชน์สุข  และความสำเร็จของตนเอง  Steven Covey จึงแนะนำให้กำหนดเป้าหมายชีวิตเราว่าจะเดินทางไป  ณ  จุดใด  กล่าวโดยสรุป  นิสัยประการแรก Be Proactive ที่ Steven Covey แนะนำให้ฝึก คือ  การสร้างความเชื่อมั่น  และมีสติระลึกไว้เสมอว่าว่าคนเรานั้นสามารถ  ปั้น  ตนเองให้เป็นคนก้าวหน้าสร้างสรรค์ได้    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นิสัยประการที่สอง Begin with the end in mind คือ  การกำหนดเป้าหมายว่าจะปั้นตัวเองให้เป็นอะไรดี  เขาให้วาดภาพว่าคุณกำลังจะไปงานศพตัวคุณเอง  และมีคนรู้จักคุณ 3-4 คนกำลังจะกล่าวคำไว้อาลัย  ในการนี้ถ้าคุณเลือก  คุณอยากให้เขาพูดถึงคุณในลักษณะอย่างไร</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คนเป็นจำนวนไม่น้อยเมื่อเสียชีวิตลงแล้ว  มิได้ทิ้งความสำเร็จเป็นชิ้นเป็นอันไว้ในโลกเหลือไว้แต่ความโลเลเหลวไหลต่าง ๆ  ที่เป็นเช่นนี้  เพราะไม่ได้ตั้งเป้าหมายของชีวิตไว้ ปล่อยให้ล่องลอยไปตามยถากรรม </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บางคนมีภาระมากแต่ภาระนั้นกลับไม่มีสาระและเต็มไปด้วยความไม่สงบวุ่นวาย  ยิ่งอายุมากก็ยิ่งพยายามมากขึ้น  เพื่อปีนป่ายบันใดแห่งความสำเร็จของชีวิต  จึงเปรียบเสมือนกับหนูถีบจักร  ไม่เป็นมรรคเป็นผลอะไรมากนัก</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราจึงต้องวางจุดหมายปลายทางของชีวิตไว้แต่เนิ่น ๆ และที่สำคัญคือจุดหมายนั้นจะต้องอิงอยู่กับหลักธรรม  เราควรใช้หลักธรรมเป็นเข็มทิศแห่งชีวิต  เพราะย่อมเป็นธรรมชาติที่หลักธรรมจะนำพาความสำเร็จและความดีงามมาสู่ผู้ประพฤติปฏิบัติ  ถ้าบันใดชีวิตของเราพักพิงไว้กับกำแพงแห่งหลักธรรมแล้ว  การปีนป่ายบันใดจะเกิดประโยชน์ทั้งแก่ตนและแก่ผู้อื่นอย่างแน่นอน</p>  วิธีกำหนดเป้าหมายจะต้องทำอย่างไร  Steven Covey แนะนำให้เริ่มด้วยการมีเป้าหมายไว้ในใจว่าในแต่ละบทบาทของชีวิต และฐานะต่าง ๆ  ของเรา  เช่น  บทบาทเป็นพ่อ  เป็นแม่  เป็นคนทำงาน  เป็นเพื่อนนั้น   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราจะสร้างนิสัยอะไรขึ้นมา  เพื่อให้พฤติกรรมของเราในแต่ละบทบาทเป็นพฤติกรรมที่ประสานสอดคล้องกับการดำรงชีวิตอย่างถูกต้อง เหมาะสมกับหลักธรรม หรือคุณค่าอันประเสริฐ  ที่ประสานสอดคล้องกับการดำรงชีวิต</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แล้วให้ตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่ว่าการกระทำของเราแต่ละครั้ง  การตัดสินใจแต่ละเรื่องล้วนตั้งอยู่บนพื้นฐานของหลักธรรมและค่านิยมที่กำหนดไว้ท</p>

[เขียนเมื่อ 2 ธ.ค. 2549 09:03 น. 2 ธ.ค. 2549]

เนื่องจากข้อจำกัดของระบบ จึงไม่สามารถวางข้อความได้ทั้งหมด จึงได้วางข้อความต่อมาไว้ใน Blog นี้ครับ...............................

แล้วให้ตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่ว่าการกระทำของเราแต่ละครั้ง  การตัดสินใจแต่ละเรื่องล้วนตั้งอยู่บนพื้นฐานของหลักธรรมและค่านิยมที่กำหนดไว้ทั้งสิ้น

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราควรกำหนด ปณิภาณและเป้าหมายเหล่านั้นไว้เป็นลายลักษณ์อักษร  ดังนั้น  เพื่อนคนหนึ่งของเขาเขียนไว้ดังนี้</p><ul>

เรื่องภายในบ้านหรือครอบครัวต้องจัดการให้สำเร็จเรียบร้อยเป็นอันดับแรก

แสวงหาเชื่อมั่นในความช่วยเหลือของสิ่งศักดิ์สิทธิ

จะอย่างไรก็จะไม่ยอมเบี่ยงเบนไปจากความซื่อสัตย์สุจริต

จดจำผู้คนที่เกี่ยวข้องไว้เสมอ

ฟังความทั้งสองข้างก่อนลงความเห็น

ปรึกษาหารือผู้อื่น

ต้องต่อสู่ป้องกันให้แก่ผู้ซึ่งมิได้อยู่ที่นั้น

ซื่อตรงจริงใจไม่โลเล  ลังเล

ทุก ๆ ปีจะต้องพัฒนาความรู้ความสามารถในเรื่องใหม่ ๆ ให้สำเร็จให้ได้หนึ่งเรื่องเป็นอย่างน้อย

วางแผนสำหรับพรุ่งนี้  ทำงานตามแผนวันนี้

ระหว่างที่รอเรื่องอะไรอยู่ก็ตาม  อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์

 คิดอะไรในทางบวกไว้เสมอ  

 ต้องมีอารมณ์ขัน

 ฝึกให้เกิดความเป็นระเบียบเรียบร้อยในการดำรงตนและในการทำงาน

</ul> ผู้ซึ่งประสบความสำเร็จในชีวิต  จะมีนิสัยทำในสิ่งซึ่งผู้ที่ล้มเหลวไม่ชอบทำ  คำพูดนี้  Steven Coveyนำขึ้นมาอ้างในการแนะนำให้ฝึกนิสัยประการที่สาม    คนเป็นจำนวนมาก รู้อยู่ว่าอะไรเป็นสิ่งดีกับตัว และควรประพฤติอย่างไร  เช่น  อยากมีสุขภาพดีต้องออกกำลังกาย การพูดต้องรักษาคำพูด  การทำดีต้องไม่ท้อถอยในการทำความดีต้องมีนิสัยก้าวหน้าสร้างสรรค์  ต้องมีจริยธรรม  แต่ทั้ง ๆ ที่รู้ก็ทำไม่ได้  เพราะไม่ชอบทำกลับไปชอบทำเรื่องที่ก่อปัญหา  ก่อความทุกข์หรือความล้มเหลวแทน  คือใจไม่แข็งพอที่จะทำความดีนั่นเอง   เทคนิคการปลูกนิสัย    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การปลูกนิสัยเหมือนกับการปลูกต้นไม้ใหญ่ต้องออกแรงรดน้ำพรวนดิน  1. ต้องใช้เวลาให้รากงอก  มีรากแล้วจึงจะผลิดอกออกผลจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องฝึกหัดไว้และเชื่อว่าฝึกได้จริง ๆ  ถ้าเรามีใจเข้มแข็งพอ  2. ต้องตั้งเป้าหมายให้ละเอียดชัดเจนว่าจะฝึกนิสัยอะไร  3.(คือนิสัยที่สาม) ต้องตั้งใจและแข็งใจฝึกนิสัยตามที่ตั้งเป้าไว้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นิสัยประการที่สาม  เป็นนิสัยบริหารตนเอง  ซึ่งมีหัวใจอยู่ที่การใช้เทคนิคการบริหารเวลาของตน  เรื่องนี้มีขั้นตอนเริ่มจาก</p><ul>

 การกำหนดภารกิจที่จำเป็นในแต่ละวัน  และช่วงเวลาที่จะใช้เวลาปฏิบัติภารกิจแต่ละอย่าง  เพื่อพัฒนาตนเองและนำไปสู่เป้าหมายปลายทางของชีวิต

ใช้หลัก  “อะไรที่สำคัญกว่าต้องทำก่อน”  กล่าวคือ ต้องเจียดเวลาทำเรื่องที่มีความสำคัญมากกว่าเรื่องที่มีความสำคัญน้อยลงไปตามลำดับ

กำหนดภารกิจโดยแบ่งตามบทบาทหน้าที่พึงปฏิบัติ  เช่น  บทบาทการศึกษาหาความรู้เพื่อพัฒนาตน  บทบาทของสมาชิกในครอบครัว  บทบาทเพื่อน  บทบาทพนักงานองค์กร  เป็นต้น

การกำหนดบทบาทหน้าที่เช่นนี้  ต้องสอดคล้องกับคุณค่า  หลักธรรม  และเป้าหมายที่พิจารณาแล้วว่าเหมาะสมที่สุดสำหรับพัฒนาตนเองให้ประสบความสำเร็จ  ในบทบาทนั้น ๆ

 ต้องกำหนดภารกิจล่วงหน้าทุกวันของแต่ละอาทิตย์ และต้องติดตามประเมินทุกอาทิตย์  เพื่อนำผลประเมินมาปรับปรุงการกำหนดภารกิจของอาทิตย์หน้าให้เหมาะสมต่อไป

</ul>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อกำหนดภารกิจของแต่ละวันไว้เช่นนี้แล้ว  ก็ต้องมีวินัยและความซื่อสัตย์ต่อตนเองที่จะฝืนใจพัฒนาและปฏิบัติภาระหน้าที่และคุณธรรมตามที่กำหนดไว้อย่างเคร่งครัดไม่สยบยอมต่อความเย้ายวน  ไม่ใช้เวลาไปในเรื่องอื่นเป็นอันขาด  เช่น  กำหนดไว้ว่า  ช่วงเวลา  05.00-06.00 น.  จะใช้เวลาทบทวน หรือฝึกนิสัย  7 ประการ  ตามคำแนะนำของ Steven Covey โดยการอ่านหนังสือและทำแบบฝึกหัด  ก็ต้องทำเช่นนั้นทุกวัน  ถ้ามีเหตุสุดวิสัยไม่สามารถฝึกได้ในช่วงเช้าก็ต้องหาเวลาชั่วโมงอื่นมาฝึกทดแทนให้ได้</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Steven Covey แนะนำว่า  ถ้าจะให้มีเวลาบริหารและการพัฒนาตนในบทบาทหน้าที่ต่าง ๆ ได้มากขึ้น  งานอะไรที่ควรมอบหมายให้คนอื่นทำแทนตน  ได้ต้องตัดใจมอบออกไป  เพื่อเอาเวลามาใช้ในเรื่องที่สำคัญกว่าคือ การพัฒนาตน  พร้อมนี้ได้แนะนำไว้เสร็จสรรพว่า  เทคนิคการมอบหมายงานอย่างมีประสิทธิภาพให้ผู้อื่นทำแทนนั้น  มีวิธีการที่จะต้องคำนึงถึงอย่างไรบ้าง</p>  นิสัยประการที่ 4  ที่Steven Covey แนะนำให้ฝึก คือ  ให้รู้จัก  คิดแบบชนะ/ชนะ  คำอธิบายคงจะเริ่มต้นด้วยคำถามว่า  ชีวิตคืออะไร ?  ตอบว่า  ชีวิตคือความสัมพันธ์กับคนอื่น  เพราะคนเราย่อมจะมีชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายไม่ได้  ต้องพบปะพูดจาแลกเปลี่ยนกับผู้อื่นอยู่เสมอ  ไม่ว่าจะเป็นคนในครอบครัว  เพื่อนฝูง  เพื่อนร่วมงาน  ลูกค้า  หรือใครก็ตาม  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถ้าความสัมพันธ์นั้น  ราบรื่นเหมาะสม  ชีวิตก็จะประสบความสำเร็จ  ถ้าความสัมพันธ์ทั้งหมดหรือส่วนใหญ่เต็มไปด้วยปัญหาขัดแย้ง  ชีวิตก็จะประสบแต่ความทุกข์ความล้มเหลว</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ความสัมพันธ์จะราบรื่นหรือขัดแย้ง  ส่วนใหญ่มิได้ขึ้นอยู่กับผู้อื่นหรือสถานการณ์แวดล้อม  แต่ขึ้นอยู่กับนิสัยของเราเอง  ถ้าเรารู้จักเพาะบ่ม  หรือ  “ปั้น”  นิสัยของเราให้เป็นที่ยอมรับนับถือ  เป็นที่ไว้วางใจของผู้อื่น  รวมถึงรู้จักรักษาน้ำใจและสะสมเพิ่มเติมสิ่งที่ Steven Covey เรียกว่า “บัญชีธนาคารแห่งน้ำใจ”  กับผู้อื่นไว้อย่างถูกต้องแล้ว  ความสัมพันธ์นั้นย่อมส่งผลดีให้อย่างมิต้องสงสัย</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">Steven Coveyเสนอในอุปนิสัยประการที่ 4  ว่าให้สร้างนิสัยเป็นมิตรไมตรีเชิงรุกกับผู้อื่นแต่ละคน  ด้วยการสะสมเพิ่มเติม“บัญชีธนาคารแห่งน้ำใจ”  ไว้ให้มาก  โดยให้มีนิสัยไม่เห็นแก่ตัวจัด  ไม่ฉกฉวยประโยชน์เป็นของตน  แต่ฝ่ายเดียว  </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">เป็นการคิดอ่านไปในทางที่จะเกิดผลได้ร่วมกัน WIN WIN ทั้งสองฝ่าย ในความสัมพันธ์ทั้งสองฝ่าย  คนที่คิดแบบนี้ได้ต้องเป็นคนที่มีจิตใจสูง มีเมตตา กรุณา  มีสติปัญญา มีอายุสมองเป็นผู้ใหญ่และมีความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่าประโยชน์ต่าง ๆ  ย่อมมีมากพอที่จะแบ่งสรรปันส่วนให้แก่ฝ่ายที่เกี่ยวข้องได้</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">คนเป็นจำนวนมากมีทัศนคติว่าต้องชนะ ต้องทำตามที่ฉันต้องการ อยากให้ผู้อื่นแพ้ตนไปเสียทุกเรื่อง  แม้เพียงแต่คนอื่นประสบความสำเร็จก็ยังขัดข้องใจ  เขาเห็นว่าผู้ชนะควรได้ทุกอย่าง  ผู้แพ้ควรเสียสละทุกสิ่ง  ทัศนคติอย่างนี้เองที่ก่อให้เกิด  ปัญหาขัดแย้ง  ความเกลียด  ความกลัว  ความริษยาอาฆาต  ความเก็บกด  ความขัดแย้งหมองใจ  การแบ่งฝักแบ่งฝ่าย  รวมทั้งความวุ่นวายอื่นที่ก่อให้เกิดความไม่สงบสุขขึ้นในครอบครัว  ในองค์กร  และในความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">คนที่มีนิสัยเช่นนี้  ลึก ๆ ลงไปจะเป็นผู้ที่จิตใจคับแคบ  เครียด  และหวาดกลัวมันสมองจะทำงานปกติและเสื่อมสั้นลง  เพราะคิดแต่เรื่องหาประโยชน์ใส่ตนตลอดเวลาเป็นผลให้ร่างกายอ่อนแอมีโรคมาก  อายุสั้น </p>  เราจึงควรบ่มเพาะจิตใจให้มีนิสัยเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่  เห็นใจผู้อื่น  กล้าที่จะเสียสละให้ผู้อื่นมีโอกาสชนะบ้างตามสมควร  อดทนและตั้งใจรับฟังเหตุผลและความจำเป็นของฝ่ายอื่นรวมทั้งนิสัยเกี่ยวกับความซื่อตรงจริงใจด้วย  นิสัยเหล่านี้เอื้ออย่างยิ่งต่อการคิดแบบชนะ/ชนะและต่อความสัมพันธ์อันดีกับผู้อื่น    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">Steven Coveyกล่าวว่า การคิดแบบชนะ/ชนะ  ในการติดต่อเจรจาหรือทำความตกลงกับผู้อื่นเกี่ยวกับสิทธิประโยชน์ต่าง ๆ นั้น  มีขั้นตอนอยู่  4  ขั้นดังนี้</p><ol>

ให้พิจารณาประเด็นสำคัญของการเจรจาจากมุมของฝ่ายตรงกันข้าม  โดยคำนึงถึงความต้องการและผลประโยชน์อันพึงมีพึงได้ของเขา

 เจรจารับฟังกันให้ละเอียดชัดเจนถึงผลประโยชน์ที่สำคัญทั้งสองฝ่ายหวังว่าจะได้รับ

หาข้อยุติว่าอะไรคือผลประโยชน์ที่แต่ละฝ่ายพอจะรับได้

กำหนดหนทางที่จะบรรลุผลตามข้อยุติดังกล่าวนั้น

</ol>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">การติดต่อตกลงกันนั้น  ถ้าหาหนทางที่จะให้ทั้งสองฝ่ายชนะด้วยกันไม่ได้  ก็ให้พัก เลิกตกลงกันจะชั่วคราวหรือถาวร ขึ้นอยู่กับเรื่องที่จะต้องพิจารณาร่วมกัน  เพราะถ้าฝืนใจทำต่อไปอาจมีผู้แพ้  ผู้ชนะหรือแพ้ทุกคน  ซึ่งจะก่อให้เกิดความตึงเครียดบาดหมางเกิดความเสียหายตามมาภายหลังได้</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">ในการยุติข้อขัดแย้งหรือแสวงหาข้อตกลงต่าง ๆ  ไม่ว่าจะเป็นระหว่างตนเองกับผู้ร่วมงาน  คู่ครอง  ลูก  ลูกค้า  หรือคนอื่น  เราควร “แสวงหาความเข้าใจฝ่ายเขาก่อนแล้วทำให้เขาเข้าใจเรา”  นั่นคือ การใช้อุปนิสัยที่  5 นั่นเอง  </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">การแสดงหาความเข้าใจกับคู่สนทนา เริ่มด้วยการตั้งใจฟัง เหตุใดจึงฟังเขา ?  ก็เพื่อจะได้รับข้อมูลครบถ้วน  เพื่อรู้ถึงปมขัดแย้งหรือความต้องการที่แท้จริงของอีกฝ่าย  การฟังดี ๆ  จะเป็นผลให้เข้าถึงแก่นของปัญหาได้ง่ายขึ้น  รวดเร็วขึ้น  สมบูรณ์ขึ้น</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">ทำไมจึงต้องฟังคนอื่นก่อน? ก็เพื่อให้เกียรติเขา  ให้ความสำคัญแก่เขาทำให้เขารู้สึกว่าตัวเขามีค่า  ซึ่งการให้ความสำคัญแก่คนอื่นอย่างจริงใจนั้น  มีหรือที่เขาจะไม่ชมชอบเรา  และการชมชอบ  การเอื้ออาทร การแสดงความมีน้ำใจ การผูกมิตร สร้างไมตรี นั้นก็เป็นวิธีสำคัญอีกวิธีหนึ่ง  ของการสะสมเครดิตของเราใน  “บัญชีธนาคารแห่งน้ำใจ”  </p>  การฟังอย่างตั้งใจและถูกวิธี  จะทำให้เราสามารถสัมผัสถึงจิตใจลึก ๆ ของผู้พูดได้ซึ่ง Steven Coveyเชื่อว่า  “การสัมผัสให้ถึงจิตวิญญาณของมนุษย์ได้  คือการเดินอยู่บนพื้นดินอันศักดิ์สิทธิ์”  อันเป็นพื้นฐานของการสร้างความสัมพันธ์อันอุดม  มีประโยชน์และยั่งยืน   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">การ  “แสวงความเข้าใจฝ่ายเขาก่อน”  ก็เหมือนกับ  การขายสินค้าคนขายสมัครเล่นคือคนที่สักแต่ว่าเอาของไปขาย  แต่คนขายมืออาชีพจะเข้าถึงส่วนลึกของใจของลูกค้า  จะรู้รายละเอียดว่าลูกค้าชอบสินค้าชนิดใด  ถ้าต้องการบริการอย่างไร  เขาจะรู้แจ้งถึง “สูตรซึ่งแก้ปัญหาและสนองความต้องการของลูกค้า”  นอกจากนี้เขายังกล้าที่จะพูดกับลูกค้าว่า  “สินค้าและบริการชนิดนี้ของเรา  ไม่ตรงกับความต้องการของท่าน และแนะนำสินค้าที่ดีกว่าให้”</p>  แม้กระนั้นคนส่วนใหญ่มักจะไม่ฟังคนอื่นพูด  หรือฟังบ้างไม่ฟังบ้าง  พอเขาเปิดปากพูดก็คิดไปแต่เรื่องที่ตัวจะพูด  จะฉกฉวยประโยชน์  จะได้ตอบเขาเสียแล้ว  จึงไม่เข้าใจเพียงพอว่าผู้พูดมีเจตนาอย่างไร  ต้องการอะไร  มีจุดยืนอยู่ตรงไหน  การฟังครึ่ง ๆ  กลาง ๆ  อย่างนี้เปรียบเหมือนคนขายสมัครเล่น   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">จากการได้ชม CD ภาพยนตร์ Steven Coveyสอนว่า  เราควรฟังแบบ  “เข้าไปนั่งในหัวใจ”  ของคนพูด  คือ  ฟังโดยเจตนาจะค้นหาความหมาย  ข้อมูล  ความต้องการ  ความรู้สึกหรืออารมณ์ของผู้พูด  พยายามล้วงเอาความจริง  พยายามทำความเข้าใจว่า เขาสมองโลกอย่างไร  เขากลัว  เขาอยาก  เขาอยู่ในอารมณ์อะไรขณะที่ฟังอยู่ต้องอดทน  ไม่รีบตัดสิน  ไม่ด่วนประณาม  ไม่เอาแต่ค้าน  ไม่คล้อยตามมากเกินไป  ไม่คิดฟุ้งซ่าน ไปเรื่องอื่น  ฟังเพื่อให้ได้ข้อมูลโดยละเอียด ฟังให้เข้าใจอย่างถ่องแท้ </p>  ควรฟังโดยใช้เทคนิค  “เปลี่ยนคำพูดเสียใหม่  สะท้อน  ความรู้สึกของผู้พูด”  เช่นลูกพูดว่า  “พ่อ  ผมไม่ไหวแล้ว  ไม่รู้จะเรียนไปทำไม”  (เจตนาของลูกคืออยากพูดกับพ่อ  อยากให้พ่อรู้เรื่องนี้) พ่อที่ฉลาดก็ควรตอบว่า  “ลูกเบื่อโรงเรียนหรือ?” (ความรู้สึกของลูกหลังจากฟังลูกพูดอย่างนี้แล้วคือใช่แล้ว ! ผมรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ  ) การฟังเช่นนี้  เปรียบเสมือนค่อย ๆ  ลอกหอมหัวใหญ่ออกทีละชั้น  จนถึงไส้ใน  ทำให้ผู้พูดรู้สึกว่า  เราตั้งใจดีต่อเขา  พยายามที่จะเข้าใจและเห็นใจเขา  เป็นผลให้ผู้พูดไว้ใจผู้ฟัง  เปิดใจให้แก่ผู้ฟัง ความเชื่อถือไว้วางใจนั้น  ก็คือ  แก่นแท้ของความสำเร็จในความสัมพันธ์อันดีระหว่างกันก็จะเป็นบันใดขั้นแรกของการนำไปสู่ความสัมพันธ์แบบชนะ/ชนะ  “แสวงหาความเข้าใจฝ่ายเขาก่อน”  ข้างต้น  เป็นครี่งแรกของนิสัยที่  5  ครึ่งหลังคือ  “แล้วทำให้เขาเข้าใจ”  อันได้แก่  การสื่อถึงจุดยืน  ความคิดเห็น  ข้อเสนอของฝ่ายเราให้เขาเข้าใจ  ซึ่งก็เป็นเรื่องง่ายกว่าครึ่งแรก  เพราะเราครองใจเขาเสียแล้ว  อยู่ที่จังหวะ  ความแนบเนียน  คำพูด  ความจริงใจในการพูดของเรา  และบางสถานการณ์เราต้องกล้าที่จะพูดความจริง  กล้าที่จะยอมเสียสละประโยชน์ระยะสั้นเพื่อประโยชน์ที่ดีกว่า  ยั่งยืนกว่าในระยะยาว  เช่น  กล้าที่จะสื่อว่า  ถ้าตกลงกับแบบชนะ/ชนะ  ไม่ได้  ก็ขอยกเลิกทำความตกลงในเรื่องนี้ไว้เจรจากันใหม่  ผมเคยศึกษาประวัติของ Steven Covey จึงทราบว่า Steven Covey นั้นเคยสอนวิชา  “ปรัชญาเกี่ยวกับผู้นำ”ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง  พอเริ่มสอนไม่นาน  นักศึกษาก็รู้สึกตื่นเต้นอยากรู้มาก  มีการเปิดใจอภิปรายแลกเปลี่ยนความเห็นกันอย่างกว้างขวางทำให้เกิดญาณทัศนะใหม่ ๆ  หลายประการ  ในที่สุด  นักศึกษาทั้งชั้นตกลงกันว่า  เวลาเรียนที่เหลือสำหรับวิชานี้  จะไม่ใช้หลักสูตรและวิธีการเดิม  ไม่เรียนตามตำราที่เพิ่งซื้อมาไม่ทำการบ้านตามวิธีเก่า  โดยนักศึกษาได้ร่วมกันกำหนดวัตถุประสงค์หลักสูตรและวิธีการศึกษาวิชานี้ขึ้นใหม่  และทุ่มเทให้แก่การเล่าเรียนและการทำงานในชั้นอย่างเต็มที่ทุกคนและท้ายที่สุดก็ได้ร่วมกันเขียนตำราขึ้นใหม่อีกเล่มหนึ่ง  เป็นผลงานอันเกิดจาก  “พลังร่วม”  ของนักศึกษาทั้งชั้น  “พลังร่วม”  เป็น  นิสัยที่ควรฝึกประการที่  6  ที่Steven Coveyแนะนำ  ใครอยากเป็นผู้นำที่โดดเด่น  ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีในหน้าที่การงานและชีวิตส่วนตัวคนนั้นจะต้องมีนิสัยเป็นนักสร้างพลังร่วม นักสร้างพลังร่วมคือ  ผู้ซึ่งเมื่อติดต่อสัมพันธ์กับผู้อื่นแล้ว  สามารถดึงเอาพลังสร้างสรรค์หรือความต้องการหรือจุดแข็งของอีกฝ่ายหนึ่งมาผสมผสานกับจุดแข็งของเราจนทำให้เกิดจุดร่วมหรือหนทางใหม่ที่เพิ่มพูนประโยชน์แก่ทั้งสองฝ่ายได้เป็นอย่างดี   นักสร้างพลังร่วมเชื่ออย่างสนิทใจในหลักที่ว่า  “ผลลัพธ์ของส่วนร่วมย่อมมีมากกว่าผลของส่วนย่อยแต่ละส่วนบวกกัน”  กล่าวคือ 1+1  ไม่เท่ากับ  2  แต่เท่ากับ  3  หรือมากกว่านั้น  เช่น  ถ้าคุณเอาไม้สองท่อนมาบวกกัน  หรือ  เหมือนกับเอาโน๊ตเพลงมาประสมประสานจนเกิดเป็นบทเพลงไพเราะ  เป็นต้น    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">แล้วทำอย่างไรจึงเป็นนักสร้างพลังร่วมได้ ?  Steven Covey สอนว่าก่อนอื่นต้องตั้งใจฝึกนิสัยให้ก้าวหน้าสร้างสรรค์ดังกล่าวในนิสัยที่  1  โดยเฉพาะต้อง  สร้างความมั่นใจแก่ตัวเอง  ว่านิสัยดังกล่าวเป็นสิ่งที่ฝึกได้  ขั้นต่อไปเป็นการตั้งเป้าหมาย(ตามวิธีฝึกนิสัยที่ 2)   ว่าจะฝึกเรื่องอะไรอย่างไรบ้าง  ซึ่งอย่างน้อยที่สุด  ต้องฝึกให้ตนเองมีสัจจะ  พูดอย่างไรทำอย่างนั้น  ซื่อตรงต่อตนเองและต่อผู้อื่น  เพื่อปูทางให้คนอื่นเชื่อถือไว้วางใจเรา  ต้องฝึกให้มีนิสัยคิดแบบชนะ/ชนะ  ฝึกวิธีการฟังและวิธีสร้างความเข้าใจ  (นิสัยที่ 4 และที่ 5  ซึ่งเป็นพื้นฐานอันจำเป็นต้องให้ความสำคัญสูงสุดในเป้าหมายนี้  โดยจัดเวลาไว้เพื่อฝึกนิสัยนักสร้างพลังร่วมพร้อมทั้งตั้งใจอย่างแน่วแน่เด็ดเดี่ยวที่จะฝึกเรื่องนี้อย่างจริงใจต่อเนื่อง  (วิธีการตามนิสัยที่3)</p>  Steven Coveyกล่าวว่านิสัยที่ 6  มีประโยชน์สูงสุดในการติดต่อสัมพันธ์กับคนอื่นเพราะพลังร่วมของ 1+1  อาจให้ผลเป็น  8  หรือ  16  หรือแม้แต่  1,600  ก็ได้ ถ้าคุณเข้าไปในป่า  พบชายคนหนึ่งกำลังเลื่อยต้นไม้อยู่อย่างสุดแรงเหงื่อโทรมตัว  คุณถามคนเลื่อยไม้ว่า“เหนื่อยไหม  เลื่อยมานานแล้วหรือ”  คนเลื่อยไม้ตอบ ว่า “4-5  ชั่วโมงแล้ว เหนื่อยเหนื่อย  ต้นไม้มันใหญ่มาก” “พักเสียหน่อยซีครับ”  คุณชี้นำ“พักลับเลื่อยให้คม”“พักยังไม่ได้ ผมยังตัดไม่เสร็จ”คุณว่าคนตัดต้นไม้ฉลาดหรือไม่  ที่ไม่หยุดเพื่อลับเลื่อย  แล้วจะตัดไม้ได้เร็วขึ้น  เบาแรงขึ้น    Steven Coveyแนะนำว่า    คนเราต้องหมั่น “ลับเลื่อยให้คม”  คือนอกจากจะฝึกนิสัยประการที่ 1  ถึงที่ 6  ดังกล่าวข้างต้นแล้ว  ยังต้องฝึกให้มี  นิสัยประการที่ 7  ได้แก่การเป็นนักพัฒนาตนอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่องด้วย  เพราะถ้าไม่หมั่นฝึกทบทวนและเพิ่มเติมหรือไม่ปฏิบัติตนตามที่ฝึกไว้  ก็จะเกิดแรงเฉื่อยซึ่งจะดูดให้กลับไปสู่นิสัยไม่ดีได้ Steven Coveyเสนอให้ “ลับเลื่อย”  ใน  4  ด้าน คือ  1.   บำรุงร่างกายให้แข็งแรงอยู่เสมอ  2.   เพิ่มเติมความรู้ความฉลาดอย่างไม่หยุดยั้ง  3.   พัฒนาจิตให้มีคุณธรรมและสมรรถภาพและ 4.   สร้างทักษะเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์  เพื่อความสำเร็จในการติดต่อกับผู้อื่น การออกกำลังกายนั้น  ต้องทำติดต่อกันทุกวัน  วันละไม่ต่ำกว่า 30 นาที  ต้องออกกำลังกายให้ถูกหลักวิชาและพอเหมาะกับสภาพร่างกายของแต่ละคนแต่ละวัย  การกิน  การดื่ม  การนอนต้

[เขียนเมื่อ 2 ธ.ค. 2549 09:08 น. 2 ธ.ค. 2549]

 เนื่องจากข้อจำกัดของระบบ จึงไม่สามารถวางข้อความได้ทั้งหมด จึงได้วางข้อความ ตอนที่ 3 มาไว้ใน Blog นี้ครับ...............................   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">Steven Coveyเสนอให้ “ลับเลื่อย”  ใน  4  ด้าน คือ  </p><ol>

บำรุงร่างกายให้แข็งแรงอยู่เสมอ  

 เพิ่มเติมความรู้ความฉลาดอย่างไม่หยุดยั้ง 

พัฒนาจิตให้มีคุณธรรมและสมรรถภาพและ 

 สร้างทักษะเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์  เพื่อความสำเร็จในการติดต่อกับผู้อื่น

</ol> การออกกำลังกายนั้น  ต้องทำติดต่อกันทุกวัน  วันละไม่ต่ำกว่า 30 นาที  ต้องออกกำลังกายให้ถูกหลักวิชาและพอเหมาะกับสภาพร่างกายของแต่ละคนแต่ละวัย  การกิน  การดื่ม  การนอนต้องปฏิบัติให้ถูกสุขลักษณะ  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">ต้องหมั่นเพิ่มเติมความรู้ด้วยการอ่าน  ฟัง  เขียน  ถาม  สังเกต  ฝึกปฏิบัติ  และศึกษาต่อเนื่อง  ต้องปลูกความฉลาดด้วยวิธีต่าง ๆ   ต้องศึกษาหลักศาสนาสวดมนต์ภาวนาทำกรรมฐาน  ฟังเทศน์  ฟังธรรม  ฝึกสติและสมาธิเพื่อพัฒนาสมรรถภาพจิต  และต้องฝึกกิริยามารยาท  รวมทั้งทักษะในการติดต่อสัมพันธ์กับบุคคลอื่น</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">การมีกำลังกายแข็งแรงเป็นเหตุให้สามารถทำงานได้ทนทานและนาน  กายแข็งแรงย่อมเอื้อต่อการเพิ่มพูนความรู้ความฉลาด  อันจะเป็นปัจจัยให้ทำงานได้เร็วและมีประสิทธิภาพการมีสมรรถภาพจิตสูงจะเพิ่มความรวดเร็วและความสามารถในการทำงานได้มากยิ่งขึ้นอีกนอกจากนี้จะเป็นเสมือน  “หางเสือ”  คัดท้ายให้ทำงานได้อย่างถูกทำนองคลองธรรม  และท้ายที่สุด  </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">มนุษยสัมพันธ์ดีจะช่วยให้ผู้คนชมชอบไว้วางใจเรามากขึ้น  งานจะสำเร็จได้ผลยิ่งใหญ่ขึ้นร่างกายและ/จิตใจที่อ่อนแอ  ย่อมเป็นอุปสรรคอย่างยิ่งในการทำงาน  และเป็นผลให้มันสมองเสื่อม  มนุยสัมพันธ์ไม่ดีย่อมยากที่จะพบกับความสำเร็จราบรื่น  ผู้ใดก็ตามที่ขยันขันแข็งมันสมองดี  มีคุณธรรม  ผู้คนชมชอบ  ครบถ้วนทั้ง  4  ประการแล้ว  ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่ผู้นั้นจะไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">เราจึงต้องบริหารเวลาของเรา  โดยให้ความสำคัญเป็นอันดับที่ 1  แก่การพัฒนาตนเองทั้ง 4 มิติ และ 7 นิสัยดังกล่าวข้างต้น</p>  ชีวิตนั้นมากไปด้วยปัญหา  ทั้งปัญหาของตนเอง  และที่ตนเองไปก่อให้กับคนอื่น  ยิ่งแก่ตัวปัญหายิ่งมาก  จึงจำเป็นต้องเอาจริงเอาจังกับชีวิตด้วยการ “ลับเลื่อยให้คม” ไว้เสมอเพื่อใช้ตัดใช้ทอนปัญหาต่าง ๆ  ท้ายนี้ สรุปเรื่อง 7 Habits ได้ว่า ความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วแบบก้าวกระโดดของโลกปัจจุบันเป็นเหตุให้เกิดความแตกต่าง  วุ่นวาย  สับสน  อย่างมากในหมู่มนุษย์  นักคิดชาวตะวันตก  โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา  มีความวิตกร้อนใจในปัญหานี้  จึงได้พยายามแสวงหาแนวทางต่าง ๆ เพื่อแก้ปัญหาดังกล่าวให้ได้   แนวทางหนึ่งที่ได้รับความสนใจอย่างท่วมท้นคือข้อเสนอของ Steven Covey  ในหนังสือซึ่งพิมพ์ออกจำหน่ายในปี  พ.ศ. 2532  ชื่อ  “นิสัย  7  ประการของผู้ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง”  หนังสือเล่มนี้เชื่อกันว่า  ถ้าปฏิบัติตามวิธีการที่เสนอไว้แล้ว  อาจแก้ปัญหาข้างต้นได้จึงเป็นเหตุให้Steven Coveyและคณะของเขามีชื่อเสียงโด่งดัง  ได้รับเชิญให้เป็นที่ปรึกษาขององค์กรและบริษัทชั้นนำนับพันบริษัท  มีศูนย์ฝึกนิสัย  7  ประการ  กว่า  300  แห่งทั่วโลก <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">        นิสัย 7 ประการที่Steven Coveyเสนอได้แก่</p><ol>

นิสัยก้าวหน้าสร้างสรรค์  โดยเสนอให้สร้างความเชื่อว่า  มนุษย์นั้นเลือกกำหนดชะตาชีวิตของตนเองให้มีความสำเร็จมีศักดิ์ศรีได้  ด้วยการฝึกนิสัยให้คิด  พูด  และทำเรื่องราวต่าง ๆ อย่างถูกหลักคุณธรรม  ฝึกไม่ให้คิดโทษคนอื่น  ให้เปลี่ยนนิสัยตนเองให้เป็นคนดีเสียก่อนเพื่อที่จะได้มีอิทธิพลเหนือคนอื่นโดยเฉพาะฝึกให้รักษาคำพูด  รักษาเกียรติเพื่อให้ผู้อื่นเชื่อถือไว้วางใจ

นิสัยเป็นผู้กำหนดเป้าหมายแห่งชีวิตของตน  โดยกำหนดว่า  ในแต่ละบทบาท เช่น  เป็นพนักงาน  ผู้ปกครอง  บุตร  เพื่อน  นั้น  จะต้องมีพฤติกรรมอย่างไรจึงจะถูกทำนองคลองธรรมและเหมาะสมกับกาลเทศะ  โดยกำหนดไว้เป็นลายลักษณ์อักษร  รวมทั้งเป็นพันธกรณีที่จะต้องถือปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอเป็นนิสัย

นิสัยนักบริหารเวลา  โดยจัดทำรายงานที่จะต้องทำแต่ละวัน  พร้อมทั้งระยะเวลาที่จะต้องใช้ในการทำงานแต่ละรายการไว้  ทั้งนี้ให้จัดลำดับ  ความสำคัญของงานและให้ถือว่างานพัฒนานิสัย  7  ประการ  เป็นภารกิจที่มีความสำคัญสูงสุด  ซึ่งต้องกันเวลาแต่ละวันไว้สำหรับใช้พัฒนาตนในเรื่องนี้           Steven Coveyกล่าวว่า  การพัฒนานิสัยประการที่ 1,2,3  เป็นการฝึกเพื่อให้มีชัยชนะต่อตนเองและเพื่อเป็นพื้นฐานที่สำคัญที่จะเอื้อให้พัฒนานิสัยอีก  4  ประการ  อันจะทำให้มีชัยชนะหรือมีอิทธิพลเหนือผู้อื่น

นิสัยนักคิดแบบชนะ/ชนะ  โดยฝึกตนให้มีจิตใจเมตตา  เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่  มีใจกว้างและให้เชื่อว่า  ในความสัมพันธ์กับผู้อื่นนั้น  จะต้องแสวงหาช่องทางให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องได้ประโยชน์  คือเป็นผู้ชนะทุกฝ่าย

นิสัยเป็นผู้แสวงหาความเข้าใจของผู้อื่นก่อน  โดยพยายามทำความเข้าใจให้ถ่องแท้ในคำพูด  ท่าทาง  ความคิด  ข้อมูล  ความรู้สึก  ความต้องการสิทธิประโยชน์ความวิตกกังวลและอารมณ์ของฝ่ายที่ติดต่อสัมพันธ์ด้วย  แล้วจึงหาวิธีทำให้ฝ่ายเขาเข้าใจเราฃ

นิสัยนักสร้างพลังร่วม  โดยสามารถดึงเอาพลังสร้างสรรค์หรือจุดแข็งของฝ่ายที่เราติดต่อด้วยมาผสมผสานกับจุดแข็งของเรา  จนทำให้เกิดพลังร่วมที่เพิ่มพูลผลประโยชน์แก่ทั้งสองฝ่ายได้เป็นอย่างดี

นิสัยนัก “ลับเลื่อย”  คือหมั่นฝึกฝนตนเองอย่างต่อเนื่องใน  4  ด้าน  ได้แก่  ด้านความสมบูรณ์แข็งแรงของร่างกาย   ด้านความรู้ความเฉลียวฉลาด  ด้านสมรรถภาพจิตและด้านทักษะเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์

</ol><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">        ผู้ใดสามารถฝึกนิสัยตามที่Steven Coveyแนะนำได้ ย่อมจะเกิดคุณประโยชน์อย่างยิ่งต่อตนเองแก่ครอบครัว  แก่ผู้ที่ติดต่อเกี่ยวข้องด้วย  และองค์กร</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left"></p>  ผมขอเชิญชวน ท่านผู้บริหารระดับสูง คณาจารย์ และเจ้าหน้าที่ระดับสูง ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี และผู้สนใจทุกท่าน ร่วมแลกเปลี่ยนความรู้ ความคิดเห็น เป็นวิทยาทาน การให้ความรู้ ให้ธรรมทาน เป็นการให้ที่สูงค่ายิ่ง ร่วมกันสร้างสรรค์สังคมการเรียนรู้ ช่วยกันขับเคลื่อนสิ่งดี ๆ ให้กับสังคมไทย ด้วยการเขียนแชร์ความรู้ประสบการณ์ใน blog นี้     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">สุดท้ายนี้ ขอขอบพระคุณ ศ.ดร.จีระ อกีครั้งหนึ่ง ที่ได้ให้โอกาสที่ยิ่งใหญ่ครั้งนี้แก่ผม ขอบคุณทีมงาน ศ.ดร.จีระ และเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้มีโอกาสรู้จักวิทยากร คณะผู้บริหาร คณาจารย์และเจ้าหน้าที่ระดับสูง ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี  ขอความสวัสดีจงมีแด่ทุกท่าน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left"> </p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">สวัสดีครับ</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">ยม</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: left; tab-stops: 36.0pt" class="MsoBodyText" align="left">081-9370144 </p>  [email protected]