บทกวี : เพิ่งรู้ว่าไม่รู้

...

อนิจจัง อนิจจา เวลาผ่าน

เรื่องเนิ่นนาน หวานขม ผสมอยู่

วัยอ่อนล้า จึงได้ มารับรู้

ที่เป็นอยู่ คือไม่รู้ เท่านั้นเอง

...

ชยพร แอคะรัจน์

[tuknarak]

ไม่ได้สวัสดีอาจารย์ตั้งนานค่ะ

[ยายธี]

สวัสดีค่ะ คุณ หลาน (ยายก็รู้เหมือนกันเลย..นะว่า ที่ว่ารู้ ๆ ก็คือไม่รู้. น่ะเอง 5555)...

ที่รู้แน่นอน..ตื่นขึ้นมาพร้อมเห็น. อาทิตย์.ขึ้น.เย็นลงพระอาทิตย์ ตก..เป็นงี้ทุกวัน..อิอิ..(พอไปเมืองนอก. ไม่ค่อยได้เห็น..หน้าหนาวมันก็มืดๆนานกว่าจะสว่างเนอะ.

รอตะวันให้มันอบอุ่นร้อนแรงเหมือนอยู่ กลางโลกคงไม่ได้....ไม่รู้..แฮะๆ..ทำไง..โลกมันร้อนเป็นบ้า. 555..มีคนเค้าว่าเราปลูกข้าวกันเยอะไป. ใช่ไหมคะอาจารย์หลาน...!!??..

[ชยพร แอคะรัจน์]

- สบายดีนะน้องเรา คิดถึงเสมอจ้า...

- มากราบคุณยาย.. ขอตังกินหนมด้วยน่ะครับ.. รับรองจะแอบกินคนเดียวครับ.. อิ อิ