ความรู้ที่ยิ่งใหญ่... มาพร้อมรากฐานที่ถ่อมตน

ผมชอบถ้อยคำข้างบนจัง ผมไม่ได้คิดเอง จำคำคนอื่นมา ชอบๆ แล้วก็ลอกลงสมุดบันทึกไว้

ยามนี้แทบไม่ได้คิดเองเลย เป็นชีวิตที่ประครองตัวและสมองให้ทรงตัวได้อย่างแน่นิ่งให้มากที่สุด

คนอื่นคิดมาให้แล้ว ทำตามคนอื่น ก็แทบจะหมดเวลา แต่ก็ยังคิดถึง GotoKnow เสมอๆ พยายามเข้ามา

เพื่อปัดฝุ่นบ้านของผม และบ้านของพวกเราทุกคน


ในยามที่ท้อแท้ งานประดาประเดดาหน้าเข้ามา

ผมคิดถึงหนังสือเล่มหนึ่ง ที่เกี่ยวข้องกับนักคณิตศาสตร์ที่อัจฉริยะที่แสนเศร้าและเดียวดาย แต่เขาต่อสู้จนวินาทีสุดท้าย

เขาทำกับสิ่งที่เขารัก แลกมันด้วยชีวิต และความรัก

ความแสนรักอาดูรกับการห่างไกลจากมาตุภูมิ


"...เราไม่ได้สร้างสูตรเหล่านี้

มันมีตัวตนอยู่แล้ว

เพียงรอคอยใครสักคนที่ค้นพบมัน

และหนึ่งในนั้นคือ..."รามานุจัน"..."


ยามใดที่อ่อนล้า ผมกลับมาอ่านหนังสือที่ผมชอบ เหมือนถ้อยคำมันเป้าฝุ่นที่เกาะเป็นคราบแน่นในใจเราออกไปได้บ้าง

ยามใดที่เหน็ดเหนื่อย ฟังเพลงที่เราชอบ เหมือนได้น้ำหวานเย็นๆ มารดน้ำพรวนดินกลางใจที่แห้งผากให้ชุมชื่น

ยามใดอยากร้องไห้ กลับมาดูภาพยนตร์ที่เป็นแรงบันดาลใจ ให้มันมาเช็ดน้ำตาให้ เพื่อดวงตาสว่างไสว ก้าวเดินอีกครั้ง


หนึ่งในภาพยนตร์...

อยากให้ทุกคนได้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้จัง ผมเอาฝากด้วย

"สุดยอดอัจฉริยะที่โลกไม่ต้องการ"

ผมจะน้อมรับกับสิ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต อย่างถ่อมตนและมีสติให้มากที่สุด


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความสุขของหมออนามัย



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

จริงครับ