๔๘๖. ผมเข็ดแล้วครับ...ครู

ผมกดรูจมูกของนิวไว้ข้างหนึ่ง นิวสั่งน้ำมูกอย่างแรงถึง ๓ ครั้ง..ไม่มีวี่แววว่าเม็ดลูกปัดจะหลุดออกมา นิวเริ่มเหนื่อยหอบ เหงื่อออกที่หน้าผาก..ผมตัดสินใจทันที..ต้องพานิวไปโรงพยาบาล

หลังอาหารมื้อกลางวัน ก่อนที่นักเรียนจะแยกย้ายเข้าห้องเรียน ผมเรียกนักเรียนชั้น ป.๒ มาพบที่โต๊ะหน้าห้องพักครู ให้เขียนวันที่..ก่อน จากนั้นครูจะสอนให้รู้จักเศรษฐกิจพอเพียง..ให้รู้จักคำว่า ๓ ห่วง ๒ เงื่อนไข..เป็นครั้งแรก.. ตั้งใจจะให้อ่านและเขียนคำว่า เหตุผล พอประมาณ และภูมิคุ้มกัน.

ไม่ทันจะเริ่มกิจกรรม..ครูหนึ่ง ครูประจำชั้น ป.๑..เดินจูงมือเด็กชายนิวมาพบ..ครูหนึ่งหน้าตาเป็นกังวลมาก..ส่วนนิว..ทำท่าจะร้องไห้..

“เด็กๆเห็นนิวเอาเม็ดลูกปัดใส่เข้าไปในรูจมูก..ตอนนี้ยังเอาไม่ออกเลยค่ะ ผอ.” ครูหนึ่งบอกผม..งานเข้าล่ะสิ ผมคิดในใจ แต่ยิ้มไว้ ออกอาการไม่ตกใจ บอกให้ ป.๒ เข้าห้องไปก่อน..ผมดึงตัวของนิวมากอดไว้..

เด็กชายนิว..ย้ายมาจากโรงเรียนข้างเคียงเมื่อเทอมที่แล้ว ปัจจุบัน..ยังอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ เนื่องจากตอนที่เรียนอนุบาล นิว..ไม่ยอมไปโรงเรียน แม่บอกนิวมีปัญหากับครู..แต่ผมกลับมองว่า..ครอบครัวของนิวมีปัญหามากกว่า

นิว..ตอนที่ย้ายมา จะพูดน้อย แต่ตอนนี้พูดเก่ง ไม่ดื้อ แต่ก็ซุกซนตามประสาเด็ก เป็นที่รักของเพื่อนและครู..รวมทั้งผมด้วย

“เจ็บไหมนิว” ผมถาม “เจ็บครับ.”

“ลูกปัดเม็ดใหญ่ไหมนิว” “ใหญ่ครับ มันอยู่ตรงนี้ มันไม่ยอมออก” นิวพูดพร้อมชี้ตรงสันจมูก

ผมก็คิดว่ามันต้องใหญ่ เพราะถ้าเม็ดเล็กคงจะออกง่ายๆ หรือไม่ก็ไหลลงคอไปเลย แต่นี่นานกว่า ๑๐ นาทีแล้ว..ที่นิวพยายามสั่งน้ำมูก แต่เม็ดลูกปัดก็ไม่ยอมออกจากรูจมูก..

“มา..ครูช่วย ..อดทน ไม่ต้องร้องนะ..ครูนับ ๑ ๒ ๓ นิวสั่งออกมาเลย” ก่อนจะนับ ผมกดรูจมูกของนิวไว้ข้างหนึ่ง นิวสั่งน้ำมูกอย่างแรงถึง ๓ ครั้ง..ไม่มีวี่แววว่าเม็ดลูกปัดจะหลุดออกมา นิวเริ่มเหนื่อยหอบ เหงื่อออกที่หน้าผาก..ผมตัดสินใจทันที..ต้องพานิวไปโรงพยาบาล

ระหว่างทาง..ที่อยู่บนรถ..”นิวใส่เข้าไปในรูจมูกทำไมล่ะ” ผมถาม “ผมวางไว้เฉยๆครับ.”

“เดี๋ยวให้หมอช่วยแล้วกัน ไม่เจ็บหรอก” “ต้องตัดจมูกไหมครับ” “ครูก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“นิว สั่งน้ำมูกแรงๆอีกทีซิ” ผมบอก นิวสั่งน้ำมูกสุดแรง น้ำลายน้ำมูกออกมาพร้อมกันเต็มไปหมด ก่อนที่นิวจะเอาเสื้อเช็ดจมูก ผมรีบส่งกระดาษทิชชูให้ “ครูครับ..หมดแรงแล้ว” นิวพูดพร้อมนั่งพิงเบาะเหยียดขาไปข้างหน้า..มือก็ลูบคลำประตูรถ

“ปุ่มอะไรครับ” “ปุ่มกระจก” “กดได้ไหม” “ไม่ได้หรอก” “มันเสียเหรอ” “อือ” “อะไรเนี่ย” “ที่วางแก้ว” “เปิดได้ไหม” “จะเปิดทำไมล่ะ..ไหนบอกว่าเจ็บ” “ยังเจ็บอยู่ครับ”

ผมเห็นนิวกำลังเพลิดเพลินกับการนั่งรถ..”นิวสั่งน้ำมูกอีกทีซิ แรงๆเลยนะ” นิวทำตามโดยก้มหน้าเล็กน้อย..สั่งพรวดเดียว เม็ดสีดำหลุดออกจากรูจมูก กระเด็นหล่นไปที่พื้นรถ..

“ออกแล้วครับ....”นิวพูดพร้อมกับชี้ไปที่พื้น “หยิบมาให้ครูดูซิ”

นิวก้มไปหยิบ แล้วส่งให้ผมดู ผมโล่งใจ..มาได้ครึ่งทางไม่ต้องไปโรงพยาบาล เลี้ยวรถกลับแล้วมองเม็ดลูกปัดที่นิวส่งให้ดู....

“นี่มันเม็ดลำไยนี่..” “แม่ซื้อลำไยให้ผมเมื่อเช้าครับ”

“คราวนี้เข็ดหรือยังล่ะ” “ผมเข็ดแล้วครับ ครู”

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๖ มกราคม ๒๕๖๐








บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

เล่นเมล็ดลำไยเลยครับ

ใส่เข้าไปได้เหมือนกันนะครับ

เด็กๆต้องดูแลตลอด

ดีใจที่ออกมาง่ายก่อนถึงโรงพยาบาล

เป็นเด็กซน เข้าใจว่าต้องฉลาดแน่เลย

555555