วันที่ 30 นิเทศวิทยาศาสตร์ครั้งที่ 1 (26 ธันวาคม 2559)

ระหว่างที่สอนวิชาภาษาอังกฤษ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1/1 ในคาบที่ 2 ก็รู้สึกว่ามีคนโทรมาเพราะโทรศัพท์สั่น ปกติพกโทรศัพท์ติดตัวเผื่อใครโทรมาแล้วมีธุระสำคัญ เมื่อเบอร์แปลกโทรเข้ามา ไม่ค่อยรับเบอร์แปลกนะ แต่ครั้งนี้ตัดสินใจรับ ฉันพูด “สวัสดีค่ะ” ปลายสายพูดว่า “หมู นี่ครูขวัญนะ” ครูขวัญ (อาจารย์จุฑามาศ หนุนชาติ) เคยเป็นครูประจำหอพักที่ดูแลพวกเรานักศึกษาโครงการผลิตและพัฒนาครูสู่ความเป็นเลิศ และภาคเรียนนี้เป็นอาจารย์นิเทศวิชาวิทยาศาสตร์ ครูขวัญบอกว่าวันนี้จะมานิเทศนะ มีสอนเที่ยงครึ่งใช่ไหม เมื่อพูดโทรศัพท์เสร็จก็ไม่ค่อยรู้สึกตื่นเต้นเท่าไหร่นะ ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเป็นพิเศษเพราะปกติก็เตรียมการสอนมาทุกครั้ง ระหว่างที่เดินจากห้องธุรการเพื่อที่จะไปอาคารเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-3 ก็เจอครูขวัญพอดี นี่มันเพิ่ง 11.00 น. รู้สึกตกใจเพราะครูมาก่อนเวลานานมาก กินข้าวเที่ยงมาแล้วด้วย ฉันจึงพาครูไปพักที่ห้องธุรการ พูดคุยกันเล็กน้อย ฉันก็ไปกินข้าว ส่วนครูขวัญก็ไปถ่ายรูปกับเด็ก ๆ รีบกินก๋วยเตี๋ยวแล้วไปเตรียมการสอนอีกครั้ง เห็นครูขวัญนั่งพูดคุยกับเด็กน้อยสองคนที่ม้าหินอ่อน ฉันก็เดินเข้าไปพูดคุยด้วย ปรากฏว่าครูพูดภาษาไตกับเด็ก ๆ ซึ่งฉันฟังไม่รู้เรื่อง แอบนินทาอะไรครูหมูหรือเปล่านะ เด็กน้อยมาเจอครูขวัญก็ถามฉันว่าครูคะนี่ใครคะ สวยจัง ก่อนนิเทศการสอน ฉันรู้สึกประทับใจอาจารย์นิเทศนะ พยายามเข้าหาเด็ก พูดคุยกับเด็ก ช่วงเวลาที่เด็กพัก คือ ช่วงเวลาที่เรามีโอกาสพูดคุยกับเขา

เริ่มต้นนิเทศการสอน เรื่อง การจำแนกวัสดุโดยใช้พื้นผิวเป็นเกณฑ์ วันนี้เด็กน้อยตั้งใจเรียนเป็นพิเศษ ทำให้ดำเนินการสอนเป็นไปด้วยความราบรื่น นำเข้าสู่บทเรียนด้วยกล่องปริศนา ฉันได้นำของเล่นของใช้ใส่ในกล่องปริศนาที่ปิดมิดชิด แล้วให้นักเรียนได้สัมผัส จากนั้นถามว่าพอสัมผัสแล้วคิดว่ามีอะไรบ้าง สัมผัสแล้วรู้สึกอย่างไร เด็กก็จะมีหลากหลายคำตอบ ค่อย ๆ ให้เด็กได้ใช้ความคิด ผิดถูกไม่ใช่เรื่องสำคัญ จากนั้นออกจากกล่องทีละชิ้นแล้วถามว่าของชิ้นนี้คืออะไร เป็นของเล่นหรือของใช้ พอสัมผัสแล้วรู้สึกอย่างไร เด็กก็บอกว่านุ่มบ้าง แข็งบ้าง มันเป็นปุ่ม นูน ๆ เรียบ พอเด็กเริ่มเข้าใจก็นำบัตรคำพื้นผิวเรียบและพื้นผิวไม่เรียบติดบนกระดาน อธิบายให้เด็กเข้าใจพร้อมยกตัวอย่างไปด้วย พออยากตรวจสอบว่าเข้าใจทุกคนหรือไม่ก็ให้สำรวจของเล่นของใช้ในห้องเรียน วาดภาพแล้วบอกว่ามีลักษณะพื้นผิวเป็นแบบใด เด็กบางคนวาดภาพสวยมาก โดยเฉพาะเด็กแฝด ฉันเข้าไปกระตุ้นให้เด็กคิดต่อยอด เพราะเด็กมีจินตนาการเกินกว่าที่เราคาดคิด

หลังจากที่สอนเสร็จถ้าถามตัวเองว่าทำได้ดีหรือไม่ เต็ม 100 ก็ให้ 70 นะ ฉันทำอย่างสุดความสามารถ ไม่คิดว่าตัวเองทำได้ดีที่สุด แต่คิดว่าตัวเองสามารถทำได้ดีกว่านี้ สามารถพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นไปเรื่อย ๆ ขอบคุณครูขวัญนะคะที่คอยให้คำแนะนำ ชี้แนะแนวทางการสอนเพื่อนำไปปรับใช้ในการสอนครั้งต่อไป ขอบคุณที่ไม่ทำให้หนูรู้สึกเกรงหรือกดดันในการสอน ขอบคุณนักเรียนที่ตั้งใจเรียนและมีส่วนร่วมในการทำกิจกรรม สุดท้ายต้องขอบคุณตัวเองที่เชื่อมั่นในตัวเองว่าสามารถทำได้ ถึงแม้จะทำได้ไม่ดีที่สุดก็ตาม


อาจารย์นิเทศและนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวศิริพร นำเปี้ย (ภาคเรียนที่ 2/2559)



ความเห็น (0)