๔๗๐. โรงเรียนขนาดเล็ก..ก็มีแม่เหล็กเหมือนกัน

วันนี้ช่วงบ่าย..ผู้ประสานงานจากมูลนิธิเด็ก มาติดตามงานโครงการฯที่ได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากมูลนิธิฯและตั้งข้อสังเกตว่า..โรงเรียนสะอาดสวยงามเหมือนรีสอร์ท..ผมเองฟังแล้วก็ยิ้มๆ นึกในใจว่าคงไม่ใช่อย่างที่เขาพูด แต่ต่อไปสักปีสองปี..ก็ไม่แน่..ต้องดีกว่านี้

เลยทำให้คิดถึง..โครงการโรงเรียนแม่เหล็กของ ศธ. ที่กำลังทุ่มเทงบประมาณไปทุกเขตพื้นที่การศึกษาอย่างจริงจัง และเชื่อว่าคงหวังผลในปีการศึกษา ๒๕๖๐

โรงเรียนแม่เหล็ก..ชื่อก็บอกชัดเจน คือ ทำให้ผู้ปกครองอยากส่งเด็กมาเรียน ไม่ต้องนั่งรถตู้ไปเรียนโรงเรียนเอกชน เป็นต้นแบบของความพร้อม รองรับการยุบ ควบ รวม โรงเรียนขนาดเล็กที่จะมาเรียน..นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป

เป็นอีกหนึ่งนโยบายที่ทำให้โรงเรียนในชุมชนเล็กๆ เสียขวัญ ถ้าเขายังรักและผูกพันกับท้องถิ่น ยกเว้นบางโรงที่ไม่มีคุณภาพและวางเฉย ก็จะถูกดูดเข้าไปอัดแน่นในโรงเรียนใหญ่ ซึ่งเขาคิดว่าเด็กเยอะๆ ครูจะสอนได้อย่างมีประสิทธิภาพ...แต่ในความเป็นจริง เดิมๆก็แทบจะเอาตัวไม่รอด

ผมคิดแบบตรงข้ามกับนโยบายนี้ ตลอดจนใช้ความรู้สึกล้วนๆในการเขียนเรื่องนี้ มีประสบการณ์บ้างนิดหน่อย..จึงมองอีกมุมหนึ่ง..ของการก้าวไปสู่ความตกต่ำของการศึกษาไทย

ขอให้นึกสภาพโรงเรียนแม่เหล็ก..ต่างจังหวัด..นอกเมือง..ชนบท บางโรงเป็นโรงเรียนดีศรีตำบล เป็นโรงเรียนประชารัฐ โรงเรียนสุจริต เป็นแกนนำโน่น นี่ นั่น..ครูต้องอบรมสัมมนา ทำผลงาน สร้างภาพ จัดซื้อจัดจ้างและรับการนิเทศติดตาม ตลอดจนรับแขกและรับการตรวจสอบจาก สตง.

ถ้าบริหารจัดการดีก็ดีไป ถ้าผู้บริหารไม่ได้เรื่อง ครูก็แทบจะไม่ได้สอน..กระทบถึงเด็กที่ไม่ได้เรียนรู้อย่างเต็มที่ ผู้ปกครองเดี๋ยวนี้ก็หลอกยาก เขารู้ว่าครูสอนลูกเขาแบบไหน อย่างไร ทุ่มเทให้กับการเรียนการสอนหรือไม่ เขาไม่สนใจหรอกว่าโรงเรียนจะดีเด่นอย่างไร เป็นต้นแบบอะไรบ้าง......

วัฒนธรรมการศึกษาไทย..ทำเรื่องยุ่งๆให้โรงเรียนใหญ่เยอะแยะ ล้วนแล้วแต่ดึงครูออกนอกห้องเรียน ผมจึงขอพูดในภาพรวมว่า ผมไม่เชื่อว่าแม่เหล็กจะทำงานได้ ในอนาคต..โรงเรียนเล็กๆที่ตั้งหน้าตั้งตาสอน เพราะโรงเรียนไม่เป็นแกนนำอะไร นอกจากใส่ใจเด็กรายบุคคล อันนี้ล่ะ ผู้คนจะส่งลูกหลานมาเรียนมากขึ้น...ไม่เชื่ออย่าลบหลู่

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๙