เทอมนี้เป็นเทอมที่ฉันได้รับผิดชอบสอนในระดับชั้นประถมศึกษาตอนต้น
โรงเรียนบ้านริมใต้ได้มอบโอกาสให้ฉันได้ทำการสอนในระดับชั้น ป.1 วิชาประวัติศาสตร์
ตอนแรกที่ได้รู้ว่าต้องสอน ป.1 ฉันก็หนักใจมาก
เพราะไม่เคยสอนเด็กเล็ก ๆ มาก่อน ไม่รู้ตัวเองจะสามารถทำได้ดีหรือเปล่า
แต่พอเวลาผ่านไป ฉันกลับรู้สึกสนุกที่ได้สอนเด็ก ๆ ป.1
เพราะถึงแม้เด็ก ป.1 จะเป็นวัยที่เพิ่งผ่านพ้นมาจากอนุบาล ยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรสักเท่าไหร่
การจัดกิจกรรมการเรียนการสอนทำได้ยากมากกว่าชั้นอื่น ๆ
การควบคุมชั้นเรียนก็ทำได้ยากมากกว่าชั้นอื่น ๆ
แต่หากเราสามารถเข้าใจธรรมชาติของเด็กในวัยนี้แล้ว
ทุกครั้งที่จัดกิจกรรมการเรียนการสอนให้เด็ก ป.1 ก็ทำให้ฉันมีความสุขมากเช่นกัน
คาบแรกที่ได้เข้าสอนชั้น ป.1 ฉันยอมรับเลยว่า ฉันทำอะไรไม่ถูกเลย
เวลาเด็กเสียงดังขึ้นมา ฉันไม่รู้เลยว่าเราต้องแก้ไขปัญหายังไง
ที่แน่ ๆ เด็ก ป.1 เป็นวัยที่ขี้ฟ้องมาก
ในเวลา 1 คาบ ฉันต้องพิพากษาคดีในห้องเป็นสิบคดี เช่น คุณครูแตนขา เขาเอาดินสอหนูไปค่ะ คุณครูแตนขา คนนี้เอาสีของคนนั้นไปทิ้งขยะค่ะ คุณครูแตนขา คนนั้นลุกจากเก้าอี้ค่ะ คุณครูแตนขา เขาคุยในห้องเรียนค่ะ ไม่ต้องให้สติ๊กเกอร์เขาเลยค่ะ ฯลฯ
ความสามารถพิเศษอีกอย่างของเด็ก ป.1 ก็คือ พูดไม่รู้เรื่อง ยกตัวอย่างเหตุการณ์เช่น
ครูแตน: นักเรียนคะ วันนี้คุณครูมีใบงานให้ทำ ก่อนอื่นให้นักเรียนเขียนชื่อที่อยู่ตรงมุมบนสุดของกระดาษเลยคะ (อธิบายพร้อมชี้ตำแหน่งที่จะเขียนให้ด้วย)
1 นาทีผ่านไป
ครูแตน: นักเรียนเขียนชื่อแล้วใช่ไหมคะ ต่อไปครูจะชี้แจง...
นักเรียน ป.1 : คุณครูแตนคะ เขียนชื่อตรงไหนเหรอคะ
ครูแตน : >< ยิ้มแล้วเดินไปชี้ตำแหน่งเขียนชื่อให้เป็นรายบุคคล
พอนักเรียนเขียนชื่อหมดทุกคนแล้ว...
ครูแตน : ต่อไปครูจะอธิบายวิธีการทำใบงานนะคะ ให้นักเรียน............. ลงมือปฏิบัติได้คะ ใครเสร็จแล้วเอามาส่งครูจะให้สติ๊กเกอร์นะค่ะ
นักเรียน ป.1 : คุณครูแตนขา ทำยังไงเหรอคะ/ครับ
ครูแตน : ... ><
ภาพเด็ก ป.1 กำลังตั้งใจเขียนวันที่ (ใช้เวลา 2 นาทีเป็นอย่างต่ำ)
นอกจากนี้การควบคุมชั้นเรียนในชั้นนี้ก็ทำได้ยากมากกว่าห้องเรียนอื่น ๆ
ดังนั้นฉันจึงคิดวิธีการควบคุมชั้นเรียน ได้แก่ การให้เด็กปรบมือตามคำสั่ง คือ หากบอกว่า ป.1/... ให้เด็กปรบมือ 1 ครั้ง ให้สั่งไปเรื่อย ๆ จนกว่าเด็กทุกคนจะเงียบ
ที่ใช้ได้ผลดีที่สุด ก็คือเกม "ครูบอกว่า" ซึ่งเทคนิคนี้ฉันได้มาจากพี่ฝึกสอน ตอนที่ฉันไปโรงเรียนบ้านน้ำรินทุกวันศุกร์
เด็ก ๆ ป.1 ทุกห้องที่ได้เล่นเกม จะตั้งใจเล่นมาก และก็จะเงียบเพื่อรอฟังคำสั่งในการเล่นเกม
ซึ่งมันเป็นวิธีการควบคุมชั้นเรียนได้ดีมาก ๆ วิธีหนึ่งเลยสำหรับฉัน ^^
ภาพนักเรียน ชั้น ป.1/4 ดูแววตาของเด็ก ๆ แล้วทำโทษไม่ลงเลย
ภาพนักเรียน ชั้น ป.1/4
การสอนเด็ก ป.1 เป็นอะไรที่ต้องใช้ความอดทนมาก
เพราะหากฉันควบคุมอารมณ์ไม่ได้ คงโมโหและเหวี่ยงใส่เด็ก ๆ ไปแล้ว
แต่เพราะความน่ารักและความไร้เดียงสาของเด็ก ๆ ทำให้ฉันทำไม่ลงเลย
แค่รู้สึกว่าเริ่มจะรำคาญ เด็กถามจู้จี้จุกจิก กำลังจะหันหน้าไปด่า แต่เห็นแววตาซื่อ ๆ ของเด็กแล้วทำไม่ลงจริง ๆ ...
เพราะแววตาที่มองมา มีความไร้เดียงสามากเหลือเกิน หากพลั้งมือไปคงรู้สึกผิดไปตลอด
พฤติกรรมของเด็กในวัยนี้ เป็นพฤติกรรมของเด็กที่กำลังเริ่มเรียนรู้ความเป็นเด็กประถมศึกษา
ดังนั้นเด็กจึงมีความอยากรู้อยากเห็นและอยากลอง และฉันก็มักจะถูกรื้อค้นตะกร้าสอนทุกครั้งไป
บางทีก็นึกอยากจะด่า เพราะเป็นการกระทำที่ไม่ดีและไม่มีมารยาทเลย
แต่พอฉันนึกได้ว่าเด็กวัยนี้คงยังไม่ค่อยรู้เรื่องมารยาทเท่าไหร่นัก
ฉันจึงทำได้เพียง พูดตักเตือน และลงโทษโดยการไม่ให้สติ๊กเกอร์
ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับตะกร้าสอนของฉันอีกเลย...
นี่เป็นวิธีการสอนให้เด็กได้เรียนรู้มารยาทอีก 1 ข้อให้กับนักเรียนของฉัน ^^
ยิ่งได้สอน ยิ่งรู้สึกรักและอยากจะสอนเด็ก ป.1 มากกว่าชั้นอื่น ๆ
วันไหนที่มี ป.1 ฉันจะรู้สึกดีใจมาก แทบจะนับวันรอสอนเลย
เพราะเด็ก ป.1 เหมือนแก้วน้ำเปล่า เขาพร้อมจะรับความรู้ที่เราถ่ายทอดให้
ไม่มีบ่นว่าเราเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ มีแต่ชื่นชมและยินดีที่เราเข้าไปสอนในทุก ๆ ครั้ง
ทุกครั้งที่ฉันเดินเข้าไปเพื่อสอนพวกเขา เด็กทุกคนจะต้องวิ่งมากอด และส่งเสียงดีใจทุกครั้งที่ฉันเข้ามาสอน
ตอนแรกก็นึกว่าคงเป็นแค่ช่วงแรก ๆ พอเบื่อแล้วเด็ก ๆ คงไม่ดีใจอะไร
แต่เด็ก ๆ ก็ยังเหมือนเดิม ยังดีใจทุกครั้งที่ฉันเข้าสอน
มีนักเรียนหลาย ๆ คนบอกกับฉันว่า "คุณครูแตนขา หนู/ผม อยากเรียนกับคุณครูแตนทุกวันเลยคะ/ครับ"
ฟังแล้วชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก ฉันดีใจที่เด็ก ๆ ชอบเรียนกับฉัน ^^
ภาพนักเรียน ชั้น ป.1
ที่ฉันชื่นชมเด็ก ป.1 อีกอย่างคือ เด็กส่งงานครบ ทุกช่องมีคะแนน ให้ทำอะไรก็ทำ ให้อ่านก็อ่าน ให้เต้นก็เต้น ให้ทำกิจกรรมอะไรก็ทำ ให้ความร่วมมือและกระตือรือร้นในการเรียนการสอนทุกคาบ
ต่างกับเด็ก ป.4 และ ป.6 ที่ฉันได้รับผิดชอบสอน เพราะเด็กโตไม่มีวินัย ไม่ยอมส่งงานเลย ...
อีกอย่างหนึ่งที่ฉันได้รู้จากการมาสอนเด็ก ป.1 ที่นี่ ก็คือ ทำให้ฉันรู้ว่าเด็ก ๆ รักและเคารพในหลวง ร.9 มาก
นักเรียน ป.1 ทั้ง 4 ห้อง มักจะรบเร้าให้ฉันเปิดเพลง "ผู้ปิดทองหลังพระ" เสมอ
เพราะเด็ก ๆ ชอบฟัง ชอบดูภาพของในหลวง และร้องตามได้อย่างพร้อมเพรียงและเสียงดังชัดเจน
ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าชื่นชมมาก ๆ ^^
ฉันไม่รู้เลยว่า วันนี้ฉันจัดกิจกรรมการเรียนการสอนให้เด็ก ป.1 ได้ดีหรือยัง
แต่ที่รู้คือ มีความสุขที่ได้สอนและมีความสุขที่เด็ก ๆ ตั้งใจเรียน
ถ้าจบการฝึกสอนที่นี่ไป คงคิดถึงเด็ก ๆ ป.1 น่าดู...
