เด็กชายปานัสม์ พิพัฒน์พงศ์ หรือออสติน เป็นเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1/3 ทั้งโรงเรียนไม่มีใครไม่รู้จักออสติน ทุกคนรู้จักออสตินไปทั่ว เพราะออสตินเป็นเด็กพิเศษที่ฉลาด เรียนเก่ง ออสตินช่างคุย คุยด้วยแล้วรู้สึกเหมือนคุยกับผู้ใหญ่ พูดมีเหตุผล ทุกวันนี้ออสตินจะไปไปทั่วโรงเรียน เพราะสามารถเข้าไปได้กับทุกคน
เราซึ่งเป็นหนึ่งในครูที่ได้สอนออสติน เพราะได้สอนในชั้นปอหนึ่ง จึงได้มีโอกาสสอนและใกล้ชิดกับออสติน ออสตินเป็นเด็กพิเศษก็จริง แต่ออสตินตอบได้ ทำแบบฝึกหัดได้ ทำแบบทดสอบเก็บคะแนนได้เกือบเต็มทุกครั้ง
ทุกวันอังคารเวลาสอนเสร็จในคาบแรก เราจะนั่งตรวจงานในห้องต่อ เพราะนักเรียนจะไปเรียนพละที่กลางสนาม วันนี้ก็อย่างเช่นทุกวันที่ออสตินไม่ยอมลงไป เรียนพละ บอกว่าจะนั่งเป็นเพื่อนครูแอม เพราะอยากช่วยคุณครูจัดสมุด สงสารครูสมุดเยอะ เรี่ยราด คุณครูต้องมานั่งเรียง ออสตินจะเรียงให้ เด็กก็คือเด็ก แต่สิ่งที่พูดออกมาฟังดูแล้วมันทำไมดูมีเหตุผล ทำไมฟังแล้วรู้สึกว่าไม่ได้คุยกับเด็ก ทำไมความคิดต้องเป็นผู้ใหญ่มากขนาดนี้
แล้วครูสาธิดา (ครูประจำชั้น ป. 1/1 ) ก็เดินผ่านหน้าห้อง แล้วเข้ามาถามว่า ทำไมออสตินไม่ลงไปเรียนกับเพื่อน ทำไม ทีนี้ต้องลงไป ออสตินจะมาหลบอยู่บนห้องไม่ได้ จะทำตัวแตกต่างจากเพื่อนไม่ได้ ออสตินจะต้องอยู่ในสังคม วันหลังถ้าไม่มีคุณครูแล้วใครจะมานั่งเฝ้าออสติน เราก็ฟังแล้วก็สังเกตเห็นท่าทีของออสติน หูออสตินฟังนะ แต่ออสตินนั่งวาดรูปทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วก็รีบลุกขึ้นมาช่วยครู จัดสมุดที่กองเรี่ยราดแล้วก็บ่นพึมพำคนเดียวว่า ดูซิครูแอม สมุดกองกระจัดกระจายไปหมดแล้ว มาเดี๋ยวออสตินช่วยจัด คือไม่เข้าใจว่า เด็กชั้นปอหนึ่งที่เป็นเด็กพิเศษ จะคิดแล้วก็พูดและทำอะไรแบบนี้ เข้าคำพูดของครูสุทธิดานะคะ แต่ว่าก็เข้าใจออสตินด้วย ก็เลยบอกว่าวันหลังให้ออสตินลงไปด้วย ห้ามทำแบบนี้อีก ออสตินก็บอกว่าออสตินเข้าใจแล้ว.....
