กล่าวถึงท้าวอุศเรนลูกชายเจ้าเมืองลังกาออกเรือตามหาคนรักลูกสาวเจ้าเมืองผลึก 3 เดือนแล้วยังไม่พบแต่หมอดูบอกว่านางยังมีชีวิตอยู่จนเรือมาถึงเกาะแห่งหนึ่งเห็นมีคนอยู่จึงแวะที่นั้น
ฝ่ายพระอภัยกับบริวารอยู่บนเกาะนั้นมา 5 เดือนแล้วคิดถึงความหลังว่า...โอ้ตัวเราเล่ามาค้างอยู่กลางเกาะ นี่เนื้อเคราะห์กรรมสร้างแต่ปางหลัง มิได้คืนนัคเรศนิเวศน์วัง โอ้แสนสังเวชใจกระไรเลย. ( น.382 ) แล้วพระอภัยกับบริวารได้รับความช่วยเหลือจากท้าวอุศเรนโดยสารเรือไปด้วย
ฝ่ายสินสมุท อรุณรัศมี สุวรรณมาลีและศรีสุวรรณออกเรือเที่ยวค้นหาพระอภัยตามเกาะแก่งต่าง ๆ จนมาพบกองทัพเรือของอุศเรน อุศเรนสั่งคนออกไปถามว่าเรือใครไปไหน พอสินสมุทรู้ว่าอุศเรนมาตามหาแม่เลี้ยงตนจึงบอกไปว่านางอยู่บนเรือนี้ไม่ให้ไป คนถือสารรีบไปแจ้งแก่อุศเรนทำให้เดือดดาลใจ พระอภัยรู้ว่าลูกน้อยมาตามหาจึงคิดอุบายเป่าปี่ทำให้หลับกันหมดคงเหลือแต่บริวารพระอภัยและเสียงปี่ดังไปไกลถึงกองเรือสินสมุท...ทั้งกองทัพหน่อนรินทร์สินสมุท อยู่ไกลสุดร้อยเส้นพอเห็นหลัง ฟังเสนาะเพราะเสียงสำเนียงดัง บ้างหลับบ้างก็ฟังจนจับใจ. ( น.397 ) แล้วสินสมุทกับอาจะคิดเห็นประการใดเล่านี่..?
...........................................
บรรณานุกรม
สุนทรโวหาร ( ภู่ ),พระ,2329-2398. ( 2555 ). พระอภัยมณี.
กรุงเทพ ฯ : ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ ( 2006 ).
