เราอยู่กันที่นี่บ้านหลังเดียวกัน 44 : หมาหัวลำโพง

พ่อครับ...

แค่เป็นแผลนิดเดียวตรงท้อง พ่อก็ไม่สบายใจว่าเกิดจากอะไร ทีแรกมันเป็นเพียงไตแข็งๆกลมๆนูนๆบริเวณท้องของผม มันเกิดจากอะไรผมเองก็ไม่รู้เช่นเดียวกับพ่อ แต่ผมน่ะปกติดี เป็นพ่อเองที่กังวลมากไปหรือเปล่า

กังวลจนต้องพาผมไปหาหมอและถามหมอว่ามันคืออะไร หมอบอกว่าน่าจะเป็นแผลที่ใกล้หายแล้ว เดี่ยวจะลองโกนขนรอบๆดู

ผ่านไปนาน พ่อเองคงกระวนกระวายสิว่าเขาทำอะไรกับผม

พ่อครับ...

สุดท้ายก็อย่างที่พ่อเห็น เขาัดขนตรงท้อง บอกเป็นแผล และกลัวติดเชื้อ ต้องล้างแผลทำแผล ทาเยล ติดผ้ากอส ติดเทป

และที่สำคัญ อลังการงานสร้างมากก็คือ เขาเอาไอ้ตัวลำโพง(collar)มาสวมหัวผม ผมเลยกลายเป็นหมาหัวลำโพงซะงั้น

พ่อครับ...

มันไม่ตลกเลยนะที่พ่อจะถ่ายรูปแล้วชูสองนิ้วส่งให้พี่ปอดู แม่กับพ่อดูสนุกสนาน และพี่ปอก็ตกใจโทรกลับมาอย่างรีบด่วน ด้วยความเป็นห่วงว่าผมเป็นอะไรมากหรือเปล่า

มันไม่ตลกที่แค่แผลนืดเดียว แต่ต้องมากักกันหัวผมให้ไร้อิสระ

มิหนำซ้ำพ่อต้องมาคอยล้างแผลให้ทุกวัน คอยป้อนยาให้ทุกเช้าเย็น

พ่อครับ...

ผมสัญญาว่าจะไม่เลียแผล เพื่อพ่อจะไม่ต้องสวม Collar กันเลียแผล

เพื่อผมจะไม่ต้องถูกมองว่าเป็นหมาหัวลำโพง

เพื่อที่เราจะได้อยู่กันที่นี่ บ้านหลังเดียวกัน

......................




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจ เจ้าทอฟฟี่



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

น่าสงสาร จริงๆ นะคะ


เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับพี่เปิ้น

ไม่อยากให้เขาป่วยเลยจริงๆครับ สงสาร