วันที่ 16 ตุลาคม 2559
วันที่ 4 แห่งห้วงวิปโยคของคนไทย
ผู้เขียนขอน้อมรับเต็มอกของลูกผู้ชาย
ว่าทุกครั้งที่เฝ้ามองพระราชประวัติของพระองค์ท่าน
พ่อหลวงของเรา…
น้ำตามันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
ทุกครั้งที่เห็นภาพร้องไห้ ภาพการปาดเช็ดน้ำตาของพสกนิกรชาวไทย
ผู้เขียนก็พลันอึ้ง และน้ำตาก็ปริ่มไหล ………
เมื่อนั่งพิจารณา ว่ามันคือการเศร้าโศกเสียใจหรืออย่างไร
เปล่าเลย…
แต่มันคือการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ มากกว่าการเศร้าโศกเสียใจ
มากกว่าน้ำตาแห่งการสูญเสีย
มันเป็นน้ำตาแห่งปิติ ตื้นตัน บอกไม่ถูก
เหมือนคนที่ถูกถาม แล้วพูดไม่ออก มีแต่น้ำตาที่ไหลออกมาให้รับรู้
………
ไหลออกมาให้เต็มที่เลย น้ำตา…
ข้าพระพุทธเจ้า เข้าใจซาบซึ้งดีแล้ว
........
เช่นกันครับ ท่าน พ.
อัสสุชลล้นตา ล่วงหล่น
จิตพลังหมองหม่น มืดมิด
กำลังกายหายพล อ่อนล้า ใจแฮ
ประหนึ่งว่าญาติมิตร สิ้นสูญ สะเทือนใจ