อีกบริบทหนึ่งของหยดน้ำตา

วันที่ 16 ตุลาคม 2559

วันที่ 4 แห่งห้วงวิปโยคของคนไทย

ผู้เขียนขอน้อมรับเต็มอกของลูกผู้ชาย

ว่าทุกครั้งที่เฝ้ามองพระราชประวัติของพระองค์ท่าน

พ่อหลวงของเรา…

น้ำตามันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

ทุกครั้งที่เห็นภาพร้องไห้ ภาพการปาดเช็ดน้ำตาของพสกนิกรชาวไทย

ผู้เขียนก็พลันอึ้ง และน้ำตาก็ปริ่มไหล ………

เมื่อนั่งพิจารณา ว่ามันคือการเศร้าโศกเสียใจหรืออย่างไร

เปล่าเลย…

แต่มันคือการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ มากกว่าการเศร้าโศกเสียใจ

มากกว่าน้ำตาแห่งการสูญเสีย
มันเป็นน้ำตาแห่งปิติ ตื้นตัน บอกไม่ถูก

เหมือนคนที่ถูกถาม แล้วพูดไม่ออก มีแต่น้ำตาที่ไหลออกมาให้รับรู้

………

ไหลออกมาให้เต็มที่เลย น้ำตา…

ข้าพระพุทธเจ้า เข้าใจซาบซึ้งดีแล้ว

........

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งตัวตน



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

เช่นกันครับ ท่าน พ.

ส.รตนภักดิ์
IP: xxx.158.166.143
เขียนเมื่อ 

อัสสุชลล้นตา ล่วงหล่น

จิตพลังหมองหม่น มืดมิด

กำลังกายหายพล อ่อนล้า ใจแฮ

ประหนึ่งว่าญาติมิตร สิ้นสูญ สะเทือนใจ