072--ช่วยกลางอากาศ ( ตอนที่ 6 )

........ชั่วอึดใจต่อมาหลังเรือยางหยุดกึกพลัน เสียงปิ๊ด ๆ จากเครื่องตรวจโลหะในน้ำก็ดังขึ้นกิ๊กหนึ่งแล้วหยุดแล้วก็ดังต่ออีกด้วยจังหวะช้า ๆคล้ายเครื่องกำลังสับสนกับผลการตรวจสอบหาความแน่ชัดของเป้าหมายยังไม่ได้ แต่ละครั้งที่ดังเข็มวัดที่หน้าปัทม์เครื่องวัดจะกระดิกขึ้นที ละครั้งเช่นกัน จากนั้นคล้ายกับมีความแน่ใจแล้ว เสียงจากเครื่องวัดก็ดังระรัวติดกันถี่ยิบ เข็มเครื่องวัดแกว่งไปแกว่งมาสุดเสกล ลมแรงบน ผิวน้ำรอบตัวเรือวิ่งวนไล่กันไปมาอย่างไม่รู้จบสิ้นจ่าทั้งสองขนลุกเกรียวมองหน้ากันเลิกลักด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แล้วต่างก็เงอะงะยกมือขี้นจรดเหนือหัวราวกับนัดหมายกันไว้ “ จ้าวทุ่งเจ้าป่าช่วยเราแล้ว ไอ้หยัด“จ่าหมายฯพูดลอย ๆ เสียงกระเส่ากับจ่าหยัด ฯ แล้วก็ยกมือจับแว่นกันน้ำที่เลื่อนอยู่บนหน้าผากชั่วคราว เลื่อนลงปิดตา " กูจะลงไปดูว่ามันติดอะไร " ว่าแล้วก็คว้าสายดึงสำหรับส่งสัญญาณจากไต้น้ำมาเกี่ยวเข็มขัด อีกมือคว้าเครื่องวัดมากระชับไว้ในมือ แล้วหงายหลังลงน้ำข้างเรือ

น้ำบริเวณนั้นลึกประมาณแค่หน้าอก จ่า ฯ พบว่าใต้น้ำรอบเรือมีซากกิ่งไม้ใหญ่จำนวนมาก และเรือก็เกยอยู่บนกองซากกิ่งไม้ใหญ่ที่สุมกันขวางหัวเรือหลายท่อน กิ่งไม้ใหญ่นี้เองที่เรือเข้าไปติดแน่น จ่าฯ ส่องเครื่องวัดไปทางใต้กองไม้ใต้หัวเรือ เสียงเครื่องวัดดังรัวแรงไม่หยุดพร้อมไฟกระพริบวาบ ๆ สันนิษฐานว่าต้องมีวัตถุโลหะอย่างใดอย่างหนี่งอยู่ใต้กองซากไม้เหล่านี้อย่างแน่นอน จ่าฯหมายฯ ใจเต้นแรง กลัวความจริงว่าจะเป็นซากเครื่องร่มบินหรือไม่ ลองพยายามขยับท่อนบน ๆ ออกเพื่อจะดูให้จะ ๆ แต่ไม่สำเร็จ เพราะมีหลายกิ่งเกี่ยวกันนัวเนียแน่นไปหมด จึงกระตุกเชือกเรียกจ่าฯหยัด ฯ ลงมาช่วย............

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน คงคานที80ปีในหลวง



ความเห็น (0)