ครั้งที่ 40 (วันจันทร์ ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ.2559)

บันทึกการฝึกสอน

วันจันทร์ ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ.2559

เรื่อง “วันท้วงงานค้าง”

วันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้มไม่สดใสเช่นคือ เพราะวันนี้ฝนตกหนักในตอนเช้าไปโรงเรียนโดยความหนักหน่วงของก็เยอะการบ้านเด็กที่เอากลับตรวจอีก เยอะมากกระเป๋าที่ใช้ต้องหิ้วไปหลายไปซึ่งเป็นวันที่ตรวจงานแล้วหงุดหงิดที่สุดคือเด็กนักเรียนไม่ทำการบ้างส่งเลยมีบางคนเท่านั้นที่ทำงานครบ เราจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี เพราะว่า ตัวเราเองเป็นนักศึกษาฝึกสอนน้ำหนักของคำพูดให้เด็กนักเรียนฟังและส่งงานครบนั้นทำได้ยากจนบางทีโทรปรึกษาใครหลายคน แต่คำตอบที่ได้คือ ท้วงงาน ท้วงๆๆๆๆๆจนกว่าจะได้แต่วิธีนี้ใช้ไม่ได้ผลอย่างที่เราคิดจึงคิดแก้ปัญหาใหม่โดยวิธีการจดเลขที่นักเรียนที่ค้างส่งงานบนกระดานแต่วิธีนี้ก็ยังไม่ได้ผลเช่นเคย คือครูจดได้ก็ลบได้ ดังนั้นจึงพิมพ์เลขที่นักเรียนค้างงานตืดที่บอร์ดคราวนี้เก็บงานนักเรียนได้ค่อนข้างมากเพราะว่าผู้ปกครองที่มารับได้เห็นได้รู้ว่านักเรียนค้างงาน ซึ่งวิธีการนี้ช่วยได้มากเลยเพราะทุกฝ่ายได้ช่วยเหลือกันไม่ว่าจะเป็นครูผู้สอน นักเรียนและผู้ปกครอง “ปัญหาที่เราคิดว่ายากจนอยากจะร้องไห้นั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยที่เราสามารถแก้ไขปัญหานั้นได้แค่เรานั่งคิดพิจารณาถึงสาเหตุว่าทำไมแล้วค่อยแก้ไขปัญหาที่ละนิดแค่นี้ปัญหาที่ว่าใหญ่
ก็เล็กลงทันที”
ซึ่งการท้วงถามงานในวันนี้นั้นทำให้เราได้รู้ว่าที่เด็กนักเรียนไม่ส่งงานเป็นเพราะว่าเด็กไม่เข้าใจจนทำไม่ได้หรือเด็กไม่อยากทำ วันนี้เราได้ทำตอบแล้วคือเป็นทั้ง 2 อย่างที่พูดมา คราวหน้าจะไม่ส่งงานเด็กนักเรียนอย่างนี้อีกแล้ว....ครูก็เหนื่อย ส่งงานเด็กนักเรียนมากเท่าไหร่ก็ตรวจงานมากเท่านั้น เพราะนี่คือภาระหน้าที่ความรับผิดชอบของครูผู้สอนที่พึ่งมี ที่ส่งงานนักเรียนมากก็เพราะอยากให้นักเรียนได้ฝึกฝนได้ลองทำพอนักเรียนเจอข้อสอบนักเรียนจะได้ทำได้และเข้าใจในบทเรียนมากยิ่งขึ้น ไม่มีครูคนไหนไม่หวังดีกับนักเรียน นักเรียนคือลูกศิษย์ ถึงแม้ว่าจะเป็นลูกศิษย์เพียงวันเดียวก็นับว่าเป็นครูเป็นศิษย์ตลอดไป


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวนันท์ดณุชยา ณภัคพงศ์ชัย (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)