บันทึกการฝึกสอน
วันพุธ ที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ.2559
เรื่อง “ความรับผิดชอบที่เกิดจากความเชื่อและความศรัทธา”
วันนี้ได้รับโอกาสและสิ่งดีๆอีกแล้วชีวิตนักศึกษาฝึกสอน มีเรื่องในตื่นเต้นเสมอ ในความไม่รู้อะไรเลยทำได้เพียงแค่ถามเป็นครูต้องถาม เป็นนักเรียนก็ต้องถามเมื่อเกิดข้อสงสัยไม่เข้าหรือมีข้อข้องใจ วันนี้
ก็เหมือนกัน...วันซ้อมร้องเพลงพุทธมามะกะกับการแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า วันนี้ครูในกลุ่มสาระติดประชุม หน้าที่รับผิดชอบจึงตกเป็นของนักศึกษาฝึกสอนอย่างเรา คือ หน้าที่ในการซ้อมเด็กนักเรียนร้องเพลงพุทธมามะกะ เราก็ได้แต่บอกตัวเองว่า แย่แน่เลย เราไม่รู้เรื่องอะไรเลยจะเริ่มต้นจากตรงไหนความสับสนเกิดขึ้นพร้อมกับคำถามในใจอีกมากมาย ว่าเราจะช่วยเตรียมและซ้อมเพลงให้เด็กได้หรือไม่ ร้องก็ไม่เป็น ไม่รู้เรื่องอีก วิธีที่ดีที่สุดคือ ถามนักเรียนดึงตัวแทนที่เป็นคนร้องนำออกมาถามว่าเพลงที่ใช้ประกอบด้วยเพลงอะไรบ้าง เตรียมซ้อมกันอย่างไร จากนั้นเราก็ทำตามที่นักเรียนได้อธิบายขั้นตอนให้เราฟัง ซึ่งการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้านี้ใช่ว่าจะเป็นวิธีที่ดีสุดแต่เป็นวิธีที่รวดเร็วและได้ใจความสำคัญที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ในวินาทีนั้น “การเตรียมความพร้อมการสอบถามถือเป็นเรื่องที่สำคัญ อย่ายืนเป็นตัวตลกให้นักเรียนหัวเราะ อย่าเป็นคนที่แก้ไขสถานการณ์ไม่เป็น อย่าท้อเมื่อเกิดปัญหา”ทั้ง 3 สิ่งนี้ช่วยให้เราโตเป็นผู้ใหญ่มากยิ่งขึ้น ไม่ใช่เราคนเดียวที่แข็งแกร่ง ไม่ใช่เราคนเดียวที่แก้ปัญหาเป็น ขึ้นอยู่กับว่าสถานการณ์ที่เราเจอนั้นคืออะไร เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นใหญ่เล็กแค่ไหน เป็นครูไม่ง่ายเลย
