วันที่ 54 พาเด็กน้อยไปเที่ยวสวนสัตว์ (5 สิงหาคม 2559)

เช้านี้ตื่นแต่เช้า เพื่อเตรียมตัวพาเด็กๆไปทัศนศึกษา

วันนี้ถึงคิวเด็กๆชั้น ป.1-3 ไปทัศนศึกษาที่ "สวนสัตว์เชียงใหม่"

ฉันได้ดูแลเด็กนักเรียนรถคันที่ 6 ซึ่งเป็นนักเรียนชาย ชั้น ป.3/2

เด็กๆดูตื่นเต้นมากที่จะได้ไปเที่ยวสวนสัตว์เชียงใหม่ ^^


พอถึงสวนสัตว์ เด็กๆก็ต้องได้รับการชี้แจงข้อตกลงจากเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ก่อน

วิทยากรพาเด็กๆเที่ยวสวนสัตว์วันนี้ ก็คือ พี่เบิร์ด ^^


ทันทีที่ได้เดินเข้าสวนสัตว์ เด็กๆก็ตื่นเต้นดีใจกันใหญ่

สถานีแรกที่ได้ชมคือ นกฟลามิงโกสีชมพู ^^

จากนั้นก็เป็นนกกระตั้ว เต่า กระต่าย หมู ฯลฯ

เด็กๆมีความตื่นตาตื่นใจที่ได้เห็นสัตว์ต่างๆมาก จนฉันวิ่งตามแทบไม่ทัน

ไม่ทันไร เหล่าคุณครูทั้งหลายก็เริ่มปาดเหงื่อกันแล้ว ><


ภาพเด็กๆกำลังตื่นเต้นกับนกฟลามิงโก (ขอบคุณภาพจากพี่จี กล้องโรงเรียน)

สถานีต่อไปคือการพาเด็กๆ ไปดูฮิปโป

ฮิปโปตัวใหญ่ๆอ้าปากกว้างเชียว...น่ากลัวมาก

แต่เด็กๆก็ตื่นเต้นมากที่ได้ดูเช่นกัน ^^


ภาพฮิปโปกำลังซ่อนตัวอยู่ในน้ำ 3 ตัว ^^ (ขอบคุณภาพจากพี่จี กล้องโรงเรียน)


าพเด็กๆกำลังตื่นเต้นกันใหญ่กับการดูฮิปโป

หลังจากน้องก็พาเด็กๆเดินไปดูนกกระจอกเทศ ช้าง สิงโต และเสือชนิดต่างๆ

เสือบางชนิดเป็นเสือที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

บางตัวก็ตัวเล็กเหมือนแมว น่ารักมากๆ ^^ แถมยังมีกลิ่นสาบเสือที่เหม็นมากเช่นกัน ><




หลังจากนั้นก็เป็นการแสดงสัตว์แสนรู้

ซึ่งเป็นการแสดงของหมีขอ นกกระทุง นกแก้ว นกกระตั้ว และตัวสกังก์

การแสดงแต่ละอย่างทำให้เด็กๆตื่นตาตื่นใจมาก โดยเฉพาะการแสดงของนกกระตั้ว



ภาพการแสดงของนกกระตั้ว (ขอบคุณภาพจากพี่จี กล้องโรงเรียน)

หลังจากการแสดงสัตว์แสนรู้จบลงก็ถึงเวลารับประทานอาหารกลางวัน

เรื่องนี้ฉันขอ ดราม่า หน่อยเถอะ...

เพราะทางโรงเรียนไม่ได้จัดเตรียมอาหารสำหรับนักศึกษาฝึกสอนเลย

แต่ทางคณะครูที่ไปดูแลนักเรียนกลับมีข้าวห่อใบตองแจก...

ทั้งที่นักศึกษาฝึกสอนทำงานเหนื่อยกว่าครูบางคนเสียอีก แต่พวกเขากลับไม่นึกถึงใจกันเลย

แม้แต่ข้าวกลางวันยังไม่ทำเผื่อกันเลย

พอเด็กๆและพวกคุณครูนั่งกินข้าวกันแล้ว นักศึกษาฝึกสอนทั้งหมดก็ยกพลไปนั่งกินมาม่ากันที่ร้านค้าในสวนสัตว์

บรรยากาศของร้านเล็กๆ คึกคักไปด้วยนักศึกษาฝึกสอนจากโรงเรียนของฉันเอง...


ระหว่างทางที่เดินไปร้านค้า ฉันเห็นคุณลุงขับรถจากโรงเรียนแห่งหนึ่งได้ข้าวกล่องที่โรงเรียนจัดเตรียมไว้ให้

ถุงข้าวกล่องที่ลุงถือ มีข้าวกล่อง น้ำ นม และขนม เพียบพร้อมเลย

ฉันหันมาดูตัวเองแล้วรู้สึกสงสารตัวเอง ขนาดเราเป็นนักศึกษาฝึกสอน คอยดูแลนักเรียน ยังไม่มีใครมาสนใจเลย

แต่คุณลุงคนขับรถจากโรงเรียนแห่งหนึ่งที่ไปเที่ยวสวนสัตว์พร้อมกับโรงเรียนฉัน ทำหน้าที่แค่ขับรถมาส่ง แต่กลับได้น้ำใจจากคณะครูของโรงเรียนนั้นๆ


ฉันคิดว่าที่เป็นแบบนี้ คงเป็นเพราะ น้ำใจ จากคณะครูของโรงเรียนเอง...

ถ้าคุณครูของโรงเรียนที่ฉันฝึกสอนนึกถึงใจนักศึกษาฝึกสอนสักนิด

เห็นพวกเรานักศึกษาฝึกสอนและให้เกียรติเราเป็นครูคนหนึ่ง

ปฏิบัติต่อเรา เหมือนกับที่ปฏิบัติต่อครูคนหนึ่ง

วันนี้พวกเราคงไม่ต้องมานั่งกินมาม่าแบบนี้ :(


ประเด็นดราม่ายังไม่สิ้นสุด เมื่อในขณะที่พวกเรานั่งกินมาม่าอาหารกลางวันของพวกเรา

ก็มีคุณครูในโรงเรียนท่านหนึ่งมาตามหาพวกเรานักศึกษาฝึกสอน

และบอกว่า ทำไมพวกเราไม่ยอมดูแลเด็กๆให้เรียบร้อยก่อนมากินข้าว!!!!!!!!!!!!!!

ตอนนี้เด็กๆกระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบเลย เพราะไม่มีใครดูแล

ฉันอยากจะย้อนถามครูคนนั้นเหลือเกินว่า...

  • แล้วคณะครูคนอื่นละคะ หายไปไหน
  • ถ้าไม่มีนักศึกษาฝึกสอนแล้วพวกคุณจะดูแลเด็กๆได้ไหม
  • แล้วพวกเราไม่ใช่คนหรือไงที่ถึงเวลากินข้าวก็หิวเป็นเหมือนกัน

นอกจากจะไม่นึกถึงใจพวกเรา ไม่มีข้าวให้แล้ว ยังหวังจะใช้งานพวกเราอีกตลอดเวลา

ตกลงพวกท่านเห็นพวกเราเป็นนักศึกษาฝึกสอนหรือว่าอะไรกันแน่เหรอคะ ?


ฉันยังโชคดีที่คุณครูประจำชั้นห้อง ป.2/1 ท่านนึกถึงใจของพวกเราบ้าง

คุณครูคงรู้สึกเห็นใจพวกเรามากเลยที่เหนื่อยมาค่อนวัน แต่ไม่มีแม้แต่ข้าวกลางวันกิน

คุณครูท่านนั้นจึงเอาเงินส่วนตัวของท่านให้กับฉันและเพื่อนอีกสองคนที่ดูแลเด็กห้องของท่าน

แต่เพื่อนคนอื่นๆต้องออกเงินเองกันทั้งหมด ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่ามันไม่ยุติธรรมที่สุด...

หลังจากกินข้าวเสร็จก็ได้เวลาเดินทางไปดูหมีแพนด้า

ซึ่งเด็กๆจะต้องนั่งรถรางไปยังจุดของหมีแพนด้าอีกที

โชคดีนะที่พวกเขายังเห็นใจให้นักศึกษาฝึกสอนนั่งรถรางไปด้วย นึกว่าต้องเดินไปซะแล้ว ...


ภาพเด็กๆตื่นเต้นกับการนั่งรถราง (ภาพจากพี่จี กล้องโรงเรียน)

พอมาถึงจุดเข้าชมหมีแพนด้า เด็กๆก็ยังตื่นตาตื่นใจที่จะได้ชมอีกเช่นเคย

จนถูกทำโทษจากวิทยากรว่า หากไม่เงียบจะไม่ได้ดูหมีแพนด้า

พอถูกดุแล้ว เงียบกริบกันเป็นแถวเลย...

เด็กๆก็เดินไปดูหมีแพนด้ากันเงียบๆ พอเข้าประตูไปก็คุยกันใหม่ ><




จุดสุดท้ายสำหรับการเที่ยวสวนสัตว์ในวันนี้ก็คือ สวนน้ำ

เด็กๆกับน้ำเป็นของคู่กันจริงๆ

เห็นเด็กๆเล่นน้ำอย่างมีความสุขแล้วก็ทำให้ฉันมีความสุขไปด้วย ^^




หลังจากที่เด็กๆเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานเต็มที่แล้วก็ได้เวลากลับบ้าน

ฝนตกลงมาปรอยๆหลังจากเด็กๆเที่ยวกันเสร็จแล้ว

ฉันยอมรับเลยว่าการพาเด็กมาทัศนศึกษานอกสถานที่ในวันนี้ทำให้ฉันเหนื่อยมากๆและได้รับประสบการณ์มากๆเลย

มีทั้งส่วนที่เป็นประสบการณ์ที่ดีและประสบการณ์ที่เลวร้ายและไม่อยากจดจำ

ถ้ามีแต่เรื่องดีๆ เขาคงไม่เรียกว่า "ประสบการณ์" หรอกเนอะ (ฉันคิดว่านะ ^^)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวเสาวภา เรือนปัญโญ (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)