ช่างโชคดี ที่วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ เป็นวันหยุดของครูอ้อย เพราะปกติแล้ว ครูอ้อยต้องไปเรียน 16 สัปดาห์แล้วที่ไม่ได้ไปหาคุณพ่อคุณแม่

ในเวลาเช้ารีบทำงานบ้าน การบ้านให้เสร็จสรรพ์ คุณแม่โทรมาตั้งแต่หลายวันแล้วว่า  " หนู...วันหยุดนี้  นึกอยู่บ้านพักผ่อนหรือเปล่า  แม่จะวานให้นึกทำอะไรให้หน่อย " 

คุณแม่เอื้อนเอ่ย  ครูอ้อยก็สงสัย  เพราะโดยทั่วไปแล้ว  คุณพ่อกับคุณแม่จะไม่เคยรบกวนลูกแต่ละคนเลย  เพราะลูกแต่ละคนนั้น  มีหน้าที่การงานและครอบครัว  นอกจากลูกๆแต่ละคนนั้นจะพากันมาหาคุณพ่อคุณแม่สักที 

ดังนั้น การที่คุณแม่เอ่ยปากครั้งนี้สำคัญแน่  ครูอ้อยจึงรีบถาม  หากช้ากว่านี้  คุณแม่จะน้อยใจตามประสาผู้สูงอายุ  ครูอ้อยถามว่า  "  คุณแม่มีอะไรให้นึกทำหรือคะ " 

คุณแม่ก็เอ่ออยู่พักหนึ่งคงจะเกรงใจ  ก็เลยถามต่อว่า  " นึกเขาไปทำงานหรือเปล่า ล่ะลูก " 

ครูอ้อยตอบอย่างทันทีว่า  "  ไม่ไปค่ะ วันนี้หยุด  หยุด  สองวันค่ะ  คุณแม่มีอะไรหรือคะ " 

คราวนี้คุณแม่ตอบอย่างเร็วว่า  "  หลอดไฟที่บ้านแม่มันไม่สว่าง  และฝาครอบไฟมันหลุดออกมา  ให่นึกมาช่วยทำให้แม่หน่อยนะลูก " 

ครูอ้อยตอบตกลงทันที และบอกกับคุณแม่ว่า  จะรีบทำการบ้าน  ทำงานบ้าน  และจะไปตอนสายๆ

พ่อแม่เปรียบประดุจร่มโพธิ๋ร่มไทรของลูกทุกคน  เป็นหน้าที่ที่ลุกๆทุกคนต้องกลับไปหาไปพูดคุย ให้ท่านมีความสุขในบั้นปลาย

จากนั้นครูอ้อยก็โอ้เอ้กับการทำงานหลายด้าน  คือ  งานที่โรงเรียน  งานที่เรียน  งานในเว็บไซต์  งาน e-learning  และยังทำงานบ้านอีกด้วย  แต่โชคดีที่งานบ้านประเภทโยธานั้น  ลูกๆจะจัดทำให้หมดแล้ว  เหลือแต่งานส่วนตัวของตัวครูอ้อยเองเท่านั้น  ใครช่วยไม่ได้

พอสายๆ ลูกๆออกจากบ้านไปทำงานตามหน้าที่ของตน บางคนก็นัดกับเพื่อนไปทำรายงานที่บ้านของเพื่อน  บางคนก็ไปซื้อของ  บางคนก้ไปซ้อมกีฬา  ครูอ้อยก็เลยอยู่กับพ่อบ้านแบบ f 2 f 

เราพูดคุยกันเรื่อง  วิจัย  ที่จะทำ  และแจ้งให้เธอทราบว่า  "  คุณจะต้องเตรียมหากระดาษมาสัก 3 ห่อ นะคะ  และก็หมึกที่เติมด้วย อย่าให้ขาด  เพราะสีจะไม่เหมือนกัน  และ...." 

เราพูดคุยเตรียมการแล้ว  ครูอ้อยก็มานั่งพิมพ์บันทึก  คราวนี้  พ่อบ้านของครูอ้อยเริ่มเห็นความสำคัญของ GotoKnow  มากขึ้นแล้ว  ตั้งแต่ครูอ้อยได้รับรางวัลครั้งที่ 1  เธอรู้สึกเฉยๆ 

แต่คราวนี้  ครูอ้อยได้รับรางวัลครั้งที่ 2  และมีเพื่อนแสดงความชื่นชมด้วย  พ่อบ้านถามครุอ้อยแบบไม่รู้ว่า  " แล้วพวกครูทั่วไป  ทำไม่เข้ามาเขียนบันทึกแบบครูล่ะ " 

ครูอ้อยจึงอธิบายถึงปัญหา  และข้อจำกัดให้เธอฟัง  ถามกันไป  ถามกันมา  ทำความเข้าใจกัน  จนตกบ่าย  กินข้าวกลางวันแล้ว  จึงอาบน้ำแต่งตัว  และตรงไปบ้านคุณพ่อคุณแม่  แวะซื้ออาหาร  ขนม  ที่คุณพ่อชอบ  โดยเฉพาะ ไอศครีมวอลล์ที่โปรดปรานของคุณแม่  ครูอ้อยเลือกซื้อขนมในเซเว่นที่ใกล้บ้านที่สุดเพราะไอศครีมจะได้ไม่ละลาย  วันนี้อากาศร้อนมาก

เมื่อเดินทางมาถึงบ้านคุณพ่อคุณแม่  ท่านก็สาละวนกับการเก็บหมาเข้าบ้าน  เพราะหมาที่บ้านท่านนั้นซนมาก  กระโดดสูงด้วย  ครูอ้อยผมยาว  ก็จะช่วยหวีผมให้  ใครใส่ตุ้มหูตุ้งติ้งก็จะช่วยถอดให้ทุกครั้ง  เพื่อความปลอดภัย  จึงต้องเชิญเข้าบ้านของพวกเขาให้หมด

ครูอ้อย  น้องสาวป๋อ  แพ่เขย..คุณนึก  ช่วยกันใส่หลอดไฟกลมในห้องน้องป๋อ  และเพิ่มเติมหลอดไฟให้สว่างอีกเพื่อการดูหนังสือ น้องป๋อดีใจใหญ่เลยที่ได้ไฟสว่างหลังจากทนทรมานในการดูหนังสือมานาน

จากนั้น  คุณแม่ก็ให้ไปซื้อหลอดไฟผอมยาวมาอีกหนึ่งหลอด  ช่วยกันติดที่ห้องรับแขก  แต่เนื่องจากมันนานพอสมควร  และคุณนึกไม่ได้นำไขควงวัดไฟไปด้วยจึงไม่รู้ว่า ไฟเข้าหรือเปล่า 

พอดีตกเย็น  คุณแม่จึงชักชวนกินข้าว  ก็กับข้าวที่ครูอ้อยซื้อมานั่นล่ะ  มีปลาร้าบองด้วย  ผักหอมดอง  ผักกาดดอง  ชะอมต้ม  ปลาทอด  ไข่ต้ม ข้าวร้อนๆ เรากินกันอร่อย  โดยเพาะคุณนึกตักข้าวตั้ง  สามที

ครูอ้อยเล่าให้คุณพ่อคุณแม่ฟังว่า  " คุณนึกจะได้ทำงานเวลาปกติแบบพวกเราแล้วล่ะคุณพ่อ  ต่อจากนี้ไป  เราจะได้กินอาหารเย็นด้วยกันทั้งครอบครัวแล้วล่ะคุณพ่อ "  คุณพ่อไม่พูดอะไร  ได้แต่ยิ้ม

พอกินข้าวเสร็จ  คุณนึกก็ถือโอกาส เอาสายยางยาวออกมาจากรถ  และล้างรถ  เพราะที่บ้านคุณพ่อมีที่กว้างล้างรถได้

   

น้องป๋อก็มาช่วยพี่เขย  เป็นการตอบแทนที่มาทำไฟให้ ส่วนครูอ้อยก็นั่งคุยกับคุณพ่อเรื่อง  KM  และพริ้นเอาท์  เรื่องที่น่าอ่านให้คุณพ่อ  รวมทั้งหนังสือถักทอสายใยการจัดการความรู้ที่ครูอ้อยเขียนบทความ ให้คุณพ่ออ่าน  อวดเสื้อสามารถให้คุรพ่อคุณแม่ชมด้วย

สัก 2 ทุ่ม  ครูอ้อยกับคุณนึก  จึงขอลากลับบ้าน

วันหยุดสุดสัปดาห์....พักผ่อนใต้ต้นโพธิ์ต้นไทร