เรื่องเล่าที่อยากจะเล่า

เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้นะคะ ดิฉันขอใช้คำไม่สุภาพนิดนึงนะ มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับดิฉันเมื่อปีก่อน ช่วงก่อนปีใหม่ มันเป็นอะไรที่แบบว่าไม่เคยลืม เหตุการณ์นั้นเลยจำได้ทุกๆอย่าง แต่ดิฉันแบบเป็นคนที่ชอบเที่ยว ชอบดื่มเหล้า ดื่มเบียร์มาก กินทุกวันเลยก็ว่าได้ช่วงนั้นเกรดเฉลี่ยในการเรียนก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ไปเรียนตลอดนะคะ แต่เมาค้างไปเรียน 555 บางทีฟังอาจาร์ยสอนก็ไม่เข้าใจ กลิ่นเหล้านี่แบบหึ่งอ่ะ เขานิยมเรียกกลิ่นเหล้าว่ากลิ่นละมุดเนอะ วันนั้นวันที่เหมือนตัวเองกำลังจะตายคือ คืนนั้นดิฉันดื่มหนักมากดื่มกับเพื่อนและพี่ 3 คน มีเบียร์ 3 ลัง เหล้าอีก 3 กรม คือแบบยังงงเลยว่ากุคิดเข้าไปได้ยังไงวะเนี้ยะ 555 หรือกุกินหรือกุ


อาบ กินตั้งแต่ 5 โมงเย็นถึงตี 5 ของอีกวัน โอ้โหหห อะไรจะขนาดนั้น หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับ พอดิฉันกลับห้องแต่ก็ต้องแวะเซ่เว่นก่อนหาของกิน ของหวานเพื่อเวลาตื่นมาได้กินอะไรหวานๆจะได้ดีขึ้น แต่มันไม่ใช่ยังไงคะ กลับมาถึงห้องได้ไม่ถึง 10 นาที ดิฉันก็เริ่มอ้วก แต่ก็อ้วกปกติก่อนนะ หลังจากนั้นคะ มันมาเป็นชิ้นๆเลยคะ ชิ้นที่ว่านี่คือชิ้นเลือดนะคะ เยอะมากๆ อ้วกตั้งแต่ 09:00 - 16:30 โทรหาเพื่อนตลอด เพื่อนก็มาดู มาเช็ดตัวให้ ซื้อข้าวซื้อนมมาให้ พอเสร็จเพื่อนก็ขอกลับเพราะมีนัดกับแฟน คือตอนนั้นมันเหมือนจะตายอ่ะคะ ทรมานมาก อ้วกตลอดเป็นเลือดชิ้นเล็กๆ โอ้โหห ชักโครกเพื่อนรัก มันเหนื่อยมากเลยอ่ะคะ ไม่กล้าโทรบอกพ่อกับแม่ไม่กล้าไปหาหมอกลัวพ่อกับแม่รู้ กลัวได้นอนโรงพยาบาล เพราะตัวเองก็มีความผิดอยู่แล้วที่ไปกินเหล้า ขอบอกก่อนนะคะ ว่าพ่อกับแม่เราเคร่งเรื่องนี้มากถ้าเป็นไปได้อย่าให้แกรู้ว่าดื่ม สิ่งที่อยู่ในหัวตอนนั้นคือ เหนื่อย อ้วกมาทั้งวัน มันเหมือนจะตาย ดิฉันนอนอยู่หน้าประตู เพื่อว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ จะถีบประตูออกมาเพื่อที่ดิฉันจะร้องให้คนช่วย นอนขดอยู่หน้าประตูโคตรสงสารตัวเองเลย วินาทีนั้นคิดแค่ว่า กุจะตายไหม กุจะตายหรือเปล่า คิดถึงพ่อกับแม่ ในหัวมีแต่พ่อกับแม่ กุจะได้กลับไปเจอหน้าพ่อกับแม่กุไหม คิดถึงพ่อกับแม่มากๆ รู้เลยว่าวินาทีที่เราจะเป็นอะไรไปจริงๆ หรือ มีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้น เราจะนึกถึงพ่อกับแม่เสมอ พ่อแม่นั้นคือแก้วตาดวงใจของลูก เป็นพระในบ้าน เป็นผู้พระคุณของลูก หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่เกิดขึ้นกับดิฉัน ดิฉันก็เลิกดื่มเหล้า ดื่มเบียร์ แต่ก็มีบ้างนานๆไปดื่มทีเดือนละครั้ง เพราะกลัวเป็นแบบเดิมอีก กลัวไม่ได้เจอหน้าพ่อกับแม่ กลัวตาย ลืมบอกว่าวันที่อ้วกเป็นเลือดอ่ะดิฉันน้ำหนักลดลง 3 โลนะคะ 555 เข็ดนี้อีกนาน ทุกวันนี้ก็ไม่ค่อยดื่ม หันมาตั้งใจเรียนมากขึ้น สนใจเรียนมากขึ้น

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วิชาพัฒนานิสิต3/2558



ความเห็น (0)