ถิ่นพายัพนับหากาซะลอง..........เป็นชื่อของต้นปีบดอกกลีบขาว
..........ดอกดกย้อยห้อยสวยสำรวยยาว
กลิ่นหอมราวพฤกสวรรค์รังสรรสู่
ตลบอวลสวนไพรในฤดู
ยอดพธูต้นปีบกลีบรัญจวน
..........ช่อดอกพราวขาวผ่องของเจ้าหล่อน
มิย่อหย่อนสวยสมยามลมหวน
กลิ่นหอมเย็นเป็นเสน่ห์เล่ห์เนื้อนวล
อยากเชิญชวนผูกพันยามฝันนอน
..........เป็นไม้ต้นกล่นในไพรพฤกษา
คนนำมาปลูกไว้ให้กระฉ่อน
พระราชทานสานวาดราษฏร
เพื่อขจรพันธ์จ่ายกระจายพราว
..........ถิ่นพายัพนับหากะซะลอง
เป็นชื่อของต้นปีบดอกกลีบขาว
แม้จะห่างต่างชื่อถือตามชาว
ชุมชนน้าวโน้มเอื้อพาเกื้อกูล
..........ขึ้นต่างถิ่นกลิ่นกรุ่นละมุนเดิม
อรุณเริ่มถึงลับมิดับสูญ
ในยามเศร้าเช้าสายคลายอาดูร
กลับเพิ่มพูนสูขใจเมื่อได้ดอม
..........ดั่งเสน่ห์เล่ห์กลมาปรนเปรอ
ทำละเมอเพ้อครวญเนื้อนวลหอม
กลิ่นปีบเจ้าเร้ากายคล้ายพยอม
ดั่งจะมอมมัวเมาชวนเคล้าเรียม
วันปีย์
ดอกไม้สวยมาก
หายไปนานมากๆครับ
-สวัสดีครับ
-ตามมาส่งความระลึกถึงครับ
ขอบพระคุณ อาจารย์ ขจิต ฝอยทอง และ อาจารย์ เพชรน้ำหนึ่ง มาก ครับผม จะพยายามมาเขียนให้สม่ำเสมอครับ
มีขนมโคแฟนซีฝืมือนักเรีนมาฝากด้วยจ้าา
ยกมาให้ทั้งหม้อเลยจ้าา
ขอบพระคุณ ท่านอาจารย์ คุณมะเดื่อ กับน้องๆนักเรียน มาก ครับผม สำหรับขนมที่นำมาฝาก