สวัสดีครับ ผม ชื่อ นายสถาพร ปัดทุม ชื่อเล่นต๋อง ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู๋คณะสิ่งแวดล้อม จะขึ้นปี3 สาขาเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อม เกิดมาในครอบครัว ปานกลาง แต่พ่อแม่ติดการพนัน ชีวิตในวัยเด็กวัยรุ้น ไม่เคยมีความสุขเลย ผมอายุจะ21 พี่ชาย 28 พ่อกับแม่เล่นการพนัน มามากกว่า30ปี ซึ่งผมในวัยเด็กต้องทนเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันเกือบทุกวัน มันทำให้เกิดปมใน ใจ ซึ่งผมก็แสดงออกโดนการเกเร ตีกัน ซึ่งในวัยเด็กผมคิดว่ามันเป็นเรื่องที่เท่ เดินไปไหน มีแต่คนเคารพ สาวๆมอง แต่ถึงผมจะเกเร ก็ไม่เคยยุ้งเกี่ยวกับยาเสพติด ซึ่งเพื่อนในกลุ่มผมต้องบอกว่าเคยลองกันทุกคน มีทั้งขาย ทั้งเสพ ตามสมัยไว้รุ้น ผมชอบชกต่อย เพราะว่าสมัยเด็กๆผมซ้อมมวยตลอดเพราะว่าบ้านอยู่ติดเวทีมวยกาฬสินธุ์เลย พ่อผมชอบพาไปดูมวยต่อยทุกวันเสาร์ แต่ถึงผมเป็นคนเกเร แต่ผมไม่เคยทิ้งการเรียน ซึ่งในสมัยวัยเด็กผมมองคนอื่นๆเพื่อนๆพ่อแม่ชื้อโน้นชื้อนี่ให้ ทั้งที่พ่อแม่เขาก็หาเช้ากินค่ำ ไม่ใช้ราชการ แต่ทำไมชีวิตผมไม่เคยได้อะไรดีดีเลยสักครั้ง ในชีวิตผมไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนเหมือนคนอื่นเลยสักครั้ง ซึ่งผมก็น้อยใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ พ่อกับแม่ผมเป็นคนไม่เคยให้เงินติดตัวไว้ใช้เลย มีแต่ให้เป็นคาบ กินข้าวเช้า ก็ให้ข้าวเย็นก็ให้ ซึ่งเวลาเพื่อนๆชวนไปไหนมาไหน เช่นไปดูหนัง ผมไม่กล้าขอพ่อกับแม่ ผมต้องอดข้าวคาบนั้นเพื่อจะไปดูหนัง อยา่กได้อะไรต้องอดข้าวตลอด พ่อแม่เล่นการพนันมายังปัจจุบัน เป็นหนี้เป็นสินเยอะมากทั้งนอกระบบในระบบ ซึ่งผมเรียนจบ ม.ต้น ผมขอพ่อเข้าโรงเรียนอาชีวะ แต่ผมรู้นิสัยผมว่ากลัวจะไปตีกันตาย จึงจับเรียน ม.ปลาย ผมก็ไม่ตั้งใจเรียน ตั้งแต่มอปลายมา 555 จนจบ ม.ปลาย ผมคิดไว้ว่าจะหนีจากบ้านให้ได้ เพื่อไม่ต้องเจอปัญหาแบบนีั้ ผมไปสมัครเรียนที่ ราชมงคล อีสาน ขอนแก่น ว่าจะเรียน ปวส ไฟฟ้า แต่ ไปสมัคร ผิดรอบ โชคชะตาให้ผมติดที่มมส ผมจึงเลือกเรียนที่นี้ ผมลงเข้าใจว่าคณะนี้จะสบายๆเกี่ยวกับป่าไม้ แต่ไม่ใช่เลย สาขาที่ผมเรียน คือสาขาเอกของคณะ อยากที่สุด เรียนเหมือน วิศวะสิ่งแวดล้อม ผมก็เรียนมามีแต่คำนวณ ฟิสิก เค มี ชีวะ แมต คำนวณอากาศ การสั่นสะเทือน คำนวณเสียง และอีกมากมาย ผมก็ ผ่านมาได้ได้D ปัจจุบันติดF 3 ตัว เกรดเหลือ 1.85 เพื่อนที่มาจากกาฬสนธุ์ โดนไล่ออกแล้ว2 คน ซึ่งเหลือผมอยู่คนเดียว ซึ่งมันปรับตัวอยากมาก เคยไปกินข้าวกินโค้กด้วยกันทุกวันนี้ผมต้องไปคนเดียว ผมไม่คอยสนิท กับเพื่อน ที่สาขา เพราะว่าผมขอร้องให้เขาช่วยติว เขาไม่ช่วยเลย ผมพึ่งรู้ชีวิตมหาลัยเพื่อนมัน ต่างกับ มอปลาย จริงๆ ผมไม่คิดว่าจะติดเพราะผมเข้าเรียน ส่งงานตลอด แต่คิดว่าคงสอบไม่ผ่าน ผมคิดกับตัวเองว่าผมอยากจะเลิกเรียน ผมไม่เคยท้อเลยในชีวิต แต่ผมก็ได้รู้จักความรู้สึกที่แท้จริงของคำว่าท้อเป็นยังไง ผมเข้าไปปรึกษา อาจาร์ คณะหนึ่ง แต่ไม่ใช้คณะตัวเอง อาจาร์บอกว่าให้เรียนใหม่ดีกว่า ถ้าเป็นแบบนี้ไม่น่ารอด ในระยะยาวๆ ซึ่งผมก็ใจออกเลยนะครับ ผมคิดในใจว่าทำไมอาจาร์ไม่ให้กำลังใจ ไม่บอกให้สู้ แต่ผมก็ไม่ได้โกธรอะไรอาจาร์ แก่บอกให้คิดดูว่าจะย้ายคณะลองดู ซึ่งตอนแรก ผมว่าจะลาออกหาทำงานเลย ผมก็เลยกลับมาบ้าน บอกพ่อว่าไม่อยากเรียนแล้ว พ่อผมก็ให้กำลังผมว่าให้สู้ ผมจึงตัดสินใจจะสู้ไม่สนคำคน จะตั้งใจใหม่ ให้มันรู้ไปเลย ถ้าจะโดนไล่ออก ผมก็คงจะตั้งใจเรียนสัมเมอร์ ให้มันรอดขีดอันตราย แล้วจะตั้งใจคำนวณใหม่ ผมจะสู้ต่อไปผมไม่เคยยอมแพ้อะไรอยู่แล้ว ชีวิตผมถ้าพ่อแม่ไม่เห็นการพนัน จะมีโอกาสชีวิตมากกว่านี้ ผมคิดว่าผมเลือกเส้นทางถูกนะครับ ถ้าผมเลือกที่จะไปขายยาบ้ากับเพื่อน คงจะมีความสุขไปแล้วมีเงินไปเที่ยวได้ทุกอย่าง และก็ ตายหรือติดคุกในที่สุด แต่ผมเลือกจะเรียน ชีวิตผมมีเรื่องอะไรเยอะอีกมากมายครับแต่เล่าคราวๆแค่นี้ ......พี่ชายผมบอกว่าชีวิตคนเราเกิดมาต้นทุนไม่เท่ากัน บ้างคนเริ่มจาก 0 1 2 3 แต่ผมกับพี่ชาย ติด ลบ -123 เพราะฉะนั้นเราต้องเรียนให้ผม ในชีวิต มีคนลำบากกว่าเราเยอะ เรามีโอกาส เราต้องทำมัน ผมขอเป็นกำลังให้เพื่อนและคนที่สู้ พึ่งผมคิดว่าปัญหาของผมอาจไม่ได้ครึ้งของปัญหา คนบ้าง คนและผมอยากให้สู้ๆครับ ..... ชีวิตยังคงสวยงาม