วันที่ 20 คุณครูสวัสดีค่ะ (13 มิถุนายน 2559)

" นักเรียนเข้าแถวให้เรียบร้อยนะคะ "

วันนี้เป็นอีกวันที่ได้รับหน้าที่เป็นเวร ทุกวันจันทร์ต้องไปถึงโรงเรียนก่อน 7 โมง และดูแลความเรียบร้อยบริเวณที่ได้รับมอบหมาย เหมือนกับอาทิตย์ที่แล้วเลยค่ะ ฉันได้รับผิดชอบบริเวณหน้าห้องประชาสัมพันธ์ ดูแลความเรียบร้อย ดูแลการเล่นของนักเรียนในบริเวณโดยรอบ

จากการเข้าเวรบริเวณหน้าห้องประชาสัมพันธ์ก็ ก็ได้เจอกับนักเรียนมากมายหลายวัย ทั้งเด็ก ป.1 ที่มาเล่นบริเวณนั้น และนักเรียน ป.5 ป.6 ที่เดินผ่าน และเดินขึ้นอาคารเรียน(เป็นอาคารเรียนของนักเรียนชั้น ป.5 และ ป.6 ห้อง 3 และ 4)

สังเกตเห็นว่านักเรียนทุกคนจะไม่ทักทาย ไม่สวัสดี ไม่ก้มหน้าเวลาเดินผ่าน ไม่เกรงใจ ไม่ ไม่ ไม่อะไรทั้งนั้น ยกเว้นแต่ นักเรียนชั้น ป.5 ห้อง 4 ที่จะเรียกทักทาย และ กล่าวคำว่า " สวัสดีค่ะ/ครับ ครูแอม "

ซึ่งมันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก หากเราไม่สนใจ และมองข้าม คำว่า มารยาท

ฉันไม่ได้ต้องการให้เด็ก ๆ ทุกคนมายกมือไหว้ สวัสดีค่ะ คุณครู แต่สิ่งที่เรา(ผู้ที่โตกว่านักเรียน)ทุกคน รวมไปถึงผู้ปกครอง ต้องการจากเด็ก ที่ได้ชื่อว่าจะเป็นอนาคตของชาติ คือ ความเกรงใจ มารยาท การอ่อนน้อมถ่อมตน

การฝึกประสบการณ์วิชาชีพหลายวันที่ผ่านมา ฉันยังไม่มีความรู้สึก ได้รับความเกรงใจจากนักเรียนที่ไม่ได้สอนเลย (นักเรียนที่ได้สอนจะมีความเกรงใจมากกว่า)

สิ่งเหล่านี้เราจะโทษที่เด็กนักเรียนอย่างเดียวไม่ได้ คงต้องโทษสังคมของเด็ก ที่มีการแบ่งชนชั้น จนเด็กไม่รู้จักความเกรงใจ คิดว่าตนเหนือกว่าใคร และจะกลายเป็นผู้ใหญ่ที่โอหัง ไม่ย่อมใคร

ทุกท่านคิดว่าจะทำอย่างไรกับปัญหานี้ค่ะ เพราะเพียงแค่ดิฉันเพียงคนเดียว คงไม่สามารถทำไหวแน่นอน



ดาวพลัดถิ่น

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกครูเป็นเลิศ...นางสาวภัณฑิรา ศรีใจ



ความเห็น (0)