สัปดาห์เริ่มต้นด้วยการอยู่เป็นครูเวร...
เรื่องเริ่มที่...ไม่สบาย...
วันนี้เป็นครูเวรพร้อมอาการไม่ค่อยดีเเต่เช้า รู้สึกว่าตนเองไม่สบาย มีน้ำมูก เสียงเริ่มไม่มี เป็นสัญญาณของการขาดการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอ หรือเราไม่สบายไปตอนไหน ขนาดโรงเรียนหยุดไปตั้ง 3 วัน
เรื่องเริ่มตามมา...
เริ่มต้นจากการไปโรงเรียนวันแรกของสัปดาห์ที่เมื่อวานโรงเรียนหยุดพอมาวันนี้เจอเรื่องเลยตั้งเเต่เช้าจนเย็น จากตอนเช้าพอขึ้นห้องสิ่งเเรกที่เห็นคือต้นถั่วเขียวที่ทำการทดลองไว้ตายเกือบหมดเพราะไม่รดน้ำตั้ง 3 วัน พอถึงในคาบที่ 3 กับวิชาวิทยาศาสตร์ ที่เป็นโชคดีของเราที่การทดลองเราสรุปไปเเล้วเหลือเเค่การสรุปในภาพรวมของปัจจัยที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตของพืช ซึ่งได้เเก่ น้ำ แสงแดด อากาศ อาหารและเเร่ธาตุ ก็เลยถือโอกาสที่ต้นถั่วจะตายนี้นำมาช่วยอธิบายว่าหากขาดปัจจัยเหล่านี้ ต้นไม้จะเป็นอย่างไรจาการใช้สื่อของจริงและสถานการณ์จริงที่เกิดขึ้น
เรื่องหลังจากพักกลางวัน...
เริ่มที่ไปควบคุมชั้นเรียน สอนคณิตศาสตร์ ป.6 เเทนตามที่ครูเขาฝากไว้พอขึ้นไปถึงผลปรากฏว่า คาบสอนที่ครูเขาบอกชนกับครูคนอื่นมาสอนภาษาไทยเเทน เพราะชั้น ป.6 มีการเเลกคาบเรียนกันแต่ครูเขาไม่ได้บอกเราไว้ เราก็ไม่รู้ก็ขึ้นไปสอนตามคำสั่งที่ครูเขาทิ้งไว้ให้ เมื่อรู้ว่าคาบชนกันก็ให้ครูเขาสอนไป เราก็ของตัวออกมาทำงาน ตรวจงานของเราต่อดีกว่า
พอออกมาก็เจอนักเรียนห้องข้าง ๆ ห้อง IBM ของโรงเรียน เป็นนักเรียนห้องเราเองนั้นเองที่ลงมาเรียน กอท. ที่ห้องด้านล่างที่เป็นห้องที่มีโปรเจ็คเตอร์เเละคอมพิวเตอร์ที่ครบถ้วน พอเห็นปุ๊บก็ลองนึกไปถึงห้องประจำของเรา ก็คิดได้ว่าไม่มีเลยโปรเจ็คเตอร์ ก็คิดไปคิดมาว่าถ้าบนห้องมีคงจะดีกว่า คงสามารถสอนได้ดียิ่งขึ้น บางครั้งก็อยากที่จะใช้วิดีโอมาช่วยในการสอน แต่อุปกรณ์ก็ไม่พร้อม ไม่มีโปรเจคเตอร์ฉาย เเต่คราวนี้รู้ละ เราจะมาใช้ห้อง IBM นี้สอนบ้าง เตรียมรอไว้เลย เพราะเห็นเด็กสนใจมากที่ได้ดูวิดีโอต่าง ๆ อย่างตั้งใจ
เรื่องของวันเกิด...
วันนี้เป็นวันเกิดของนักเรียนในห้องเรียน เราก็ไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย เพราะก็พึ่งรู้เรื่อง เลยให้เพื่อน ๆ ร่วมกันร้องเพลง Happy Birthday ให้ พร้อมกับให้ตัวเเทนเพื่อน ๆ อวยพรวันเกิดให้ เป็นโมเม้นต์น่ารัก ๆ เเบบเด็ก ๆ ต่างยกมือแย่งกันอยากอวยพรให้กันยกใหญ่
เจ้าของวันเกิด น้องภูผา "ครูครับ วันนี้วนเกิดผม 8 ขวบ ครูจะให้อะไรผมครับ"
เรื่องที่นักเรียนต้องการคำตอบ...
วันนี้ก็มาอยู่ครูเวรต่อปกติของวัน ก็รับส่งนักเรียนให้ผู้ปกครองไปเรื่อย ๆ นักเรียนก็เริ่มทยอยกันกลับบ้านกันใกล้จะหมด ก็มีนักเรียนอยู่ส่วนหนึ่งที่ยังรอผู้ปกครองมารับ เราก็เลยไปพูดด้วยเห็นนั่งเงียบ ๆ อยู่คนเดียวเป็นนักเรียนชั้น ป.5 เลยชวนคุย เราก็นึกสนุกก็เลยถามคำถามนักเรียนให้นักเรียนคิด เป็นคำถามที่คำตอบในเชิงสร้างสรรค์ เเต่ว่านักเรียนส่วนมากจะคิดว่าคำถามนี้จะเป็นคำถามที่กวนซะมากกว่า เเต่ความจริงเเล้วนั้นมันเป็นคำถามที่ให้นักเรียนคิดให้นอกกรอบคิดอย่างสร้างสรรค์...ยังไงลองไปฟังคำถามกันก่อนนะ
มีสถานกานณ์อยู่ว่า "ตระกร้าใบหนึ่งมีไข่ไก่ จำนวน 6 ฟอง ซึ่งเป็นไข่ดิบ ไม่มีรอยเเตกรอยร้าวใด ๆ ทั้งสิ้น โดยมีคนอยู่ 6 คนเดินไปหยิบไข่ดังกล่าวในตระกร้าคนละ 1 ฟอง กลับบ้าน ไม่มีการลืมหรือนำไข่มาคืนในภายหลัง ไม่มีการนำไข่มาเพิ่ม ไม่มีเเม่ไก่มาไข่เพ่ม ไม่มีอะไรทั้งสิ้น นอกจากในตระกร้ามีไข่แค่ 6 ฟอง"
คำถาม ถามว่า "ทำไมในตอนสุดท้ายมีไข่ในตระกร้าอยู่ 1 ฟอง"
นักเรียนฟังคำถามนี้ไปตอบไม่ได้เลย บอกให้ครูเฉลยรบเร้าอยู่นาน เราก็บอกให้ไปคิดก่อนอยากรู้คำตอบให้พรุ่งนี้มาบอกครู เดี๋ยวครูจะบอกให้ สุดท้ายนักเรียนก็ตอบคำถามไม่ได้ ต่าง ๆ หาเหตุผลนานามาตอบเเต่ก็ตอบไม่ได้เลย...
คำตอบก็คือ... " คนที่ 6 นำตระกร้าไปพร้อมกับไข่นั้นเอง"
พอนักเรียนฟังเฉลยเท่านั้นเเหละถึงกับยอมกันเลยที่เดียว คำตอบนี่คิดเเบบสร้างสรรค์จริง ๆ นะ
เรื่องหนัก...ในวันฝนตก
จากตอนเช้าที่ไม่ค่อยสบายนั้น พอระหว่างรอนักเรียนกลับบ้าน จู่ ๆ ฝนก็ตกลงมาเเบบหนักมาก นานด้วย เราก็อยู่เป็นเพื่อนนักเรียนให้กลับบ้านจนหมดก่อน กว่าจะกลับหมดฝนก็เริ่มหยุด เราจึงกลับบ้านได้พอออกจากโรงเรียนเท่านั้นแหละฝนตกมาอีกครั้ง เราเลยเเวะไปหลบฝนไปซื้อข้าวไข่เจียวหน้าโรงเรียนสำหรับมื้อเย็น และก็รอเวลาให้ฝนตก พอฝนเริ่มซาลง ก็กลับบ้าน ออกมาได้นิดเดียวฝนมาอีกเเล้ว เรียกได้ว่าเปียกไปทั้งตัว ขนาดใส่เสื้อกันฝนแล้วนะเนี้ย ที่หนักสุดเลยทำให้อาการไข้ ไมาสบายของเราเเย่ลงมาก เสียงเริ่มแหบ เริ่มไอตามมาละ พรุ่งนี้มีสอน 2 คาบด้วยซิ จะไหวไหมเนี้ย...ไปถึงบ้านไม่ทำไร อาบน้ำเละสลบอบ่างรวดเร็ว
