อีกวันกับคำว่า ครูเวร 27 พฤษภาคม 2559

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เราต้องมาเช้า ซึ่งเราได้รับมอบหมายให้เราได้เป็นครูเวร คอยดูแลบริเวณสนามเด็กเล่น วันนี้เรานั่งดูเด็กที่เดินเข้ามาโรงเรียนตอนเช้าๆ จนถึงตอนที่เด็กนักเรียนเริ่มเข้ามาเล่นเกือบเต็มสนาม ตอนเช้าไม่ค่อยมีอะไรมาก เหตุการณ์ปกติดี วันนี้เราได้สอนตอนเช้าในคาบที่ 2 พอถึงตอนพักเราก็ต้องไปนั่งเฝ้านักเรียนที่มาเล่นบริเวณสนามเล่น พอเราเดินไปถึงก็มีนักเรียนบางคนเริ่มมาเล่นแล้ว เราก็นั่งดูไป สักพักมีเด็กคนหนึ่งวิ่งมาหาเรา แล้วบอกเราว่า ครูมิ้นค่ะ ครูมิ้น ช่วยเพื่อนหนูด้วย เพื่อนหนูร้องไห้ เราก็ตกใจและวิ่งตามไปดู พอไปถึกก็เห็นเด็กนั่งร้องไห้ ในมือถือกระดาษที่ถูกฉีกออก เราก็เข้าไปถาม ว่าเกิดอะไรขึ้น นักเรียนคนนั้นไม่พูด เอาแต่ร้องไห้ คนที่มาเรียกเราเลยเล่าให้ฟังว่า

นักเรียนหญิง : พี่เค้ามาฉีกกระดาษเพื่อนหนูค่ะ กระดาษนั่น เพื่อนหนูเขาจะวาดไปให้แม่เขาเขา เพราะแม่ของเขา ถูกรถชน อยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ

ในขณะที่เพื่อนกำลังเล่าเหตุการณ์ให้เราฟังเด็กผู้หญิงที่ถูกฉีกกระดาษก็เอาแต่ร้องไห้และร้องหนักขึ้นเรื่อยๆ เราเลยเข้าไป กอดเด็ก เราไม่รู้เลยว่า เด็กพวกนี้จะพูดความจริงหรือพูดโกหก ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไร นอกจากกอดเด็กคนนั้น แล้วบอกว่า เดี๋ยวครูเอากระดาษให้ใหม่นะคะ แล้วหนูก็วาดใหม่ ตอนเย็นค่อยเอารูปนี้ไปให้คุณแม่ดูนะ แล้วเด็กคนนั้นก็หยุดร้องไห้ เราเลยให้เด็กไปเอากระดาษมาให้ ระหว่างที่รอกระดาษ เด็กคนนั้นก็เอาแต่นิ่ง กอดเสาอยู่อย่างนั้นเราเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้

สักพักกระดาษก็มา เราเลยให้เด็กคนนั้น และนั่งดูเด็กวาด เด็กคนนั้นเริ่มยิ้มอีกครั้ง เรารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

จากนั้นก็หมดเวลาพัก ชีวิตเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน เราควรมองเด็กให้ลึกและควรที่จะมอบความรักและความเข้าใจให้กับเด็กอย่างเท่าเทียม ครูสัญญาว่าจะเป็นครูที่ดีของพวกหนูจะ เด็ก ๆ


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของ นางสาวอรวรรณ รกไพร (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)