วันที่ 9 ปลดล็อคชีวิต (วันที่ 27 พฤษภาคม 2559)

Fah Ladda
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ


วันนี้เป็นการ Reflection กับการมาฝึกสอนที่นี่ 2 อาทิตย์กับครูพี่เลี้ยง กับคำถาม 2 ข้อ

ข้อที่ 1 การสอนของพี่แตกต่างกับของหนูอย่างไรบ้าง?

ข้อที่ 2 สิ่งที่เป็นปัญหา ณ ตอนนี้ คืออะไร?

เป็นการพูดคุยครั้งแรกแบบตัวต่อตัวระหว่างครูพี่เลี้ยง ถึงขั้นเปิดใจเลยก็ว่าได้ กับคำถามข้อที่ 1 เราก็ตอบไปแนวที่ว่า เห็นการสอนของครูพี่ ก็ทำให้ได้ประสบการณ์ ได้เห็นตัวอย่างที่ดี ครูสอนเก่ง ส่วนตัวหนูต้องพัฒนาอีกเยอะค่ะ คิดว่าการที่เราจะสอนได้เก่ง ประสบการณ์ในการสอนเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ตอนนี้แค่สัปดาห์ที่ 2 ต้องใช้เวลาอีกเยอะเลยค่ะครูขา บทสนทนาในครั้งนี้ทำให้ทุกอย่างถูกเปิดออกมา ทั้งในสิ่งที่เราคิดต่อครู และตัวครูเองคิดต่อเรา ชอบความรู้สึกนี้ เพราะทำให้เรากลับมาหวนดูตนเอง “หนูเว้นช่องว่างกับครูมากไป” กลับมาทบทวนตนเองในสิ่งที่ครูเสนอแนะ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ข้อปรับปรุง แต่เป็นการข้อปรับตัวเพื่อให้การทำงานมีความผูกพันธ์มากกว่านี้ “หนูเป็นคนที่ 3 ที่ครูเป็นครูพี่เลี้ยง” เราไม่รู้หรอกว่า 2 คนก่อนหน้าเรานั้น เป็นยังไง การสอน การปฏิบัติตัว ก็แค่ทำให้ดีที่สุด ตามแบบฉบับของเรา พูดออกนอกเรื่องไปหลายประเด็นมาก คลุกเคล้าด้วยเสียงหัวเราะ ปะปนด้วยกลิ่นอายของความเชื่อใจ

ข้อที่ 2 สิ่งที่เป็นปัญหา ณ ตอนนี้ คืออะไร? ข้อนี้ขอเวลาทั้งวันได้มั๊ยคะ....บางปัญหาเราไม่สามารถบอกได้ทุกอย่างกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่คำถามข้อนี้ทำให้หลาย ๆ ปัญหามีคำตอบ อย่างน้อยเราก็รู้ว่าควรปฏิบัติตัวยังไงกับสิ่งที่เป็นปัญหาของเราตอนนี้ การมาฝึกสอนในความรู้สึกของเรามีเส้นที่คั่นอยู่ระหว่างคำว่านักศึกษาและครู ก็เลยทำให้บางครั้ง เราไม่เต็มที่ เพราะยังกลัวและคิดว่าตัวเราเป็นนักศึกษาฝึกสอน แต่ครูพี่เลี้ยงก็บอกกับเราว่า วันแรกที่ไปแนะนำหน้าชั้นเรียน “ครูได้ปลดล็อคตัวหนูเรียบร้อยแล้ว” “ถ้าครูไม่ได้มาสอน...และถ้าครูฟ้ามาสอนแทน ครูฟ้าก็เปรียบเสมือนครูอี๊ด”....เป็นประโยคที่พี่บอกกับทุกห้องแบบนี้ เราก็ได้แต่ยิ้ม และกลับไปว่า “ค่ะ”


กับการเรียนแบบค้นคว้าด้วยตนเอง นี่เป็นอีกข้อดีของโรงเรียนเอกชน ต้นทุนชีวิตของเด็กที่นี่ดีมาก ได้โอกาสกว่าเด็กหลาย ๆ ย้อนคิดถึงตัวเองตอนเป็นเด็ก ยังไม่เคยสัมผัสมือถือ พอมาดูตอนนี้ “คือเราต้องก้าวให้ทัน” การเรียนครูพี่เลี้ยงบอกว่าทุกอย่างจะถูกปรับเปลี่ยนไปตามความสนใจ ความตั้งใจ และการตอบสนองของผู้เรียน ถ้าวิธีนี้ไม่ดี ก็จะใช้อีกวิธีหนึ่งในเวลาเดียวกัน คือบอกตามตรง...”ครูสอนเก่งมากค่ะ”

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวลัดดาวัลย์ จันตะคุต (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)