เราอยู่กันที่นี่บ้านหลังเดียวกัน 40 : ผมไม่ต้องการสมาร์ทโฟน

ผมเคยเลียนแบบแม่กับพี่ปอในบันทึกนี้ http://www.gotoknow.org/posts/571782 เมื่อ2ปีที่แล้ว เป็นบันทึก เราอยู่กันที่นี่บ้านหลังเดียวกัน 19 : ขอนอนด้วย (ที่จริงจะใช้คำว่า ขอนอนด้วยคน ก็คงไม่เหมาะเพราะผมเป็นหมา)

...................

พ่อครับ...

ผมเห็นแม่กับพี่ปอ (มีพ่อเป็นบางครั้ง) บ่อยครั้งที่เปิดทีวีแล้วก็ไม่ค่อยจะดูกันหรอก เพราะมัวแต่จิ้มโทรศัพท์ที่เขาเรียกกันว่าสมาร์ทโฟน ดูรายการทีวีย้อนหลัง(เรียกให้ทันสมัยว่า รีรัน ) ทั้งๆที่ยังเปิดทีวีอยู่ หรือบางทีก็เล่นเฟสเล่นไลน์เสียงดัง ติ๊งหน่อง ติ๊งหน่อง อยู่ไม่ขาดสาย

ผมอยากจะมีสมาร์ทโฟนบ้างเผื่อจะได้ไม่เหงาและไม่ตกเทรน ปัญหาอยู่ที่ว่าผมจะเล่นกับเขาเป็นไหม

พ่อครับ...

ผมขอเครื่องเล่นชนิดนี้ในราคาที่น้อยกว่าผลไม้(แอปปิ้ล)ที่พ่อเคยเอาให้กินหน่อยก็ได้ ไม่ต้องเลิศหรู ไม่ต้องนำแฟชั่นหรือตามกระแสแต่อย่างใด ขอเพียงราคาถูกๆ ก็พอ ขออย่างเดียวให้พ่อสอนวิธีเล่นให้ผมด้วย

ถ้าผมเล่นเป็นเวลาพ่อไปทำงาน ผมก็จะไม่เหงาแล้วล่ะ และที่สำคัญที่สุดผมจะพัฒนาการให้ถึงขั้นโทรไปหาพ่อให้ได้ ในสักวัน ผมคงไม่เพ้อฝันมากไปใช่ไหมครับ

แต่ดูตอนนี้สิ... พ่อก็เล่นเฟส แม่ดูรายการทีวีรีรัน พี่ปอก็มัวแต่เล่นไลน์

ส่วนตัวผมถูกบังคับให้อยู่เงียบ ห้ามดื้อ ห้ามซน ห้ามรบกวนเวลาแห่งความสุขของคนอื่น อย่างนั้นหรือ

พ่อครับ...

ผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสนใจน้อยลงไปทุกที เพราะเจ้าสมาร์ทโฟน เพราะโทรทัศน์ เพราะอะไรอีกมากมายหรือเปล่า

พอคิดถึงเรื่องนี้ผมไม่อยากจะมีสมาร์ทโฟนแล้วล่ะ

คงไม่นานหรอก(ผมคิดเข้าข้างตัวเอง)พ่อจะเบื่อเจ้าสี่เหลี่ยมเล็กบนมือพ่อนั้น

ผมหวังสักวันหนึ่ง พ่อจะมีเวลามากพอที่จะกลับเล่นบอลกับผมให้สนุกอย่างเคย

ผมหวังไว้อย่างนั้นจริง...

...................

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจ เจ้าทอฟฟี่



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

สงสารเขานะคะ ...คงอยากให้ใครๆ สนใจเขาบ้างนะคะ

เขียนเมื่อ 

น่าสงสารท๊อฟฟี่

เหมือนโดนบังคับเลย

5555

เขียนเมื่อ 

เมื่อคืนนอนด้วย ปวดฉี่ก็เรียกเสียนอนไม่เต็มตื่นเลยครับ...จะไม่ให้นอนด้วยก็ส่งเสียงเห่านอกห้อง จนต้องยอม...

ไม่รู้ว่าเป็นเวร หรือเป็นกรรม หรือเป็นทั้ง เวร ทั้งกรรม 5555