GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ความรู้สึกที่แตกต่างจาก 2 แง่มุมที่เห็นจาก รางวัลสุดคะนึง และข้อความแห่งน้ำใจ

มุมมองที่หลากหลายบนเส้นทางของน้ำใจและมิตรภาพ

ครูอ้อยได้รับรางวัลสะคะนึง พรรคพวกรีบแสดงความยินดีพร้อมเพรียง
ตามประกาศ มาแล้วจ้า……รางวัลสุดคนึงประจำเดือนตุลาคม 2549

แน่นอนว่า นี่คือ รางวัลที่หลายคนยอมรับ
มีกรรมการตัดสินตามเกณฑ์มาตรฐานที่ตั้งไว้
ผู้คนชาวgotoknowยอมรับ เคารพเกณฑ์ เห็นด้วยกับผลการตัดสินทุกครั้ง

ผลรางวัล มีการตัดสินเดือนละ 1 คน เป็นการคัดสรรค์กลั่นกรองออกมาอย่างมีคุณค่า

และนี่คือ หนึ่งในรางวัลแห่งน้ำใจที่สำคัญ     เป็นน้ำใจขับเคลื่อน สกัดความรู้ออกมาในบล็อก





ในอีกมุมหนึ่งที่นายบอนพบ  เห็นข้อความจากคุณกิตติพงษ์ เสริมราษฎร์์บอกว่า เห็นมีการนำบล็อกธรรมะเข้าแพลนเนต ส่งจึงข้อความขอบคุณ

เกิดความรู้สึกว่า
    ความพยายามถ่ายทอดเรื่องราว บันทึกของคุณกิตติพงษ์ได้รับความสนใจ จากคนๆ หนึ่ง ที่เห็นคุณค่าจากเนื้อหาในบล็อก จนนำเข้าแพลนเนต
    ถ้าไม่เห็นคุณค่าเลย คงไม่เสียเวลาคลิกเข้าแพลนเนตแน่นอน
    น้ำใจเล็กๆน้อยๆ เพียงเท่านี้ จากคนเล็กๆ กลับยิ่งใหญ่สำหรับคุณกิตติพงษ์

ความรู้สึกที่แตกต่าง

1) รางวัลสุดคะนึง ตามเกณฑ์เห็นด้วย ในการให้กำลังใจคนที่พยายามถ่ายทอดความรู้ต่อเนื่องตามเกณฑ์
2) แต่เราจะให้รางวัลเฉพาะคนที่มีความพร้อมในการเขียนตามเกณฑ์เท่านั้นหรือ
3) รางวัลอื่นๆยังมีหลายสาขา
4) รางวัลแห่งน้ำใจ สามารถแบ่งปันได้ไม่จำกัด
5) เพราะน้ำใจไม่มีวันหมด ไม่มีขอบเขตในการแบ่งปัน
6) ยังมีผู้เขียนบล็อกอีกมากมาย ที่มีความตั้งใจและต้องการได้รับการเหลียวแล สนใจจากคนในสังคม g2k เช่นกัน
7) ไม่มีใครต้องการความเฉยเมย
8) ไม่มีใครต้องการไร้คนเหลียวแล
9) ไม่มีใครต้องการความเงียบเหงา การไม่ได้รับการตอบสนอง
10) รางวัลแห่งน้ำใจ จะเล็กหรือใหญ่ คุณค่าอยู่ที่น้ำใจที่หยิบยื่นให้กัน


ตัวอย่างที่น่าชื่นชม (ข้อเปรียบเทียบ)


- พี่ขจิตและคุณนิว กับการมอบข้อคิดเห็น ฝากรอยน้ำใจให้ blogger มือใหม่
- การเพิ่มบล็อกของมือใหม่ที่เนื้อหาเข้าตาของพี่ขจิตเข้าใน planet ของพี่ขจิต
- ผลคือ บันทึกปรากฏอย่างต่อเนื่องจากมือใหม่ พัฒนาดีขึ้นเรื่อยๆ
- เป็นน้ำใจที่สัมผัสได้ และนายบอนก็เคยได้รับ ทำให้บล็อกหน้าใหม่ มีกำลังใจเขียนต่อไป
- เช่น นายบอน เขียนมาได้อย่างต่อเนื่อง จนถึงทุกวันนี้ ส่วนหนึ่งเพราะเคยได้รับน้ำใจเล็กๆน้อยในวันวาน
- แม้วันนี้ พี่ขจิตจะไม่ได้ทำหน้าที่มอบน้ำใจเหมือนช่วงแรกๆที่นายบอนเขียนบันทึก  แต่น้ำใจเล็กๆยังคงจดจำได้อย่างไม่รู้ลืม

ความเอื้อเฟื้อ




- เห็นพี่ขจิตทำแบบนั้น นายบอนก็ทำในแบบของตัวเอง โดยส่งเสริมเพื่อนๆที่กาฬสินธุ์ให้เกิดพฤติกรรมให้เข้ามาติดตามอ่านบล็อกใน gotoknow
 - อ่านแล้ว หยิบมาแลกเปลี่ยน คุยนอกรอบ  (นอกจอคอมพิวเตอร์) หยิบความเห็นจากเพื่อนๆมาถ่ายทอดในบล็อกของนายบอน

- การยอมรับความคิดเห็น = ให้เกียรติอย่างสูง
- ความพยายามเรียบเรียงประเด็นออกเผยแพร่
- การได้เห็นแนวคิดของตนเผยแพร่ใน g2k
- ได้รับรู้ว่า มีคนที่คิด มีบันทึกแนวนั้นอยู่บ้าง เมื่อเข้ามาอ่าน อ่านไปเรื่อยๆ จนค้นพบเรื่องที่น่าสนใจ คนเขียนที่เขียนเรื่องที่อยากอ่าน
-เมื่อค้นพบแล้ว ทำให้คนอ่านที่ กาฬสินธ์ .เข้ามาติดตาม gotoknow อย่างต่อเนื่อง

การช่วยส่งเสริมเปิดตัวคนมือใหม่ให้รู้จัก



- คุณ น.เมืองสรวง เพื่อนของนายบอนที่เข้ามาครั้งแรกๆ จะอาการสงวนท่าทีในการแสดงความคิดเห็นใน g2k
- นายบอนจึงรวมข้อมูลของเขา มาเขียน มาเล่า บันทึก และมาจัดทำ นำเสนอใหม่ พยายามหยิบประเด็นมาพูดถึงบ่อยๆ
- ทำให้ น.เมืองสรวง มีตัวตนในสังคม g2k ผู้คนเริ่มรู้จัก  ผลงาน E-book ทั้งเล่ม  มีคนคลิกอ่านเพิ่มขึ้น
- แม้บันทึกของ น.เมืองสรวง ที่ออกมามีจำนวนน้อย บางช่วงเว้นไปหลายวัน แต่ความรู้และประเด็นที่ซ่อนอยู่ ที่วัดได้ คือ ความรู้สึกดี ที่มีคนยอมรับ เห็นคุณค่า รู้จัก

<ul>

  • ศูนย์ประชาสัมพันธ์และเครือข่ายท้องถิ่นจังหวัดกาฬสินธิ์
  • ส่งเสริมปกครองส่วนท้องถิ่น
  • </ul>

    มุมสะท้อนเรื่องของคนที่มีโอกาสและด้อยโอกาส
    - สังคมไทยยังมีความแตกต่างของการได้รับโอกาส
    - คนที่มีโอกาสมาก มีเวลา ทรัพยากรมาก ได้แสดงศักยภาพมาก ผลงานมาก
    - คนที่ขาดแคลน ด้อยโอกาส เวลา ทรัพยากร ต้องใช้ความพยายามมากกว่า แต่ผลงานที่ได้ ได้เท่ากับความขาดแคลน
    - คนมีโอกาสมาก ยิ่งได้รับการส่งเสริม ให้กำลังใจ ชนแก้ว ยินดีปรีดา ป่าวประกาศ โห่ร้องเฮฮา ส่งเสริมความรู้สึกให้เกิดความคาดหวังสูงขึ้น
    - เห็นผู้คนที่คุ้นเคย มาร่วมยินดี เหมือนกับการตรวจสอบ ความคาดหวังว่า จะมาร่วมแสดงความยินดีครบถ้วนทุกคนหรือไม่
    <h3>- แต่คนที่ได้รับโอกาส ความสนใจน้อย กลับเกิดความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ เพืยงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง นำบล็อกแห่งความตั้งใจ เพิ่มเข้าในแพลนเนตเท่านั้น</h3>- ความรู้สึกที่แตกต่าง สะท้อนถึงความแตกต่างในสังคมไทยได้ชัดเจน

    ผลสะท้อน

    - ความสำเร็จที่สูงขึ้น การยอมรับ การให้ความสำคัญ ทำให้เกิดความคาดหวังสูง
    - เห็นคนคุ้นเคยร่วมแสดงความยินดี ย่อมยินดีที่เห็นบุคคลคุ้นเคย ปรากฏร่องรอยข้อคิดเห็นและอาจตั้งคำถามในใจ ทำไมคนคุ้นเคยที่ไม่โผล่มา หายไปไหน
    - ไม่สนใจร่วมโห่ร้องยินดี ให้เกียรติ ให้ความสำคัญ แคร์กันบ้างหรือ

    - เป็นความรู้สึกที่แตกต่างกับมือใหม่อีกคนหนึ่ง กับน้ำใจเล็กๆน้อยๆที่ไม่คาดคิดมาก่อน
    - แค่น้ำใจการเพิ่มบล็อกเข้า แพลนเนต เกิดความรู้สึกที่ยินดีปรีดา จนต้องเขียนมาขอบคุณ
    - ปกตินายบอนนำบล็อกคนอื่นเข้าแพลนเนตตัวเอง ไม่มีใครเขียนมาขอบคุณ
    <h3>- ไม่เคยมีใครเคยสังเกตด้วยซ้ำว่า ใครรับบล็อกของคุณเข้า แพลนเนตบ้าง</h3>- แม้แต่นายบอนก็เช่นกัน ยังไม่เคยสังเกตเท่ากับเขา ไม่เกิดความรู้สึกยินดีเช่นเดียวกับความรู้สึกของเขา

    ข้อคิดจากการแสดงออก 2 มุม
    - การแสดงออกที่แตกต่าง ความรู้สึก 2 มุม
    - ที่หนึ่ง รางวัลสุดคะนึง มีผู้แสดงความเห็น ยินดีหลากหลาย ข้อความเล็กๆของนายบอน ก็แค่เสียงนกเสียงกาในที่นั้น

    - ความสำคัญ น้ำหนัก เพียง 1 ใน 10 หรือ 1 ในร้อยเมื่อไปเฉลี่ยกับอีกหลายๆข้อความ
    - แถมยังมาเห็นข้อความในช่วงที่มีความเห็นที่ 50
    - ซึ่งมีคนเขียนต่อท้ายอีกว่า คงไม่สายเกินไปสำหรับการแสดงความยินดี
    - นั่นแสดงว่า นายบอนเข้ามาเห็นล่าช้ากว่าอีก
    - ทั้งๆที่นายบอนพึ่งจะเปิดเวบเข้ามาเห็น
    - การมาช้าก็อาจจะฉกคิดได้ว่า ไม่เห็นคุณค่า ไม่ให้ความสำคัญ
    - หรืออาจจะยินดีที่เห็นความเห็น มาช้าดีกว่าไม่มา
    - ความรู้สึกที่แตกต่าง นายบอนจึงเลือกที่จะแสดงความยินดี และมอบรางวัลน้ำใจเล็กๆ ให้บล็อกธรรมะ

    <h3>- ยังไงครูอ้อยก็มีพลังที่จะเขียนบันทึกได้เรื่อยๆ</h3>- แต่บล็อกธรรมะ (ธรรมและคำสอนจากหลวงปู่พุทธะอิสระ) เรื่องที่มีน้อยในสังคม เนื้อหาที่จะส่งเสริมคุณธรรมในใจ ก็มีคุณค่าเช่นกัน
    - อยากให้ปรากฏสู่สายตาของหลายคนอย่างต่อเนื่องบ้าง
    - มีคนอ่าน และเก็บไปคิด ไปสร้างสรรค์สังคมที่ดีบ้าง
    - จึงเลือกที่จะเขียนบันทึกเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆแก่บล็อกธรรมะก่อน


    <h2>ถ้านายบอนเป็นคนใน สคส และกรรมการตัดสินรางวัล..</h2>

    - เมื่อรู้จักหลายคน หลายกลุ่มใน gotoknow
    - จะมอบหมาย แต่งตั้ง คณะกรรมการ มอบรางวัล แบ่งประเภทย่อยๆ
    -  แบ่งตามเนื้อหา เช่น
    1) วัฒนธรรม
    2) สังคม
    3) การศึกษา
    4) เทคโนโลยี
    5) การเกษตร
    6) สาธารณสุข
    7) งานอดิเรก
    ฯลฯ

    - แบ่งตามสาขา อาชีพ
    1) นักศึกษา
    2) ครูอาจารย์ นักวิจัย
    3) แพทย์ พยาบาล
    4) โปรแกรมเมอร์
    5) พัฒนาชุมชน
    ฯลฯ

    - หรือแบ่งตามภูมิภาค
    1) ขวัญใจชาวภาคเหนือ
    2) ขวัญใจชาวภาคอีสาน
    3) ขวัญใจชาวภาคกลาง
    4) ขวัญใจชาวภาคใต้

    - แบ่งทีม ประกาศ และตัดสินรางวัลกลุ่มย่อย
    - ส่วน สคส ตัดสินรางวัลสุดคะนึง เป็นรางวัลหลัก
    - ใน 1 เดือน จะมีคนที่ได้รับกำลังใจ น้ำใจมากมาย
    - ได้ทำงานร่วมกัน มอบรางวัลครอบคลุมมากขึ้น



    -    ที gotoknow ยังมีการพัฒนาเป็น version  2 มีเครื่องมือใหม่ๆ ในการตกแต่งบล็อิกมากมาย
    แล้วการตัดสินมอบรางวัลของ สคส. ไม่มีแนวคิดใหม่ๆในการพัฒนาบ้างหรือ



    ความในใจลึกๆ
    - เมื่อเห็นครูอ้อยได้รับรางวัล
    - นายบอนจึงสอดส่องดูว่า บันทึกที่เขียนหลังออกมาได้รับรางวัลจะมีเรื่องไหนบ้าง
    - จะร่วมยินดีในที่นั้น หลังจากที่รับความยินดีจากหลากหลายท่าน จนเต็มอิ่ม ยิ้มแก้มปริแล้ว

    <h3>- อยากจะต่อว่า ว่ามาช้า.. หรือไร้น้ำใจ ไม่แสดงความยินดีบ้างหรือ</h3>
    ................ก็เชิญ!!!!


    ทิ้งท้าย
    - หลายบันทึกของนายบอน ไม่แน่ใจว่าครูอ้อยจะเข้ามาอ่านไหม
    - ต้องไปทำลิงค์ในความเห็นไว้
    - เพราะท่านอ่านหลายแห่ง อาจตกหล่นได้
    - แต่บันทึกนี้ แล้วแต่เวลาที่มีและโอกาสที่จะท่องเวบมาเห็นเองละกัน
    - สำหรับผลของรางวัลสุดคะนึงครั้งนี้ นายบอนยินดี และเห็นด้วย

    - ในมุมมองของตัวเอง ชื่นชมครูอ้อยในความใจกว้าง เปิดใจยอมรับความเห็นที่แตกต่าง

    - หลายความเห็นของนายบอนที่แสดงความเห็นตรงไปตรงมา
    - ยียวนบ้าง  เขียนเนื้อหาในลักษณะกวักมือเรียกข้อความ ยี้ๆๆๆ จากครูอ้อยบ้าง
    - แต่ครูอ้อยยังรับกับความคิดเห็นที่เขียนออกมาที่แตกต่างจากชาวบ้านชาวช่องใน g2k
    - รูปแบบที่หลายคนคงไม่คิดลอกเลียนแบบ
    <h3>- แต่ครูอ้อยเปิดใจ และยอมรับว่า ได้นำคำแนะนำบางอย่างมาปรับปรุงจุดด้อยของตัวเอง</h3>- นี่คือ สิ่งที่นายบอนยอมรับว่า ครูอ้อยเหมาะสมกับรางวัลสุดคะนึง
    - ยอมรับจากมุมมองของนายบอนเอง จากเกณฑ์ของนายบอนเอง
    <h3>- เหมือนเห็นผลงาน ฝีไม้ลายมือ เห็นแล้วต้องร้อง โอ้โห  นายแน่จริง</h3><h3>- ปรบมือดังๆกราวใหญ่ๆ</h3>- มีช่อดอกไม้ก็จะเดินไปยื่นให้ และต้องเป็นช่อดอกไม้ที่จัดทำให้เป็นพิเศษจริงๆ ไม่เหมือนใคร
    - เป็นช่อดอกไม้ที่ใครก็จัดให้ไม่ได้ ทำให้เป็นพิเศษจริงๆ

         ดังนั้น

    <h1>
    </h1><h1>    ขอแสดงความยินดีจากใจจริงนะครับ ที่ครูอ้อยได้รับรางวัลสุดคะนึงในครั้งนี้</h1>
    ไชโย.................




    บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

    หมายเลขบันทึก: 60462
    เขียน:
    แก้ไข:
    ความเห็น: 40
    อ่าน:
    สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

    ความเห็น (40)

    คุณบอน......

    • ครูอ้อยก็จะบอกความในใจว่า..ครูอ้อยมีความสุขที่สุดในโลก..
    • ไม่ใช่สุขที่คุณบอนเขียนบันทึกนี้ให้ 
    • แต่สุขเพราะมีคนรักครูอ้อย 
    • คือคุณบอน
    • เฮ้!

     

    อ่านที่นี่ก่อนค่ะ

    แล้วค่อยยิ้ม

    • ครูอ้อย มีความสามารถครับ
    • สมกับรางวัลที่ได้ครับ
    • ยินดี และดีใจ อย่างมากๆๆกับครูอ้อย

    ขอบคุณนะคุณจอ๊อด

    • ขอบคุณจริงๆกับคำชื่นชมและความยินดีที่จะบอกว่ารางวัลที่ได้มาเพราะพวกเราได้ช่วยเหลือครูอ้อยนั่นเอง

    สวัสดีค่ะคุณบอน

    • เมื่อคืนนี้นอนหลับฝันดีมาก 
    • ตื่นขึ้นมาไปทำงานปกติ  อดไม่ได้ที่จะนั่งกับคอมพิวเตอร์ ทั้งที่การบ้านก็รอครูอ้อยทำอยู่
    • ครูอ้อยติดมากเลย  ติดกับการเขียนบันทึก
    • ครูอ้อยกำลังจะนำรูปใหม่ลง  คุณบอนช่วยเลือกรูปให้ครูอ้อยนะคะ 
    • ให้คุณบอนเลือกคนเดียวเท่านั้นค่ะ 
    • ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างบรรจงแต่งให้...

    - อย่าให้เลือกเลยครับ
    - ถ้าเลือกก็จะเลือกลูกสาวครูอ้อย.. หมายถึงรูปน่ะครับ
    - เอารูปมาโชว์ แล้วเขียนบันทึก ให้ท่านอื่นๆโหวตดิครับ จะได้ถูกใจชาวบ้าน ชาว g2k
    -  นายบอนจะคอยวิพากษ์อยากเดียวนา....

     

    • ไม่ได้แสดงความคิดเห็นให้น้องบอนเพราะน้องบอนเขียนดีแล้ว (เขียนได้เก่งและมากกว่าผมซะอีก)
    • มีหลายๆคนที่ผมตามไปให้ความคิดเห็นเพราะว่าอยากให้เขาเกิดความมั่นใจ และอยากเขียนออกมา
    • อยากให้เขียนตามที่น้องบอนถนัด และเผยแพร่ข้อมูลนอกกรอบที่กาฬสินธุ์ต่อไป  แต่สังเกตไหมว่าส่วนใหญ่จะตามอ่าน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้แสดงความเห็นไว้
    • ขอบคุณมากครับผม
    ทำไมหนอ...คุณบอนถึงคิดอะไรได้ ยาวๆ และต่อเนื่องได้ขนาดนี้ ขอชมเชย..กินข้าวกับอะไรคะ...พี่จะได้จัดเมนูนั้นให้ลูกสาวทั้งสองของพี่กินบ้างค่ะ อีกอย่าง..มาขอบคุณที่ นำภาพพี่มาเป็น Presenter ในบันทึกค่ะ...และบอกอีกอย่างว่า...พี่ไม่ใช่คน สคส.ค่ะ
    ยินดีด้วยดังๆ...อีกครั้งกับครูอ้อย และ บันทึกนี้ของนายบอนเป็นประโยชน์กับงานใหม่ของพี่ อีกแล้ว ขอบคุณค่ะ

    เรียนพี่ขจิตครับ
       ต้องเข้าใจว่า นายบอนเป็นคนที่ชอบเก็บสถิติครับ อย่างตัวนับสถิติก็ติดไว้หลายตัว ว่างๆ ก็จะนั่งเปิดดู ก้พอจะเห็นร่องรอยว่า มีใครเข้ามาคลิกดูที่หน้าไหนบ้าง ถึงไม่ได้เขียนความเห็น แต่การที่เห็นร่องรอยเข้ามาคลิกดูนั่นแหละครับ ที่ทำให้เขียนไปเรื่อยๆ

     ทำให้หลายคนงง ในบางช่วง ไม่เห็นจะมีใครมาเขียนข้อคิดเห็นเลย ไม่ท้อแท้หรือ ไม่เหงาหรือ

     แต่ก็มีร่องรอยจากตัวนับสถิติที่เก็บไว้ครับว่า มีใครคลิกเข้ามาดูบ้าง หน้าไหน เวลาไหน

    อย่างน้อยก็ยังดีใจที่ยังอยู่ในสายตาพี่ๆอยู่ครับ

    เรียนพี่เมตตาครับ
       ทำไมถึงคิดอะไรได้ต่อเนื่อง อันนี้ยกเครดิตให้ gotoknow เลยครับ คิดได้จากการอ่านนี่แหละครับ

      ที่บ้านกินข้าวเหนียว ส้มตำ 55555

      ที่นำรูปของพี่เมตตามาใส่ไว้ เพราะภาพให้ความรู้สึกของคนที่ทำงานในส่วนนี้ได้ดีครับ  ท่านอื่นจะจับภาพเฉพาะใบหน้าสวยๆ แต่ีรูปของพี่เมตตา ได้อารมณ์ครบถ้วน เลยหยิบมาใส่ประกบ 3 สาวซะเลยครับ

     

    เพิ่งเข้ามา แหะ ๆ

    ปกติจะตามอ่านบันทึกของคุณ บอน-กาฬสินธุ์ แต่ไม่ค่อยได้ออกความเห็นค่ะ มีหลายประเด็นที่อยากให้ความคิดเห็นต่อสิ่งที่คุณ เขียนรวมทั้งบันทึกที่คุณบอนเคยเขียนมาก่อนค่ะ

    1. เรื่องรางวัลของ สคส ทำให้ดิฉันได้รู้จักหลายๆคนเพิ่มขึ้นและมองเห็นพลังของการนำความรู้ไปปฏิบัติของท่านเหล่านั้นค่ะ ..แต่น่าเสียดายว่าหลายท่านเมื่อได้รับรางวัลแล้วบันทึกถ่ายทอดความรู้น้อยลง...
    2. เรื่องการบันทึกถึงบุคคลใน gotoknow ของคุณบอนที่หลายครั้งอ้างเพื่อนๆ ที่ล้อมวงส้มตำ ทำให้ได้เรียนรู้มุมมองในมิติของคนที่ทำงานแรงงานแต่สนใจการเรียนรู้ตลอดชีวิตเช่นเพื่อนๆของคุณบอนที่สนใจใฝ่รู้แต่ไม่มีโอกาสถ่ายทอดผ่านเทคโนโลยี (ที่เป็นสัญญลักษณ์ของชนชั้นกลาง) การถ่ายทอดนั้นก็คือการที่คุณบอนได้ช่วยเป็นเสียงที่น่ารับฟังยิ่งค่ะ และคิดว่า ใน gotoknow เท่าที่อ่านมาอาจจะคุณบอน คุณจตุพร และคุณชายขอบเท่านั้นที่พยายามให้น้ำหนักกับสิ่งนี้อยู่ 
    3. ขอบคุณที่มีบันทึกนี้ คุณบอนชี้ให้เห็นความอ่อนน้อมในใจและน้ำใจที่ดีงามของหลายๆท่านค่ะ ...ถ้ารางวัลของ สคส จะเพิ่ม ความนิยมให้โหวตจากผู้อ่าน(ไม่ใช่จากการนับจำนวนคนออกความเห็นค่ะ)  อยากมอบรางวัลน้ำใจที่ดีงามมากๆให้อาจารย์ขจิตด้วยคนค่ะ

    ต้องขอประทานโทษ "คำว่า" สัญลักษณ์ของชั้นกลาง นะครับ จะขอซื้อก็ได้เพราะคำ ๆ นี้ ไม่มีอยู่ในประเทศไทยครับ ต้องขอโทษอีกครั้งสำหรับ คำว่า ผศ. นำหน้าครับ.......ทุก ๆ คนมีหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติ มีหน้าที่ที่ต้องทำนำและนำความสมดุลสู่สังคมอุดมด้วยปัญญา หากว่าว่ามีสังคมชนชั้นต้องไปอยู่ที่อินเดียล่ะครับ.....

     

    เข้าใจว่า คุณ น.เมืองสรวง คงตั้งใจคุยกับดิฉันโดยเฉพาะ

    ขอโทษนะคะถ้า "คำ" จะทำให้เกิดความไม่พอใจ

    ขอบคุณที่ทำให้ทราบค่ะ..

    มีหลายมิติที่อยากแลกเปลี่ยน ต่อ "คำ" แต่ว่า อาจจะยังไม่ใช่เวลานี้และอาจจะไม่เหมาะที่จะบอกบนบันทึกนี้

    ส่วนประเด็นที่อ้างถึง ตำแหน่งทางวิชาการนั้น เข้าใจว่า อาจจะเข้าใจผิดบางอย่าง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ดิฉันควรไปนึกต่อ เพราะว่าเป็นความคิดที่ไม่อยู่ในใจดิฉันและดิฉันจะเพิกเฉยที่จะคิดต่อประเด็นด้วยค่ะ

    ทุกคนมีหน้าที่ และทุกคนก็มีสิทธิ์ที่จะคิดด้วยมิติของตัวเองเช่นกันค่ะ  "สังคมอุดมปัญญา" อาจเป็นคำที่เราต่างเข้าใจแตกต่างกันเช่นกันค่ะ

    ขอโทษเจ้าของบันทึกด้วยค่ะ ที่เหมือนเข้ามาใช้พื้นที่แต่ก็ดีใจที่ได้ทราบความคิดบนบันทึก...และทำให้ตระหนักรู้บางอย่างที่ยังไม่เคยรู้

    หากไม่มี gotoknow และบันทึกนี้ก็อาจจะไม่มีโอกาสรู้ค่ะ

     

    ขอบคุณค่ะ คุณ น.เมืองสรวง เข้าใจว่าคงตั้งใจกล่าวกับดิฉัน แม้ว่าจะไม่ได้ระบุชื่อก็ตาม

    ขอสงวนสิทธิ์ที่จะให้ความเห็นต่อสิ่งที่คุณกล่าวและรวมทั้งที่พาดพิงถึงตำแหน่งวิชาการด้วยค่ะ ...

     

     

    ขอบคุณครับอาจารย์และขอประทานโทษท่านอาจารย์ จันทร์รัตน์ ที่ผมล่วงเกินครับ......

    ขอบคุณคุณบอน ที่มักจะเปิดประเด็นอะไรให้พวกเราได้คิดต่อเสมอ

    อ่านบันทึกคุณบอนทีไร อยากเป็นนักจิตวิทยาจังค่ะ คิดว่าคุณบอนมีพรสวรรค์ทางความคิด เป็นคนมีลักษณะของความขัดแย้งในตัวเองแล้วสื่อสารออกมาให้รู้สึกได้ ทำให้ได้พิจารณาความคิดตัวเอง ปกติจะเป็นคนมองโลกไม่รอบด้านนัก แต่อ่านบันทึกคุณบอนทีไร ได้เห็น ได้คิดมุมมองที่ยังไม่ได้นึกเสมอ

     

    คุณบอน

    เป็นคนช่างคิด  นะคะ   คิดลึก คิดซับซ้อน  และคิดมาก   ตอนแรกที่ได้อ่าน  ก็รู้สึกแปลกๆ   แต่อ่านไปอ่านมาเริ่มชินแล้วค่ะ  

    ถือเป็นสีสันของ gotoknow   ถ้าไม่มีล่ะก็   คิดถึงแย่เลย.........................

    สวัสดีครับ ในวันที่ net ที่ผมใช้ อืด..

    สวัสดีครับ คุณนิว แหะๆๆๆ ด้วย

    สวัสดีครับคุณจันทรัตน์
    1) ปกตินายบอนเขียนบันทึกไปแบบดุ่มๆเรื่อยๆ แหวกแนวชาวบ้านใน gotoknow ไม่ค่อยมีท่านไหน แสดงความเห็นมากนัก พอเห็นข้อความคุณจันทรัตน์แว๊บแรก เริ่มเสียวครับ

    2) เรื่องของรางวัลของ สคส .ที่ทำให้หลายคนบันทึกน้อยลง ต้องเห็นใจครับว่า แต่ละท่าน แต่ละช่วงเวลา มีเวลาว่างไม่เท่ากันในแต่ละสัปดาห์ แต่ก็ดีกว่าที่จะหายไปเลย
    นายบอนมองว่า บางทีเค้าอาจจะทำตัวไม่ถูก เมื่อได้รับรางวัล เพราะได้รับการยกย่องเสียจนทำตัวไม่ถูก

      * *  ถ้านายบอนได้รับรางวัลของ สคส. นายบอนก็คงจะเขียนน้อยลง ครับ คงไม่ค่อยกล้าเขียนบันทึกในรูปแบบของตัวเองมากนัก (แบบแหวกๆชาวบ้าน)

    3) ความจริงมีคนที่รักการเรียนรู้ตลอดชีวิตมากมายในสังคมนะครับ เพียงแต่จะต้องคุ้น และกระตุ้นให้มากขึ้นอีกนิด การที่มีบันทึกในบล็อกของนายบอนที่หลากหลาย ส่วนหนึ่งมาจากเพื่อนๆเหล่านั้นแหละครับ ไม่เช่นนั้น ไม่มีทางที่จะคิดอะไรได้หลากหลายแน่นอน

    อย่างคุณ น.เมืองสรวง ที่เหมือนเพชรที่รอวันส่องแสงครับ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมก็จะเห็นคุณค่าที่ซุกซ่อนอยู่ของเขาเปล่งประกายออกมา

    4) ความอ่อนน้อมและน้ำใจในสังคมยังมีอยู่เสมอครับ แต่บางคนอาจจะต้องค้นหาสักหน่อย

    5) ถ้ามีรางวัลของ สคส เพิ่ม ผมก็ขอโหวตให้พี่ขจิตด้วยอีกคนหนึ่งครับ

    6) บล็อกของนายบอน บันทึกของนายบอน ค่อนข้างจะไม่มีขอบเขตครับ หลายคนนิยามว่า ไร้ระเบียบ มั่ว ฯลฯ ซึ่งไม่สนครับ เพราะถ้ามีประโยชน์ ให้แง่คิด มุมมองบ้าง ไม่ว่า มากหรือน้อย ก็ ok ทั้งนั้นแหละครับ

     ความเห็นที่แตกต่างที่คุณจันทรรัตน์ แลกเปลี่ยนกับคุณ น.เมืองสรวง นายบอนกับชอบซะอีก
    ไม่แน่นะครับ ประเด็นนี้ นายบอนอาจจะหยิบมาเป็นบันทึกตอนต่อไปก้ได้นา....

    สวัสดีครับ พี่โอ๋-อโณ
      พอเห็นความเห็นจากพี่ นายบอนรู้สึกตื่นเต้นนะครับ ปกตินายบอนชอบแอบเข้าไปอ่านบล็อกของพี่บ่อยๆ แต่ไม่กล้าให้ความคิดเห็น  เกรงพี่โอ๋ จะนอนไม่หลับ 555
    แต่พี่โอ๋ ก็วิเคราะห์นายบอนได้น่าสนใจเหมือนกัน นายบอนไม่ได้มีพรสวรรค์ทางความคิดหรอกครับ เป็นเพียงคนที่จับประเด็นมาถ่ายทอดในบันทึกเท่านั้น

    ฟังเพื่อน ฟังชาวบ้าน ก็หยิบมาบันทึก และเติมความเห็นของตัวเองเข้าไปอีกนิด

    ความจริง จะเหมือนหลายท่าน ที่มีความเห็นในแต่ละบันทึก แต่นายบอน หยิบประเด็นใหม่ + ความเห็นตัวเอง ออกมาเป็นบันทึกแต่ละตอน เลยดูแตกต่างจากชาว gotoknow ท่านอื่นๆก้เท่านั้นเอง

    หยิบความเห็นของเพื่อนแต่ละคนที่มีความเห็นแตกต่าง มีทั้งขัดแย้ง และสอดคล้อง

    เอามุมมองของหลายคนมายำรวมกัน เลยเป็นอย่างที่พี่โอ๋ วิเคราะห์ออกมา
    ซึ่งความจริงไม่ใช่พรสวรรค์อะไรเลย แค่การจัดการ เรียบเรียงประเด็นมานำเสนอเท่านั้นเอง

    สวัสดีครับ คุณนิดหน่อย

      ขอบคุณนะครับ ที่กรุณาคิดถึง

    ความจริง นายบอนไม่ได้คิดมากนะครับ แต่รับฟังชาวบ้านเค้ามามาก เลยเก็บมาเขียนบันทึก ถ้านายบอนคิดมาก คิดลึก ป่านนี้ บันทึกของคุณนิดหน่อย นายบอนเข้าไปกระหน่ำแสดงข้อคิดเห็นทุกบันทึกแน่ๆ มีหลายบันทึกที่อ่าน นายบอนคิดไม่ออกจริงๆครับว่า จะให้ความเห็นอย่างไร

    แต่ก็ขอบคุณแทนพรรคพวกที่นายบอนนำความคิดเห็นมาบันทึกด้วยนะครับ
    แสดงว่า เพื่อนทุกคน คิดลึก คิดซับซ้อน และคิดได้มาก รอบด้านอีกด้วย

    คุณบอนคะ ยังไม่เคยนอนไม่หลับเลยค่ะ ลองดูสักหน่อยสิคะ

    ตั้งแต่เข้ามาเป็นสมาชิก GotoKnow รู้สึกอยู่อย่างนึงเหมือนกันว่า ยังได้รับความคิดเห็นในแง่เดียว อยากฟังความคิดเห็นชองคุณบอนดูเหมือนกัน เคยเชื่อมั่นตัวเองว่ารับได้ทั้งข้อติและข้อชม แต่ก็ยังไม่เคยได้ทดลองตัวเองจริงๆสักที เพราะดูเหมือนจะมีแต่คนคิดว่าพี่ดีอยู่แล้ว เลยไม่มีใครยอมบอกสิ่งที่ไม่ดีที่อาจจะมองเห็นเลย  ลองมองต่างมุมให้พี่ได้มีโอกาสเห็นตัวเองแบบอื่นดูบ้างสิคะ

    ไม่ใช่การท้าทาย แต่ต้องการแลกเปลี่ยนเรียนรู้จริงๆค่ะ

    สวัสดีครับ พี่โอ๋

     ท่าทางจะนอนไม่หลับจริงๆ เพราะ 2 ยามแล้วนะครับ

    พี่โอ๋เขียนมาแบบนี้ นายบอนชักเกร็งครับ ขอเวลาตั้งหลักซักพัก ก่อนที่จะลงมือให้ความเห็นอีกด้านหนึ่ง
    จะว่าไปแล้ว ความเห็นของพี่โอ๋นั้น  นายบอนก็คันไม้คันมืออยากจะให้ความเห็นที่แตกต่างเหมือนกัน
    แต่ติดตามดูความเห็นของท่านอื่นๆที่ทิ้งรอยไว้ เลยไม่กล้าที่จะมอบความเห็นมากนัก

    ... ไม่กล้าเลยมากกว่า

    แต่เมื่อขอมา จะจัดให้ในบันทึกในบล็อกของพี่โอ๋นั่นแหละครับ
    พอได้ประเด็นเยอะๆ หรือเพื่อนๆนายบอนเรียกร้อง ก็จะเก็บมายำใหญ่ เหมือนบันทึกเรื่องนี้แหละครับ

    โปรดระวัง..555

    อ๊ะ...อย่างนี้แสดงว่ายังไม่รู้จักกันจริง สองยามนี่เวลาปกตินะคะ สำหรับพี่...

    จะรออ่านค่ะ...666

    เรียนคุณบอน

    เข้ามาอ่านบันทึกนี้บ่อยมาก  จึงเขียนบันทึกนี้ตอบแทน  เรียนเชิญอ่านที่นี่ค่ะ

    อ่านมาก็หลายบันทึกมาก...

    ทิ้งรอยไว้น้อย...

    แต่วันนี้รู้สึกคัน คันในหัวใจ...อย่าง...อยากจะเขียน

    ...

    เห็นด้วยกับข้อสังเกตที่ อ.จันทรรัตน์ว่าไว้...

    คนที่ได้รางวัล...สุดคะนึง...พอได้แล้วได้เลย...

    และหายไป...ไม่ค่อยบันทึกและไม่ค่อยร่วม share กับคนอื่น...

    เหมือนต้องแหงน...คอมองขึ้นไป...ยังงัยยังงั้น เพราะ...แยกออกไปแขวนไว้ต่างหาก...ปะปนกับคนทั่วไปไม่ได้...เพราะ คือ รางวัลสุดคะนึง...

    ...

    แต่พบว่า...ครูอ้อยก็ยังคงเป็นครูอ้อย...แต่ก็คงต้องดูไปสักพัก...เพราะแรกๆ...ท่านปภังกร...ก็ดูคึกคัก...แต่ตอนนี้ก็เริ่มเงียบไปอีกคนเหมือนท่านอื่นๆ...ที่ได้รางวัลสุดคะนึง...เพราะดูท่าจะสุมขุมขึ้น...

    หากคราวต่อไปคุณบอนได้...ก็ให้รู้สึกหวาดเสียวจัง..กลัวจะไม่ได้อ่านอะไรที่มันส์ ๆ อย่างนี้... เพราะต้องไปแขวนไว้...ตามระบบที่ GotoKnow กำหนดไว้...เราคนทั่วๆ...ไปต้องคอยแหงนคอขึ้นไปมอง แล้วค่อยเลื่อนสายตาลงมาข้างล่างว่าวันนี้คนทั่วไปเขาคุยกันเรื่องอะไรกัน...

    ...

    ขอบคุณที่มีเรื่อง...สะกิดหัวใจให้แสบๆ คันๆ...เสมอ

    ^___^

    กะปุ๋ม

    ตามมาจากบล็อกคุณครูสิริพร ที่ท่านลิงค์เรื่องราวคุณบอนเยอะแยะไปหมด

    อ่านแล้วก็ออกไปหาส้มตำกินดีกว่า

    • เยอะแยะของคุณไร้นามหมายถึง 2หรือ3
    • สอนภาษาอังกฤษ 2 คือพหูพจน์แล้วค่ะ
    • ดีหรือยัง..ที่จะมีบันทึกถึงตัวคนพูด..
    • ดูวันที่ตั้งแต่  พ.ย. อ้อ...ให้อภัย...ยังไม่ค่อยรู้จักกัน
    ถึงเวลาแล้ว..บอกหน่อยได้ไหมว่า....รางวัลสุดคะนึง...มาเปลี่ยนคนอย่าง...ครูอ้อยได้หรือไม่คะ.....ถามใครก็ได้
    กำลังตัดใจไม่เขียนแล้ว....เหนื่อย
    ความจริง เพียงแค่ครูอ้อยจัดสรรเวลาให้ลงตัวกับสภาพความเป็นจริงในปัจจุบันก็พอแล้วครับ ทุกอย่างย่อมมีจุดสมดุล อะไรที่มากไป น้อยไป ก้ไม่ดีทั้งนั้น

    จากที่เคยเขียนบ่อยๆ ก็เพียงแต่ลดปริมาณการเขียนลงอีกนิด ลองเปลียนแง่มุมในการใช้ชีวิตดูบ้าง จากชีวิตเดิมๆ ในโลกใบเดิม ก็จะรู้สึกว่า โลกน่าอยู่ขึ้น

    เหมือนอย่างนายบอนไปหาครูอ้อย
    รู้ไหมว่า ทำไมไม่ยอมบอกล่วงหน้านานๆ
    ... เพื่อความไม่จำเจ สีสัน และรสชาติชีวิตในอีกหลายมุมมองอย่างไรล่้ะครับ

    ชีวิตเรา เราสามารถเ้ติมความมีชีวิตชีวาได้นะครับ

    ใช่เลยค่ะ...อยากเติมชีวิตให้มีสีสันบ้าง

    น่าคิดนะ..แต่ไม่อยากคิด..แค่คิดก้เหนื่อยแล้ว..คุณบอน

    เหนื่อยการยังพักได้

    แต่...เหนื่อยใจ..ใครก็ช่วยไม่ได้ค่ะ

    • เชิญเลย..ถ้าทำแล้ว..คุณบอนมีความสุข
    • ครูอ้อยก็รับ..บุญ..ไปเต็มๆ

    นี่ล่ะ..คือ..คุณบอน

    ซ้ำเติม กระตุกต่อมคิด เพื่อเรียกสติกลับคืนมา

    คนที่คอยให้กำลังใจครูอ้อยมีเป็นโขลง เอ๊ย.. มีเพียบแล้วใน gotoknow แต่คนเรียกสติสัมปะชัญญะกลับคืน ยังมีน้อยคนอยู่นาาา... 

    • ฮั่นแน่...เปลี่ยนเรื่องได้เก่งมากเลย..คุณบอน
    • ช่วยครูอ้อยสัก 1 เรื่องสิคะ
    • ส่งชื่อเรื่องวิจัย...เกี่ยวกับการสอนภาษาอังกฤษ  หรือบทคัดย่อ  ที่เป็นไฟล์มาใน อีเมลล์ได้ไหมคะ

    จะรออ่านนะคะ

    อ่านแล้วค่ะ...ขอบคุณ

    หายไปไหนน่ะ..สบายดีหรือเปล่าคะ

    มาอ่านมาเขียนเหมือนเดิมหรือเปล่าคะ