บันทึกการเดินทางด้วยรอยเท้าตนเอง (51) ครบรอบสองปีการจากไปของแม่...

ไม่มีอะไรมากครับสำหรับบันทึกนี้ แค่อยากจะบอกว่า รักและคิดถึงแม่เป็นที่สุด และได้ทำในสิ่งที่ควรจะทำในวันนี้ด้วยใจอันเป็นที่รักให้กับแม่

วันนี้ (24 ธันวาคม 2558) เป็นวันครบรอบ 2 ปีการเสียชีวิตของแม่ (แม่มา ปรีวาสนา) –

วันนี้ในภาคเช้าผมไม่มีเวลาได้ไปทำบุญตักบาตรที่วัด เนื่องเพราะต้องรับผิดชอบเรื่องข้าวปลาอาหารของลูกทั้งสอง รวมถึงการนำส่งไปยังโรงเรียน เนื่องจากเพื่อนชีวิตไปราชการ




เมื่อภาระส่วนตัวเกี่ยวกับลูกชายเสร็จสิ้นลง ผมไม่รีรอตรงดิ่งเข้าทำงานในตอนเช้า ซึ่งก็หมายถึงไปถึงคนแรกเลยก็ว่าได้ – เช้าจนแม่บ้านยังไม่มาเปิดตึกด้วยซ้ำไป

ผมใช้เวลากับการจัดการสะสางการงาน รวมถึงเขียน Blog – จากนั้นก็ถือโอกาสขอตัวไปทำบุญถวายสังฆทานให้กับแม่—

ผมขับรถไปเรื่อยๆ ไม่เจาะจงวัดไหนเป็นพิเศษ แต่ในใจก็ปักธงไว้แล้วเหมือนกันว่าต้องเป็นวัดในละแวกที่ตั้งมหาวิทยาลัยฯ และต้องเป็นวัดที่อยู่ในหมู่บ้าน ไม่ใช่วัดในตัวเมืองที่เหมือนดูจะมีความพร้อมอยู่แล้ว



ตกเย็น-กลับเข้าที่พัก
ผมเริ่มคัดเลือกหนังสือ สิ่งของ และเสื้อผ้าทั้งใหม่เอี่ยมและมือสองออกมาเพื่อเตรียมส่งมอบให้น้องๆ จากสโมสรนิสิตวิทยาการสารสนเทศที่กำลังจะไปออกค่าย ซึ่งเบื้องต้นนัดหมายมารับในวันที่ 25 ธันวาคม 2558

ผมชวนสองหนุ่มน้อยมาร่วมคิดร่วมทำบุญให้กับ “แม่ย่า” ของพวกเขาผ่านงาน “ค่ายอาสา” ที่พวกเขาเคยได้วิ่งเล่นและท่องเล่นไปกับพี่ๆ นิสิตเมื่อครั้งยังตัวเล็กเลียบเป็น “เด็กน้อย”

ผมชวนให้สองหนุ่ม (น้องดินและน้องแดน) บริจาคหนังสือ บริจาคเสื้อผ้า ตุ๊กตา แท่งสี บัตรคำ หนังสือภาพ รวมถึงชวนให้นำเงินมาสมทบเพื่อที่จะจัดซื้อหนังสือและสิ่งของเพิ่มเติม

ครับ, พอบอกว่า “ทำบุญให้แม่ย่า” เท่านั้นแหละ สองหนุ่มไม่รีรอที่จะเปิดกระปุกออมสินนำเงินมาสมทบ



ใช่ครับ-บางครั้งการให้ก็จำต้องมีเหตุผลบ้างเหมือนกัน หรือกระทั่งการสอนให้ลูกๆ เรียนรู้เรื่องการ “ให้” (จิตสาธารณะ) ก็จำต้องมีต้นเรื่องในบางเรื่องที่เป็นรูปธรรม เพื่อสร้างเป็นแรงจูงใจให้กับพวกเขา

ครับ- ถ้าเริ่มจากเรื่องไกลตัวนัก บางทีความเป็นเด็กก็อาจไกลเกินกับเรื่องเหล่านี้ หรืออาจยังต้องใช้เวลาอีกมากโขกว่าพวกเขาจะตกผลึกและเข้าใจว่าด้วยนิยามความหมายของการ “ให้”

แน่นอนครับ- การใช้เรื่องราวใกล้ตัวอย่างสร้างสรรค์เช่นนี้ อาจเป็นทางเลือกที่ควรเลือกเหมือนกัน เพราะเราสามารถเชื่อมโยงความรักที่มีต่อคนใกล้ตัวออกสู่คนไกลตัวได้อย่างไม่ยากเย็น




ครับ-วันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว (24 ธันวาคม 2558) เป็นวันที่แม่จากไปโดยไม่มีวันหวนกลับ

และไม่มีอะไรมากครับสำหรับบันทึกนี้ แค่อยากจะบอกว่า รักและคิดถึงแม่เป็นที่สุด และได้ทำในสิ่งที่ควรจะทำในวันนี้ด้วยใจอันเป็นที่รักให้กับแม่....


รักและคิดถึง จริงๆ ครับ


24/12/2558


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

ฝากความระลึกถึง..แม่..ด้วย..เจ้าค่ะ

เขียนเมื่อ 

คนเป็นลูก ก็ต้องมีวันนี้ วันที่แม่ไม่อยู่แล้ว...ทุกคน

คุณมะเดื่อยังโชคดี ที่ทั้งพ่อ และ แม่ ยังอยู่กับคุณมะเดื่อจ้ะ


ท่านมองเป็น.. คุณแม่ที่อบอุ่น และมีหัวใจมุ่งมั่น มากเลยนะครับ

..


ชื่นชม คุณแผ่นดิน ครับ

คุณแม่ ท่านรับรู้ได้ และท่านยังคงยิ้มให้กับลูกคนนี้เสมอ

..

เป็นกำลังใจ ครับ

-สวัสดีครับอาจารย์

-ตามมาร่วมระลึกถึงคุณแม่ครับ

-ภาพแห่งความทรงจำของลูกหลานนะครับ

-ขอบคุณครับ