รอยยิ้มและคำขอบคุณ...จากพวกเขาเหล่านั้น แทนความหมายที่ดีที่เขาบอกผม และบอกผู้ใหญ่ใจดีที่อยู่ในเมืองกรุง

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฤดูหนาว ที่จะมาถึง….ผมตอบตัวเองไม่ได้ว่า ชอบฤดูหนาวหรือเปล่า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> จริงๆผมชอบอากาศที่เย็นสบาย ไม่ร้อน ดังนั้นผมไม่ชอบฤดูร้อน และ ไม่ชอบฤดูหนาว แต่ผมชอบช่วงเริ่มต้นฤดูหนาว เพราะไม่หนาวมากจนเกินไป</p><p>คนเมืองกรุงอาจจะตื่นเต้นเมื่อครา ลมหนาวพัดผ่าน นั่นเป็นสัญญาณให้หาซื้อเสื้อกันหนาวสีสวยมาสวมใส่ เพียงชั่วสองสามวัน ก็ไม่หนาวเสียแล้ว </p><p>ที่บนดอย….แม่ฮ่องสอน</p><p>เริ่มต้นวันหนาว คือ เวลาที่ข้าวไร่ของคนภูเขาเหลืองอร่าม  ฟักแฟงแก่พอที่เก็บเอาไว้ทำพันธุ์เป็นฤดูกาลของการเก็บเกี่ยวผลผลิต และช่วงหนาวที่ยาวนานของคนที่นี่ ก็เป็นเวลาพักผ่อน ในพื้นที่ที่หนาวเหน็บ…หนาวเหน็บจริงๆ</p><p> </p><p>ความแตกต่างของฤดูกาลนี่ทำให้คนต้องอดทน</p><p>เมื่อผมยังเด็ก ต้องปั่นจักรยานมาโรงเรียน คุณครูที่โรงเรียนอนุญาตให้สวมกางเกงขายาว ได้ ผมจำได้ในทุกเช้าต้องปั่นจักรยานระยะทางไกล แต่ไม่มีเหงื่อแม้แต่น้อย  อากาศหนาวเย็นถึงกระดูก หมอกลงจัดแทบไม่เห็นทาง เราสวมเสื้อกันหนาวคนละ ๒ ตัว (ตัวพองๆเหมือนตัวหนอน) สวมหมวกปิดเหลือแต่ลูกตา สวมถุงมือ ถุงเท้าหนา …แต่ก็ยังหนาวอยู่ดี </p><p>เวลาเรียนต้องนำเก้าอี้มาเรียนที่สนามหญ้า เพราะต้องผิงแดดเพื่อให้คลายหนาวยามสายของวัน </p><p>สิ่งที่เห็นอีกก็คือ …เพื่อนหลายคนที่ไม่มีเสื้อกันหนาว  หนาวสั่นงันงก …เพื่อนหลายคนที่ไม่มีเสื้อกันหนาว พวกเขาบอกว่า ไม่หนาวเลย…(แต่ก็ตัวสั่น ปากเขียว) </p><p>เป็นภาพของความไม่เท่าเทียม…เป็นความด้อยโอกาสของคนจนที่ไม่มีโอกาสซื้อเสื้อกันหนาวราคาแพงมาใส่ … </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ช่วงหนาวก็คงต้องรับบริจาคจากผู้ใจบุญที่เจียดเสื้อกันหนาวเก่าๆมาให้เพื่อให้คลายหนาว …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตอนนั้นผมเองก็มีอยู่ตัวสองตัวเก่าๆที่ต้องใส่ทุกวัน(ใส่มาหลายปีแล้ว)…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>หน้าหนาวจึงทรมานมากสำหรับพวกเรา </p><p>ผมเคยทำงานที่อำเภอเล็กๆแห่งหนึ่งชายแดนแม่ฮ่องสอน …ทุกปีในช่วงหน้าหนาว ผมจะขอบริจาคเสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่ม จากเพื่อนๆที่อยู่เมืองกรุง มีเพื่อนๆผู้ใหญ่ที่ใจดีเหล่านั้น ได้รวบรวมส่งมาให้ผมตลอดทุกปี </p><p>ผมได้นำไปให้กับพี่น้องชาวไทยภูเขาที่อยู่บนดอยสูงยากจนและขาดแคลน…</p><p>และทุกครั้งที่นำไปให้ พวกเขาดีใจเป็นที่สุด โดยเฉพาะเด็กๆที่ได้เสื้อกันหนาวที่สีสวยกันทั่วหน้า และผู้เฒ่าที่ได้เสื้อกันหนาว หมวกไหมพรม และถุงเท้า </p><p></p><p>รอยยิ้มและคำขอบคุณ…จากพวกเขาเหล่านั้น แทนความหมายที่ดีที่เขาบอกผม และบอกผู้ใหญ่ใจดีที่อยู่ในเมืองกรุง</p><p></p><p> อิ่มอกอิ่มใจ…คนไทยไม่เคยทิ้งกัน…น้ำใจคนไทยไม่เคยแห้งเหือด</p>