๑๗๑. อย่าไว้ใจทาง..อย่าวางใจผู้รับเหมา

สพฐ.แจ้งจัดสรรและอนุมัติงบประมาณให้โรงเรียนขนาดเล็กทั่วประเทศ โรงเรียนละ ๑ แสนบาท โรงเรียนขนาดกลาง แสนห้า ขนาดใหญ่ได้ไปสองแสน ได้กันทุกโรง เป็นงบกระตุ้นเศรษฐกิจ เพื่อให้เกิดการจ้างงานในทุกภูมิภาค

วันนี้...ผมเกือบทะเลาะกับผู้รับเหมา เพราะความเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้จนเกินความพอดี ผมจึงต้องบอกและอธิบายให้เขาเข้าใจ เตือนว่าอย่ามักง่ายกับโรงเรียนขนาดเล็ก..อย่าทำแบบนี้อีก มิฉะนั้น ต่อไป..ผมคงไม่ไว้ใจให้ทำงานก่อสร้างในโรงเรียน...

สืบเนื่องมาจาก สพฐ.แจ้งจัดสรรและอนุมัติงบประมาณให้โรงเรียนขนาดเล็กทั่วประเทศ โรงเรียนละ ๑ แสนบาท โรงเรียนขนาดกลาง แสนห้า ขนาดใหญ่ได้ไปสองแสน ได้กันทุกโรง เป็นงบกระตุ้นเศรษฐกิจ เพื่อให้เกิดการจ้างงานในทุกภูมิภาค ครับ..เพียงหน่วยงานเดียว..(กรม) ยังใช้งบมหาศาล ทุกกระทรวง..ลองตรองดูเถิด ใช้งบประมาณเท่าไหร่..

แต่ช่างเถิด..มันไม่ใช่เรื่องอะไรของเรา เรื่องของเราก็คือ เขาให้ใช้งบประมาณเพื่อซ่อมแซมและปรับปรุงอาคารเรียน หรืออาคารประกอบต่างๆ ที่อยู่ในโรงเรียน

ผมปรึกษาคณะกรรมการและคณะครู จึงได้ตัดสินใจซ่อมแซมและปรับปรุงอาคารอเนกประสงค์ ที่เป็นโรงรถที่เก่ามาก มีห้องที่เก็บวัสดุอุปกรณ์(โกดัง) และห้องเรียนเล็กๆ สำหรับสอนวิชาเกษตรและเก็บผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร เช่น เครื่องสีข้าว น้ำหมักชีวภาพ

ที่เป็นอยู่เดิม พื้นปูนเก่า แตกร้าว โครงสร้างเป็นไม้ และหลังคาสังกะสี จึงตกลงกับผู้รับเหมา ในขั้นตอนการเสนอราคาและทำสัญญาจัดจ้าง ว่าจะปรับปรุงเป็นหลังคาเมธัลชีท และใช้โครงสร้างเหล็ก แต่ถ้าไม้บางตัวใช้ได้ ก็ให้ใช้ต่อไป จะได้ประหยัดเหล็ก แต่ผู้รับเหมา จะต้องเทปูนให้กว้างขึ้น ขยายความยาวของหลังคาเพิ่มชึ้นราว ๒ เมตร และกั้นห้องให้มีความแน่นหนาถาวร จำนวน ๑ ห้อง เพื่อเก็บวัสดุอุปกรณ์ โดยปรับเปลี่ยนมุมเสียใหม่ ก็จะได้ที่จอดรถเพิ่มขึ้น และพื้นที่ใช้สอยก็มากขึ้นด้วย ในอนาคต หากมีงบประมาณมาอีก ปูกระเบื้องและกั้นห้อง ก็สามารถใช้เป็นห้องเรียนได้เลย

การก่อสร้างผ่านไปได้สามวัน.. ช่วงสายวันนี้ ผมไปตรวจงานก่อสร้าง ก็พบความไม่เรียบร้อยและไม่สวยงาม จึงสั่งให้ช่างไม้หยุดทำงานก่อน และรอจนผู้รับเหมาเดินทางเข้ามาในโรงเรียน ผมจึงอธิบายว่า...ทำอย่างนี้ไม่ถูกต้องนะ

คือ เสาปูน ๓ ต้น ที่อยู่ริมสุด ซึ่งเป็นช่องสุดท้าย ใช้สำหรับจอดรถจักรยานยนต์ เสาปูนเก่า ช่างไม่เปลี่ยนผมไม่ว่าอะไร แต่เสากลางต้องต่อไม้เพื่อยกจั่วให้สูงขึ้นในระดับเดียวกัน ช่างใช้ปีกไม้เก่าๆ ปะติดปะต่อกับเศษไม้อีก ๒ ชิ้น ขันน๊อตดูทุเรศตามาก นอกจากดูไม่สวยงามแล้ว ยังไม่ได้สัดส่วนกับเสาปูนเดิม ดูแล้วไม่น่ามั่นคงแข็งแรง... ผมจึงต้องอธิบายให้เข้าใจ..ชัดเจน

“...ผมไว้ใจ..จึงตกลงว่าจ้าง ด้วยเงินของรัฐ ผมจึงต้องละเอียดและใช้เงินอย่างคุ้มค่า ถ้าเป็นบ้านก็คงทำแบบนี้ไม่ได้ แล้วนี่เป็นโรงเรียน เป็นสถานที่ราชการ งานเพื่อส่วนรวม .ขอร้อง อย่ามักง่าย..อย่าเห็นว่าเป็นโรงเรียนเล็กๆ จะทำอย่างไรก็ได้ ต้องให้ดีตามที่ตกลง ผมจะดูทุกวัน ถ้าไม่ถูกต้อง ผมจะไม่ตรวจรับงาน ผมอาจจะดูง่ายๆ ใจดี แต่เรื่องแบบนี้ และใช้เงินหลวง ผมจะไม่ง่ายนะครับ...”

สองชั่วโมงต่อมา..ไม่ต้องใช้เหล็กต่อ ผู้รับเหมาสั่งเสาปูนสูงเพียงพอ หน้าห้า..ดูดีกว่าเดิมเยอะ.

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๘


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บ้านหนองผือ...สถานศึกษาพอเพียง



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

เพิ่งรู้เรื่องการจัดสรรงบกระตุ้น ฯ จากบันทึกของ ผอ.นี่แหละ

เพราะ...เรา...คนนอกโรงเรียน ๕๕๕๕๕

อ้าว....หรา

เขียนเมื่อ 

ไว้ใจไม่ได้จริงๆด้วยครับ

เชื่อเขาเลย

เขียนเมื่อ 

ดีที่ได้ผู้บริหารเห็นแก่งานครับ