เมื่อวานดูหนังเรื่อง Salaam
ตอนต่อมา ละครสัตว์กำลังจะไปเปิดที่อื่น เจ้านายของเขา บอกให้กฤษณะวิ่งไปบนถนนที่แคบเล็ก ถ้าจำไม่ผิดน่าจะไปซื้อชาหรือบุหรี่ เมื่อเขากลับมา ปรากฏว่าละครสัตว์ได้ย้ายออกไปแล้ว กฤษณะรู้สึกเปล่าเปลี่ยวและไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เนื่องด้วยไม่มีเงินที่จะไปจ่ายให้แม่ เขาจึงเดินทางไปที่เมืองที่ใกล้ที่สุด เมืองนั้นก็คือบอมเบย์ ทันที่เขาไปถึง เขาถูกขโมยชาหรือบุหรี่ที่พามาด้วย เขาติดตามขโมย เป็นเพื่อนกับพวกเขา และจบลงที่เป็นพื้นที่ของพวกโสเภณีที่มีชื่อเสียง ใกล้กับสถานีรถไฟ
หนึ่งในบรรดาหัวขโมย ที่ชื่อว่าชิลืม ซึ่งเป็นทั้งคนขายยา และผู้ติดยา ช่วยเหลือกฤษณะให้ได้งานใหม่ในร้านขายชา บาบา เป็นคนขายยาประจำถิ่น และจ้างคนอย่างชิลืม เพราะชิลืมติดยาเขาด้วยเหมือนกัน ภรรยาบาบา เป็นโสเภณี และพวกเขามีลูกสาวคนหนึ่งที่ชื่อมาจู ภรรยาของเขารู้สึกกังวลใจที่ต้องเลี้ยงดูลูกสาวในสภาพแวดล้อมอย่างนั้น บาบาให้สัญญากับเมียว่าจะไปหาชีวิตใหม่ที่อื่น (ซึ่งบาบาไม่สามารถจะทำสัญญา หรือไม่มีความตั้งใจที่จะทำด้วย ผมว่าการขายยาเป็นงานถนัดของบาบา)
กฤษณะได้ชื่อใหม่ว่าไจภู และเรียนรู้ที่จะอยู่สภาพที่เป็นอยู่จริง เขามีจุดมุ่งหมายเดียวก็คือการที่มีเงินเพื่อที่จะกลับบ้าน เอาเงินไปให้แม่ของเขา แต่ในไม่ช้าเขาพบว่าการเก็บเงินในสภาพแวดล้อมในย่านโสเภณีและการขายยานั้นเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ การยิ่งซับซ้อนมาขึ้นไปอีก ไจภูหรือกฤษณะได้รักกับสาวอายุ 16 (ตามในหนัง) ความรักของพวกเขาดูเหมือนจะไปได้ดี ไจภูต้องการที่จะหนีไปจากย่านนี้ ก็เลยจุดไฟเผาห้องของสาวอายุ 16 ระหว่างการหนี พวกเขาถูกจับได้ การที่แม่เล้าจ่ายเงินให้กับพ่อของสาวอายุ 16 ปีนั้นมิใช่น้อย พวกเขาต้องการให้สาวอายุ 16 ปีทำกำไรให้แก่พวกเขาด้วยเช่นกัน ต่อมาแม่เล้าให้บาบาคอยช่วยเหลือในการให้สาวอายุ 16 ปียอมขายตัว และบาบาก็ยอมรับที่จะทำ
การเผาห้องทำให้กฤษณะถูกฟาดอย่างแรงหลายครั้ง และสุดท้ายต้องออกจากกงาน การออกจากงานทำให้เขาเลี้ยงตนเองก็ไม่ได้ ซ้ำร้ายยังต้องดูแลชิลืม ซึ่งขาดยาไม่ได้เลย เพื่อที่จะได้เงินที่มากพอ กฤษณะหรือไจภูกับพวกเพื่อนตัดสินใจที่จะงัดบ้านชายขายนมที่เป็นคนแก่ในเวลากลางวัน ต่อมาชิลืมตาย และเงิน 300 รูปีที่กฤษณะเก็บไว้ถูกขโมย
ในคืนหลังจากที่งัดบ้านชายขายนมคนนั้น เมื่อพวกเขากำลังกลับบ้าน กฤษณะและลูกสาวของบาบา ที่ชื่อมาจู ถูกตำรวจจับ และพวกเขาไปที่สถานที่รับเลี้ยงเด็ก ต่อมาเขาหนีออกจากสถานที่รับเลี้ยงเด็กไว้ได้ เมื่อเขาถึงที่บ้านพบว่าบาบามีคนส่งยาคนใหม่ ภรรยาของบาบาบอกบาบาว่าเจ้าหน้าที่ไม่ยอมปล่อยตัวลูกสาวเขา เพราะหล่อนเป็นโสเภณี กฤษณะได้พบสาวอายุ 16 และบอกให้สาวอายุ 16 ตามเขาไป ในตอนนี้หล่อนได้บอกว่าหล่อนหลงรักบาบา และไม่สนใจไจภูอีกต่อไป หล่อนพูดในตอนที่หล่อนจะมีแขกคนแรก ด้วยความโกรธ เขาพยายามฆ่าบาบาทิ้ง แต่ไปไหนก็ไม่ได้ ชีวิตของเขาก็มีแต่คนขายยา, เป็นแมงดา หรือหาโสเภณีให้แขก, และโสเภณีอย่างนี้ตลอด เฝ้าแต่มีความหวังว่าจะได้เงินกลับไปหาแม่เสียที
ผมหาสาเหตุของความรวยความจนในเรื่องนี้ไม่ได้ นอกจากคิดให้ไกลไปจากเรื่องนั้น ผมเห็นว่าในอินเดียมีคนฉลาดเยอะมาก มีคนไปเรียน MIT ได้ตั้งหลายคน แต่ทำไมเศรษฐกิจระหว่างคนรวยกับคนจนจึงห่างกันได้ขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่ระบบวรรณะ
ระบบวรรณะ ส่วนหนึ่งเป็นระบบที่ทำให้ประชาชนเกียจคร้าน เพราะไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามแต่ บุคคลโดยทั่วไปยังสลัดหลุดจากระบบวรรณะนี้ไปได้ (ทุกวันนี้ยังเป็น) เสียดายที่หนังฉายแต่ภาพของคนยากจนในเมืองหลวง เช่น บอมเบย์ ไม่ยอมให้ภาพอื่นๆที่พอให้รู้สาเหตุได้ รึภาพคนจนก็เพียงพอแล้วที่จะกระตุกผู้คนหรือ?
