งานมงคลสมรสหลายงาน สำหรับผู้ไปร่วมแสดงความยินดีแล้ว หลังจากที่รับการ์ดเชิญ ก็เดินทางไปร่วมงาน รับของชำร่วย และแสดงความยินดีกับคู่บ่าว- สาว

หลักๆก็เท่านั้น แล้ว อะไรคือรสชาติแห่งชีวิต..
แล้วนายบอนไปมีรสชาติแห่งชีวิตอะไรกับคู่บ่าวสาวด้วย ก็เป็นเรื่องของคู่สมรสนี่นา ไม่ได้ไปสมรสกับเค้าเสียหน่อย

การไปร่วมงานแต่งงาน 6 แบบของนายบอน มีรสชาติมากกว่าที่คิดครับ

ช่วง พ.ศ. 2542 กับงานแต่งงานแบบแรก นายบอนไปร่วมงานแต่งงานที่ จ.สุรินทร์ เป็นงานแต่งงานของรุ่นพี่ผู้หญิงที่มีแฟนหนุ่มเป็นทหารเรือ

เจ้าสาวส่งการ์ดเชิญไปยังอาจารย์ เพื่อน รุ่นน้องหลายคน แต่นายบอนเป็นคนที่ไปร่วมงาน การ์ดก็ไม่ได้ คนอื่นๆฝากของขวัญให้นายบอนขนไปเพียบ

ออกเดินทางจากขอนแก่น ไปสุรินทร์ นั่งรถโดยสารพัดลม นั่งรถเหน็บกิน เพราะวิ่งซะ 6 ชั่วโมง บ้านเจ้าสาวเป็นร้านค้า จัดงานแต่งงานที่โรงเรียนอนุบาล ฝั่งตรงข้ามกับบ้าน

เพราะนายบอนบุกเดี่ยวไปคนเดียว เจ้าบ่าวต้องมานอนเป็นเพื่อนที่ห้องเรียนอนุบาลนั่นเอง
งานนี้ดูเป็นงานในแบบชาวบ้าน แต่ประทับใจมากที่สุดอีกงานหนึ่ง

รสชาติแบบที่ 2 งานแต่งงานของเพื่อนสาวที่ชัยภูมิ งานนี้นายบอนติดรถไปกับบรรดาเพื่อนผู้หญิง เพื่อนในรุ่นมีผู้ชายโผล่ไปคนเดียว ควงเพื่อนสาวไปอีก 3 คน เหมารถกระบะจากตัวเมืองชัยภูมิ เข้าไปยังหมู่บ้านติดเทือกเขา  ถึงตอนเย็น ได้เห็นการเตรียมงานเช้า และนายบอนก็หยิบหมอนอิงมานอนเฝ้าข้างๆโต๊ะรดน้ำสังข์

น้องชายของเจ้าบ่าวมาไม่ทันงาน เจ้าบ่าวเลยจับนายบอยสวมชุดไหม เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวซะเลย

รสชาติแบบที่ 3  งานแต่งงานของเพื่อนสาวอีกคน ที่อุบลราชธานี งานนี้นายบอนบุกเดี่ยวอีกแล้ว เพราะเจ้าสาวโทรมาตื้อหลายครั้ง เพราะเพื่อนในรุ่นก็มีนายบอนนี่แหละที่ไปร่วมซะทุกงาน ออกเดินทางตอนบ่ายโดยรถโดยสารจากยางตลาดกาฬสินธุ์ ตั้งใจจะไปต่อรถโดยสารไปยังบ้านงานที่ จ.อำนาจเจริญ

แต่พลาด ไปถึง บขส.อำนาจเจริญ ตกรถเที่ยวสุดท้ายที่จะไป จ.อุบล จนเจ้าบ่าวต้องขับรถมารับนายบอนไปบ้านงาน

เจ้าบ่าวและเจ้าสาวประทับใจนายบอนมาก เพราะถ้าไม่แน่จริง ไม่เดินทางมาร่วมงานแน่ๆ เพราะไกลมากๆ เพื่อนก็มาร่วมยินดีกันน้อย

และไปงานแต่งงานครั้งนี้ ถือว่า คุ้มครับ เพราะหลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนสาวคนนี้ ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตก่อนวัยอันควร ทำให้เพื่อนหลายคนในรุ่นเสียใจอย่างมาก ที่ไม่ได้ไปร่วมงานมงคลสมรสของเพื่อนคนนี้

แบบที่ 4 งานแต่งงานของเพื่อนสาวที่ กทม. เพื่อนสมัยมัธยม เพื่อนคนนี้ก็ไม่ค่อยมีเพื่อนไปร่วมงาน นายบอนจึงตัดสินใจเดินทางไปร่วมงานทันที ในแบบผมกระเซิง มอมแมม ลงจากรถนัดเพื่อนมารับแล้วบึ่งไปร่วมงานฉลองมงคลสมรสทันที เจ้าสาวเห็นแล้ว ทึ่ง นับถือน้ำใจที่อุตส่าห์เดินทางมาร่วม ทั้งๆที่นายบอนไม่ค่อยสบาย

สงสัยจะน้อยใจที่เพื่อนๆที่ทำงานใน กทม. ใกล้ๆ แต่ไม่ยอมว่างกันเลย

แบบที่ 5  เพื่อนนายบอนนิยามว่า กลืนเลือดไปร่วมงาน
เพราะเจ้าสาว เป็นคนที่นายบอนทั้งรัก ทั้งหลง อยากจะใช้ชีวิตด้วย แต่สาวเจ้าก็บอกเลิกกันเถอะ แล้วอีกไม่กี่สัปดาห์ผ่านไป ก็ส่งการ์ดเชิญไปร่วมงานแต่งงาน

นายบอนก็ยินดีไปร่วม ทั้งงานพิธีตอนเช้า และตอนเย็น แบบหน้าตาเฉย

แบบที่ 6 งานสมรสคุณนายนักการเมือง
ไปร่วมงานแต่งงานของพี่ที่เป็นพยาบาล มีแฟนเป็นนักการเมืองท้องถิ่นที่ อ.ท่าอุเทน จ.นครพนม บุกเดี่ยวไปนอนค้างที่บ้านพักของคุณหมอหนุ่มในโรงพยาบาลท่าอุเทน ได้ความรู้สึกที่ดีมากๆ ได้เห็นความอลังการงานสร้างของงานมงคลของคนริมฝั่งโขง กลับจากงานก็ไปตระเวณเที่ยวผับ เกือบทำหัวใจหล่นกับสาวพยาบาลที่นั่น

รููปการ์ด


บรรยากาศไปร่วมงานแต่งงาน ไม่ว่า จะเป็นคนที่สนิทด้วยมากๆ หรือไม่ค่อยสนิทเลย นายบอนก็ไปครับ ถ้ากล้าเชิญก็กล้าไป



และ 3 ธ.ค.2549 นี้  เพื่อนสมัยมัธยม นายรอง ธวัชชัย ถึงฝั่ง ฝากเพื่อนส่งการ์ดเชิญมาให้ การ์ดออกแบบได้สะดุดตาดี

<div align="center">นายชาญชัย – นางอัจฉรา เสงี่ยมศักดิ์
และ นายพิชิต – นางศรีสุภา ถึงฝั่ง
 มีความยินดีขอกราบเรียนเชิญเพื่อเป็นเกียรติในงานเลี้ยงรับรอง
เนื่องในพิธีฉลองมงคลสมรส
ระหว่าง

นางสาวนิธิมา เสงี่ยมศักดิ์ VS นายธวัชชัย ถึงฝั่ง
ณ ห้องชัยพฤกษ์ 1 อาคารทองใหญ่  หอประชุมกองทัพอากาศ
วันอาทิตย์ที่ 3 ธันวาคม 2549 เวลา 11.30 น. (โต๊ะจีน)
* *
</div><p>

การ์ดด้านหน้า


การ์ดด้านหลัง</p><p>
เวลาที่นายบอนไปร่วมงานแต่งงานนั้น มักจะหยิบกล้องดิจิตอลคู่กาย เดินไปเก็บภาพจนหนำใจ (การถ่ายภาพงานแต่งงาน กับรูปที่คู่บ่าวสาวไม่มี) ทั้งๆที่ไม่ใช่ช่างภาพของคู่สมรส แต่อยากถ่ายเอาไว้เฉยๆ งานที่ถ่ายรูปไว้มากที่สุด คือ งานในแบบที่ 6 ที่เล่ามานั้น ถ่ายไว้เกือบ 100 ภาพ เอาลงเวบให้เพื่อนที่ไม่ได้ไปร่วมงานได้เปิดดูแก้คิดถึงด้วยกัน

ไปร่วมงานแต่งงาน เห็นบรรยากาศ ความสุขแล้ว หลายคนตั้งคำถามกับนายบอนว่า จะเป็น “แค่แขกรับเชิญ” ไปอีกนานแค่ไหน ไม่อยากแต่งหรือ

“หรือว่า ยังเจ็บปวดจากความรู้สึกจากงานแต่งแบบที่ 5 อยู่”

”……….”




</p>