ต้องคอยกระตุ้น และคอยให้กำลังใจ

           เมื่อวาน (13 พ.ย. 2549) ผมและคุณสายัณห์ ได้ไปเยียมเยียนที่สำนักงานเกษตรอำเภอพรานกระต่าย  ได้มีโอกาส ลปรร.ในกระบวนการจัดการความรู้ของนักส่งเสริมการเกษตรทั้งในสำนักงาน และการปฏิบัติงานที่อยู่ในภาคสนาม

            เนื่องจากอำเภอพรานกระต่าย จะนำนักส่งเสริมการเกษตรประจำตำบลคุยบ้านโอง คือคุณรัตติยา  ขวัญคำ และตัวแทนคุณกิจคือคุณสมหมาย  พลอาจ ตัวแทนเกษตรกรเข้าไปร่วม ลปรร.ในงานมหกรรมการจัดการความรู้แห่งชาติ ครั้งที่ 3 ห้องส่งเสริมการเกษตร  และในการปฏิบัติกิจกรรมต่างๆ ที่ผ่านมา เรานำ KM มาปรับใช้ในงานส่งเสริมการเกษตร แต่เราไม่ได้บอกเจ้าหน้าที่หรือเกษตรกรว่า เรากำลังใช้เครื่องมือKM 

  • บรรยากาศช่วงเริ่มต้นของการ ลปรร. ในภาพแรก มีคุณรัตติยา เกษตรอำเภอพรานกระต่าย และคุณสายัณห์  หลังจากนั้นก็มีเพื่อนๆ นักส่งเสริมท่านอื่นๆ สนใจมาร่วม ลปรร.

 

 

          ไหนๆ ก็จะไปร่วมงาน KM เราก็เลยถือโอกาสแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับเกษตรอำเภอ และเพื่อนๆ นักส่งเสริมการเกษตรของอำเภอพรานกระต่าย เกี่ยวกับการจัดการความรู้  และวันนี้พวกเราได้พูดว่าการ ลปรร.เกี่ยวกับกระบวนการจัดการความรู้หรือ KM กันแล้วครับ (แต่ก็ไม่ได้ใช้ในทุกที่) ขึ้นอยู่กับสถานการณ์และบริบท

          บันทึกนี้จึงขอบันทึกในประเด็นของวิธีการในการ ลปรร.KM ที่เราได้นำมาปรับใช้ในหน่วยงานของเรา(ราชการ) ดังนี้ครับ

  • เราเริ่มต้นด้วยการไม่บอกว่าเรากำลังใช้KMเป็นเครื่องมือ
  • ต้องใจเย็นๆ ในการสร้างความรู้ความเข้าใจแก่เพื่อนๆ แบบค่อยเป็นค่อยไป
  • การออกแบบในการสร้างความเข้าใจ ต้องออกแบบวิธีการสร้างความเข้าใจที่แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับบุคคลไม่เหมือนกัน
  • ต้องรู้จักใช้โอกาสเสริมความเข้าใจ (ทุกที่ทุกเวลา หากมีโอกาส)
  • ในการอธิบาย ต้องเชื่อมระหว่างหลักการให้เข้ากับสถานการณ์หรือสิ่งที่ได้ปฏิบัติจริง จะทำให้เพื่อนๆ ได้เห็นภาพและเข้าใจKMได้ชัดเจน 
  • ไม่ต้องกังวลว่าจะผิดหรือถูก เพราะเป็นการเรียนรู้จากการปฏิบัติ
  • ต้องคอยกระตุ้น และคอยให้กำลังใจ เช่น การขอให้เขียนบันทึกสิ่งดี แล้วเราก็นำไปเผยแพร่ต่อ การทำความเข้าใจร่วมกับ CKO ในองค์กร  การชมเชยผลการปฏิบัติงาน เป็นต้น
  • ต้องคอยเสริมหนุนในการลงไปปฏิบัติงานในภาคสนามด้วยหากทำได้ หรือชี้แนะวิธีการเล็กๆ น้อยๆ ที่เห็นว่าเป็นประโยชน์ต่อการปฏิบัติงานเท่าที่จะทำได้
  • เวลาเรานำสิ่งที่เพื่อนๆ ได้ปฏิบัติงานในภาคสนามมาบันทึก ก็จะนำบันทึกเหล่านั้นเผยแพร่และนำกลับไปให้ได้อ่าน เพื่อให้เกิดแรงบันดาลใจต่อ
  • เราต้องให้ความเคารพ ยอมรับความคิดเห็นหรือข้อเสนอแนะ  ยกย่องในความสามารถของเพื่อนๆ ในภาคสนาม และหาโอกาสให้เพื่อนๆ ได้เรียนรู้ในสิ่งใหม่ ๆ อยู่อย่างสม่ำเสมอ
  • ฯลฯ

          ยังมีอีกหลายประเด็น โอกาสต่อไปจะนำมาแลกเปลี่ยนกับท่านผู้รู้เพิ่มเติม และหากมีประเด็นใดที่ยังขาดไปขอท่านผู้รู้โปรดชี้แนะแก่ผู้น้อยด้วย

วีรยุทธ  สมป่าสัก