วันนี้ผมวิ่งเข้าที่ทำงานเกือบไม่ทัน ฝนเทลงมาไล่หลังเลยครับ...เราเหมือนนกน้อย ๆหลบสายฝนอยู่ในรัง...นั่งหนาวสั่น ๆ...มองออกนอกหน้าต่างรัศมีการมองเห็นมีเพียงนิดเดียวเพราะปกคลุมไปด้วยไอฝน...มีก็เพียงอุ่นไอแห่งความรักความเข้าใจที่เรามีให้แก่กันเท่านั้นที่อบอุ่นใจอยู่เสมอ...

นึกย้อนมองไปในเส้นทางที่ขับรถผ่านมา...ช่วงรถติดไฟแดงเห็นรถกะบะคันหน้าจอดรถอย่างใจเย็นเห็นข้อความสะท้อนชีวิตของสังคมมนุษย์เขียนไว้เตือนเพื่อนร่วมทางว่า...

ผมมือถึงแต่ใจไม่ถึง...เชิญคุณไปก่อนได้เลย...ผมไม่แขบ ...

ในช่วงเวลาที่รีบเร่งถ้าเจอรถคันหน้าขับรับลมชมวิวไม่เดือดร้อน...คุณจะทำอย่างไร...คือจะแซงก็แซงไม่ได้เพราะรถวิ่งสวนมาอยู่ตลอดเวลา...

ผมเริ่มมีความรู้สึกว่า...ปัจจุบันนี้...มีรถขับไร้ระเบียบกันมากขึ้นเป็นไปได้มั้ยครับว่า...ช่วงสอบใบขับขี่นั้นใช้เงินแทนความสามารถที่จะขับรถให้สอบผ่านเกณฑ์...

ผมนึกถึงช่วงที่หัดขับรถใหม่ ๆ...ผู้คุมสอบให้ผมขับรถขึ้น สะพานแล้วจอดทำทีติดไฟแดง...โดยดึงเบรกมือช่วย...พอเขาสั่งให้ขับไปได้...ผมก็เร่งเครื่อง...ดับ...ทำไมไม่ไปวะ

...อ้อ...ผมลืมปลดเบรกมือครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ  ผมเกือบสอบไม่ผ่านเหมือนกัน...