ส้มป่อย...แม่นาค...หิ่งห้อย...ฉบับไทยใหญ่

ไทยใหญ่ รัฐฉาน เขาก็เป็นคนไทยเหมือนเรา เขาเรียกเมืองไทยว่า "ไทยน้อย"

เขามีเรื่องเล่า "แม่นาค" เหมือนคนไทย แต่แม่นาคของไทยใหญ่มาเกี่ยวกับ "ส้มป่อย" ได้อย่างไรน่าติดตาม

เริ่มเรื่อง...

ชายหนุ่มกลับจากททาร กลับบ้านมาพบภรรยาท้องแก่ ผู้คนหวาดกลัวทั้งคุ่งน้ำ

เพื่อน ๆ บอกว่า เมียตนเอง ตายแล้ว ชายหนุ่มไม่ยอมเชื่อ ผ่านไปผ่านมาหลายวัน

เพื่อนบอกว่า ถ้าอย่างไรลองทดลองดู ก้มลอดหว่างขาตนเอง เพื่อดูภาพของเมียว่าเป็นผีจริงหรือไม่

ชายหนุ่มทำตาม เห็นเมียเป็นผีจริง ๆ ด้วยความรักและความหวาดกลัว


วันหนึ่ง...การหลบหนีจากเมียตนเอง เหมือนฉากแม่นาคแม่ยาว ๆ ไปหยิบมะนาวที่ใต้ถุนบ้าน

แต่ที่รัฐฉาน ฉากจะเป็นการไปตักน้ำมาใช้ที่บ้าน ที่นั้นใช้กระบอกไม้ไผ่

ชายหนุ่มขอตัวเมียไปฉี่ แต่ไปแกล้งเจาะรูกระบอกไม่ไผ่ ให้รั่ว เสียงน้ำตามรูรั่ว เหมือนเสี่ยงฉี่

เวลาเสี่ยงฉี่นานมาก จนเมียไปดู ไม่เจอผัว จนแน่ใจว่า หลบหนี


ชายหนุ่มวิ่งสุดชีวิต แต่ใยจะชนะผี

จึงไปหลบอยู่ใต้ "ต้นสัมป่อย" ปิดบังตัวเอง ในบ้านช่างตีเหล็ก

เมียมาถามช่างตีเหล็กว่า เจอผัวตนเองหรือไม่

ช่างตีเหล็กบอกว่า "เจอ" บอกว่า ลองเอาหัวไปวางที่ทั่งตีเหล็ก ส่องดูว่า ผัวหลบอยู่จริง ๆ

ทันใตนั้นเอง

ช่างตีเหล็กจึงเอาฆ้อนทุบหัวแม่นาคฉบับไทยใหญ่ จนตายสนิทอีกรอบ

และวิญญาณสุดท้ายที่หลุดออกจากร่าง คือ หิ่งห้อย


ดังนั้น

ไทยใหญ่ทุกบ้าน จึงนิยมปลูกส้มป่อย เพื่อเป็นสมุนไพร และ "กันผี" (บังตาผีได้)

และมีความเชื่ออยู่ว่า...

"หิ่งห้อย" ก็คือ วิญญาณหญิงสาวคนนี้ ที่ติดตามชายผู้เป็นที่รักตราบชั่วนิรันดร์


#####

หมายเหตุ : วันนี้ผมมาประชุมที่กรุงเทพฯ เรื่อง เสริมสร้างจิตวิญญาณงานสาธารณสุข สู่ 100 ปี การสาธารณสุขไทย โดยผู้จัด คือ สำนักวิจัยสังคมและสุขภาพ ผมเข้าห้อง บรรยาย “รื่องเล่ากับการเสริมสร้างจิตวิญญาณการสาธารณสุข โดย คุณวีรศักดิ์ จันทร์ส่งแสง นักเขียนนิตยสาร สารคดี

ท่านได้เล่าอย่างประทับใจมาก ๆ ผมชอบทุกสิ่งที่ท่านเล่า...เรื่องเล่าอาจมาจากเรื่องของเราผ่านประสบการณ์ของเรา หรือเรื่องเล่าจากเรื่องเล่าคนหนึ่ง เรื่องเล่าทำให้เราเข้าใจความคิด ความเชื่อของผู้อื่น ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง ดังนั้น เราไม่มีหน้าที่ไปตัดสินว่า สิ่งที่คนอื่นทำจะถูกหรือผิด

ชอบอีกคือ รางวัลนานมี ปีนี้ มีนักโทษในเรือนจำก่อนจะประหาร ได้รางวัลด้วย ชื่อประมาณ นักวิ่งข้างกำแพง เพราะพ่อนักโทษอายุแปดสิบรอคอยการพ้นโทษกลับมาของลูก จึงวิ่งออกกำลังกาย ตนเองจึงวิ่งข้างกำแพงคุกไปด้วย จากกินยาจิตเวช จนเลิกกินยา เพราะการเขียนเรื่องเล่าเยียวยาตนเอง โดยมี อ.อรสม เป็นผู้จัดทำโครงการสอนเรื่องเล่าในคุกด้วยครับ



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความสุขของหมออนามัย



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

แม่นาคฉบับไทยน้อยกับไทยใหญ่ ใกล้เคียงกันนะจ๊ะ

ส้มป่อย...ปัจจุบันไม่ค่อยเห็นปลูกตามบ้านกันนักแล้ว

เอามาทำ " เมี่ยงชาววัง" อร่อยมาก ๆ จ้ะ

ขอบคุณจ้าา

เขียนเมื่อ 

ชอบแม่นาคไทยใหญ่ครับ

เขียนเมื่อ 

เรื่องเล่าก็มีต้นทางมาจากเรื่องเดียวกัน แต่แตกหน่อใส่รายละเอียดให้อ่านสนุก แต่พี่สงสารแม่นาคมากจริงๆ โหดไปหน่อย

อ.อรสมทำโครงการอบรมผู้ต้องขังเรื่องงานเขียนแล้วมีผลงานเขียนออกมา พี่ชอบงานดีๆ แบบนี้มากนะ

พี่ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือของนักเขียนไทยนานแล้ว แต่จะต้องไปหาเล่มนี้มาอ่านแน่นอน

ขอบคุณน้องมาก

เขียนเมื่อ 

น่าสนใจมาก

เจอพี่อรสมสุทธิสาครด้วยใช่ไหมครับ

รออ่านๆๆ

เขียนเมื่อ 

มิตรภาพ..ที่ไม่อาจลบเลือนด้วยกาลเวลา

เขียนเมื่อ 

เยี่ยมมากๆ ค่ะ .... ตามมาให้กำลังใจ นะคะ