ก้าวที่ ๑๗ ช่วงเวลาที่หายไป ๑๕ กันยายน ๒๕๕๘

หายไปนานสำหรับ series ก้าวร้อยก้าวคับ เพราะตั้งใจจะเป็นบันทึกประจำวัน แต่พอบางวันขาดหายไป กำลังใจก็ลง ประกอบกับมองการเขียนเป็นแบบการตลาดมากไป ใครอ่าน เพื่ออะไร ได้อะไร เลยพาให้ลด และหมดการเขียนลงไป แต่กลับมาอีกครั้ง คราวนี้ มาดใหม่ดีกว่าเดิมครับ

ช่วงหากพื้นที่ goto know ผมไปเรียนรู้สิ่งใหม่ และใช้พื้นที่ facebook เป็นแหล่งพัฒนาการเขียน ที่นั่น น่าเขียนชิ้นงานมากและเหมือนกับทุกครั้งที่เขียนจะมีเสียงตอบรับมา แต่ยุคสมัยของสื่อก็ค่อยๆจำแนกออกว่าส่วนไหนทำอะไร และบทบาทของสื่อแต่ละชิ้นก็เริ่มชัดเจนขึ้น facebook ไม่ได้ตอบโจทย์การเขียนเสียทีเดียว อาจตอบโจทย์เรื่องงาน "ข้อความ" บ้างแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด การเปิดและการปิดบางส่วน ทำให้เพื่อนของเราไม่ได้รับรู้เรื่องของเรา และการที่เรามีเพื่อน มากๆ ก็ใช่เรื่องดี การไม่ได้ใส่ใจกันและกัน การไม่รู้ว่าใครเป็นใคร เสมือนสังคมที่วุ่นวายใหญ่กว้าง เปรียบการคุยกันกลางงานมหกรรม Expo ที่คนอยู่เรือนหมื่นเรือนแสน "โอ้แม่เจ้า"

แต่กระนั้นผมก็ยังคิดถึงการเขียนที่จะยกระดับเรา และพาให้เราได้สื่อสารสิ่งดีๆ เสมอครับ พักหลังผมเขียน ก้าวร้อยก้าว กลับมาเขียนอีกครั้ง โดยใช้รูปแบบหนังสือพิมพ์ เสมือนการสรุปงานส่วนตัวประจำสัปดาห์ให้อยู่ในลักษณะ onepage (หากใครสนใจ ผมจะเขียนวิธีทำไว้ภายหลังนะครับ)ถือว่าได้ผลมากครับ อ่านง่ายและผมก็เก็บง่ายด้วย จนกระทั่งค่อยๆค้นพบตัวตนอีกครั้ง

ช่วงปี 57 ผมเที่ยวหากเป้าหมาย คุณค่า ของชีวิตตัวเองว่าจะไปอย่างไร จะทำอย่างไร จนกลางปี 58(ค่อนปี) ผมเริ่มชัดเจนว่า เราน่าจะไปทางสาย นักสื่อสาร นักนำเสนอ เหตุเพราะจุดแข็งของผมที่พัฒนาขึ้นโดยไม่รู้ตัว ผมเองเริ่มย้อนจากปี 47 ผมเข้าวงการใหม่ๆ ด้วยความกล้าที่จะสื่อสารแนวคิดในทักษะเด็กน้อยคนหนึ่ง แต่ด้วยขณะนั้น ก็ถือว่าโดดเด่นมากจนถูกจับวางในหลายตำแหน่ง และค่อยๆเลือกศักยภาพของตนเองมาทุกปี และศักยภาพหนึ่งที่ถูกพัฒนาเสมอคือการสื่อสาร ผมถูกยกระดับครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ผมก็ยังรู้สึกไม่พอ และขาด อาจเพราะสิ่งที่ทำยังเป็นเรื่องเล็กๆ ไม่ท้าทาย(ไม่ใช่งานไม่ดีนะครับ แต่เพราะเรายังคงทำสิ่งเดิม ไม่ทำสิ่งที่ท้าทาย) ดังนั้นจากปี 58 ถือเป็น 10 ปีของการทำงาน ผมได้ยกระดับตัวตนอีกครั้งวางเป้าหมายไว้หลายเรื่อง

สุดท้ายลงตัวที่นักนำเสนอ ผมต้องการเป็นผู้ตั้งคำถามที่ดี เพราะคำถามที่ดีจะนำไปสู่คำตอบที่มีคุณค่า สิ่งนี้น่าสนใจครับ แต่การจะได้มาซึ่งคำถามที่ต้องเป็นนักเล่าที่ดี เล่าตามโครงสร้างที่ทันสมัย ใคร/ทำอะไร/ที่ไหน/อย่างไร/เมื่อไหร่/อย่างไร/อะไรคือเหตุนำเข้า/ อะไรคือกระบวนการ/อะไรคือผลลัพภ์-ผลผลิต-ผลกระทบ/ และนำไปสู่สิ่งใด /และสิ่งใดจะนำไปสู่สิ่งนั้น ?-? ว่าแล้วก็เหมือนจะงงเอง แต่เพราะสิ่งนี้ การเล่าเรื่องอย่างทันสมัยพาให้จับสังเกตุการฟัง การเล่า การเขียน ทุกส่วนที่สัมพันธ์กัน จะพาให้เรายกระดับสิ่งเหล่านี้ เป้าหมายที่วางไว้ได้แน่ๆ

ท้ายที่สุด เป้าหมายเก่าที่แหลมคมของผมช่วงที่หายไปคือ การเป็นนักนำเสนอ อาจผ่านบทบาทพิธีกร ผู้ดำเนินรายการ นักเขียน นักเล่า หรือนัก..... ก็สุดแท้แต่ แต่เป้าหมายนี้จะนำผมไปสู่การเป็น นักจัดการความรู้ ซึ่งเป็น step ต่อไปที่ผมวางไว้ อีก 10 ปีข้างหน้า Next step ครับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ก้าวร้อยก้าว



ความเห็น (0)