(108) เหยื่อของ Bureaucracy อีกแล้ว!!

"ก็เขาเป็นหัวหน้า" "หัวหน้าต้องถูกเสมอ" .. ฟังเสียงสองหนุ่มในตำแหน่งท้ายสุดของ 'ห่วงโซ่แห่งอำนาจ' แล้วรู้สึกสะท้อนใจ หดหู่อย่างไรชอบกล

ดิฉันเคยเขียนถึงบรรยากาศจริงในอนุทินเรื่อง 'เหยื่อของระบบราชการ!' เมื่อ 15 พ.ค.56 และอีกครั้งเมื่อ 29 ก.ย.56 ชื่อเรื่อง 'ใครใหญ่ใครอยู่' ครั้งนี้ดิฉันจะเขียนเรื่องทำนองนี้อีก ด้วยความสลดใจ ภาวนาว่า.. ขอให้เป็นครั้งสุดท้ายนะคะ

7 ส.ค.58 บ่ายโมง ขณะดิฉันเดินตัดถนนหลังตึกอำนวยการเพื่อกลับเข้าไปทำงานตามปกติ ได้ยินเสียงชายหนุ่มสองคนคุยกัน .. ได้ยินสองประโยคท้ายก่อนสองหนุ่มนั้นจะแยกออกจากกันอย่างชัดเจนว่า

"ก็เขาเป็นหัวหน้า"
"หัวหน้าต้องถูกเสมอ"

ดิฉันฟังสองหนุ่มในตำแหน่งท้ายสุดของ 'ห่วงโซ่แห่งอำนาจ' (สำนวนดิฉันเองค่ะ) แล้วรู้สึกสะท้อนใจ หดหู่อย่างไรชอบกล ไม่ได้การแล้ว ต้อง 'ซาวเสียง' หมายถึง 'ฟังความคิดเห็น' คนอื่นๆ เสียหน่อย

ดิฉันนำเรื่องนี้ไปเล่าให้คนสองกลุ่มฟัง กลุ่มหนึ่งเป็น 'ผู้บริหารทางการพยาบาล' อีกกลุ่มคือ 'คณะกรรมการศูนย์ราชการใสสะอาด' ได้ความรู้สึกหลากหลายค่ะ เป็นต้นว่า

"ก็ถูกแล้วนี่ พวกเราก็โดน น น น" ผู้ตอบสีหน้าซีเรียส แต่หัวเราะขำๆ เมื่อตอบเสร็จ อีกคนกำชับว่า
"ทำไงได้ เราเป็นลูกน้อง"
ฟังดูจะเข้าอกเข้าใจดี เพราะผู้ตอบล้วน 'เข้าถึง' อารมณ์หดหู่นี้จากประสบการณ์จริง

ทั้งสองกลุ่มให้ทางออกสำหรับเรื่องนี้แตกต่างกัน แต่มันคือ 'วาทกรรม' ของบุคคลที่ประเมินว่าตนไม่มีอำนาจ ทั้งที่ทุกคนต่างก็ใช้อำนาจนั้นในแนวทางเดียวกันมาแล้วทั้งนั้น โดยไม่รู้ตัว .. เพราะทำกันอย่างเป็นระบบ

ดิฉันเคยได้ยินบ่อยๆ ประมาณว่าการศึกษาของไทยไม่ฝึกให้เด็กคิด พูด ทำ เอาแต่ท่องจำเพื่อสอบให้ผ่าน อนาคตของชาติจึงด้อยคุณภาพลงเรื่อยๆ .. รวมรุ่นดิฉันด้วยกระมัง เพราะเราใช้ระบบนี้ตั้งแต่ดิฉันยังไม่เข้าสู่ระบบการศึกษาในโรงเรียน (ฮา) มาถึงวันนี้ ชัดเจนแล้วว่าพวกเรายังถูกตอกย้ำในระบบราชการอีก

ส่วนดิฉัน มองเห็นเป็นภาพหลอนของชายคนหนึ่ง ถูกมัดมือ มัดปากด้วยผ้า เขารับรู้สถานการณ์ทุกอย่าง ..ตรงข้าม เขาพูดไม่ได้ แสดงความเห็นก็ไม่ได้ ไม่ได้แม้แต่จะคิด จึงได้แต่ส่งสายตาอ้อนวอน

แล้วคุณล่ะ เคยถูกกระทำ หรือ เป็นผู้ถูกกระทำ บ้างหรือยัง!!

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องดีดีที่อยากเล่า



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

บางครั้ง..เจ้าค่ะ..(เคยโดนเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว..คนที่เคยเป็น อาจารย์..บอกเตือนใน ลิฟท์ว่า ระบบเปลี่ยนไม่ได้..555..โดยเฉพาะ..ระบบข้าราชการเมืองไทย..)...ออกมานอกกะลาใบนี้..ก็ยังมีกะลาใบใหม่อีกเยอะ..เจ้าค่ะ...

กะลาที่ครอบหัวตัวเอง ต้องเอาออกเอง..เพราะบางที ลืม เลยหยิบกะลาใบใหม่ มา..ใส่ต่อ อิอิ...

มีดอกไม้มาฝาก มีรักมามอบให้..เป็นขวัญใจ..กับข้อความกระตุ้นหัวใจ ที่ดีๆ เจ้าค่ะ...(ยายธี)

เขียนเมื่อ 

แบบว่า.....น่ะแหละ....ระบบ....แก้อย่างไรก็...ยังเป็นระบบ...เดิม ๆ อยู่ดี...!


เขียนเมื่อ 

เป็นสิ่งที่มีอยู่จริงนะคะ

แต่เราจะทำอย่างไรให้ค่อยๆ หมดไปละคะ ทำไงดี เริ่มจากที่ตรงไหน

ดิฉันโชคดีมากที่เคยอยู่ในหน่วยงานที่เปิด มีผู้บังคับบัญชาที่ฟัง ทำให้งานสนุก

ในหน่วยงานระดับจังหวัด เป็นอย่างคุณว่าจริงๆ ค่ะ และปัญหาหน้างานในระดับคนทำงานก็มีเยอะ เช่น ทำงานเฉพาะที่นายสั่ง รับผิดชอบเฉพาะงานตรงหน้า กลัวการเปลี่ยนแปลง ฯลฯ มันวนอยู่ในอ่าง

ส่วนผู้บริหารระดับต้นก็อีกแบบ คุณดารณีคงซาบซึ้งดีอยู่แล้ว

เข้าใจค่ะ