(ที่ว่า..รักๆนั้น..เป็น ฉันใด..)..ร้านกาแฟข้างถนน..ที่จะอดแวะนั่งไม่ได้..(หกวันในเบอรลิน..)
ร้านนี้มีชื่อว่า..รัก..(มันอยู่ข้างทาง...)...
ร้านกาแฟ..รักที่จะนั่ง..พัก..จิบ กาแฟ กินขนมเค้กหลากหลายรส..ด้วยรสมือ..จากร้าน..
ขนมเค้กเนยสด..กาแฟ..ใส่นม..ต้องตีนมให้เป็นฟอง..(.รัก)...ที่จะดื่มกาแฟชนิดนี้...ที่..ต้องรู้จักรสชาติไปทั่วโลก..
รสกาแฟ ยุค.หลังล่าอาณานิคม...
ถ้าย้อน ไปดูประวัติความเป็นมาของ..ยุคล่าอาณานิคม...(คง..จะดื่ม..กาแฟ ชนิด นี้ไม่ลง )......
ดูสบายๆดีค่ะ
ชีวิตน่าจะเรียบง่ายดีนะคะ
น่ารัก น่านั่งพักผ่อนสบาย ๆ นะคะคุณยาย
ประโยคสุดท้ายนั่นแปลว่าจะเล่าต่อกระมัง
สวัสดีค่ะคุณหมอnui...น่าจะไม่เล่าดีกว่า..เพราะเป็นเรื่องโหดร้าย ทารุณ..ของทาส..ที่ต้องทำงานตามไร่กาแฟสมัยนั้นในแอฟริกาในอเมริกาใต้..หรืออาจจะเป็นในเมืองไทยเวลานี้ด้วยก็ได้.....จนกระทั่งบัดนี้..เรื่องราคา..ค่าแรงงานราคาขายกันในตลาดโลก..ต้นทุนการผลิต..ก็ยังไม่ดีกว่าเดิมมากนัก...กาแฟที่เรากินในกรุงเทพหรือตามศูนย์การค้า ตามปั้มน้ำมัน..นั้น..มีราคาเท่ากับรายได้กรรมกรหรือคนยากจนหาเช้ากินค่ำหนึ่งวันทำงาน..เวลาเรากินยี่ห้อ..อวดความโก้เก๋ไก๋..ของอำนาจเงิน..ดีกว่าไปคิดถึงคนที่ต้องตกเป็นทาสความมัวเมาของเครื่องดื่มชนิดนี้..ให้เสียรสชาด.และอย่าคิดตามเสียดีกว่าแม้แต่เรื่องขยะ..ที่ใส่เครื่องดื่มประเภทนี้....อิอิ..อนึ่งค่าตกแต่งการลงทุนทำร้านกาแฟสมัยนี้..คนธรรมดาเงินเดือนหมื่น..คงต้องคิดแล้วคิดอีก มั้ง..แถมด้วย..ค่าก่อสร้างเอาไปทำบ้านคนจนอยู่ได้เป็นร้อยๆหลัง 555..