มันเป็นท้องฟ้า ก่อน ค่ำ..เมื่อวันวาน....กับ ยอดไม้..ที่สูงแข่งหลังคา กับ..วันเวลา...
นกไม้...บิน ไม่ได้ เพราะมัน แขวนติด..บนเส้นด้าย...มิได้ ทยานอยาก..กับท้องฟ้า..และ..วันเวลา
แกว่ง หน้าแกว่งหลัง...ยึดตึด..บนชีวิต..ที่มีเส้นด้าย ผูกพัน..จน จีรัง..กับ..วันเวลา..แลท้องฟ้าที่แปรผัน
กลับหน้ากลับหลัง..หมุนไปหมุนมา....ชีวิต นก ไม้..บนแมกไม้ กับหลังคาที่ถูกบดบัง...บน ระเบียงชีวิต..
ที่เบอรลิน ในแกลลอลี่ชีวิต..วันนี้...
(ชีวิต คนเรา คงเหมือน นกไม้ ตัวนี้ ..เนอะ...?..ท่านเห็นด้วยไหม เนี่ยะ..?...)..นกไม้ ยอดไม้ หลังคาตึก...ท้องฟ้า..ตะวัน....สรรพสิ่งที่เห็น..วันนี้..ในหกวัน..เบอรลิน..."ยังมีต่อ"
อ่านแล้วคิดถึงเพลงไทยสากลอมตะชื่อ "กังหันต้องลม"...กังหันต้องลมหมุนวน เปรียบใจคนหมุนเวียนผัน ไม่รู้ว่าวันละกี่หน...
ชีวิตคือละคร..บทบาทบางตอน..ชีวิตยอกย้อน ยับเยิน.เพลง.ท่อนนี้..สมยศทัศนพันธ์ร้อง..ตอนกังหันต้องลม..ดัง..ค่ะ ...คุณนงนาท สนธิสุวรรณ...แล้วยังนึกถึงเพลงที่คุณศรีไศล ร้องไปน้ำตาคลอ..แต่ก็ร้องจนจบเพลง...เจ้าค่ะ...ขอบพระคุณ..เจ้าค่ะ..
นกไม้ของไทยหรือของฝรั่งครับ
ลองทำแบบหังหันไทยดีไหมครับ