ผลงานเป็นที่ประจักษ์

ไม่มีสิ่งใดในโลก...ที่ได้มา...ด้วยการไม่ใช้ แรงกาย แรงใจ

ในการทำงาน...เหยียบย่าง...เข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ตั้งแต่ปี ๒๕๔๗

นับได้เกือบ ๑๑ ปีเต็ม...(ไม่นับจากรั้วของประถมศึกษา)...ที่ฉันเคย

ทำงานมา ณ ที่ตรงนั้น ประมาณ ๑๖ ปีเต็ม...ครึ่ง : ครึ่ง...ของชีวิต

การรับราชการ...จากที่ตรงนั้น...ฉันเก็บเกี่ยวความรู้ + ประสบการณ์

ในการทำงานทุกเม็ด...มาเพื่อเป็นองค์ความรู้ในตัวของฉันเอง...

อยู่รั้วประถม...ผลงาน คือ การทำงานของฉัน...บวกกับการสอบเลื่อน

ระดับอยู่เสมอ ๆ...ได้เพราะการอ่านหนังสือสอบ นี่คือ "ความรู้"...

ที่ฉันได้รับจากการเลื่อนระดับในสมัยนั้น จากซี ๔ เป็นซี ๕...

และจากซี ๕ เป็น ซี ๖ และจากซี ๖ เป็นซี ๗...จนกระทั่งสอบโอน

มาอยู่ที่ มรภ.พิบูลสงคราม...สอบได้จากการสอบโอนมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้...

เริ่มเรียนรู้จากการได้รับหน้าที่...รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการกองกลาง

จนมีการประเมินเข้าสู่ตำแหน่งผู้อำนวยการกองบริหารงานบุคคล...

นับเป็นคนแรกที่ได้เลขทะเบียนตำแหน่งผู้อำนวยการกองของกฎหมายราชภัฏ

และได้ดำเนินการจัดทำการอบรมผู้บริหารระดับกลางให้กับน้อง ๆ ในเครือ

ราชภัฏด้วยกัน...จนพวกเขาเติบโต...มีบางคนได้แต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการ

สำนักงานอธิการบดี ไปแล้วก็มี...นี่คือ "ผลงาน" ที่ฉันอยู่เบื้องหลังพวกเขา

ส่วนใหญ่พวกเราสายสนับสนุนวิชาการทั่วประเทศ...เราจะเป็นเครือข่ายกัน

มีอะไรจะแจ้งข่าวคราวกัน...ทุกข์ - สุข เราจะบอกและช่วยเหลือกัน...

ฉันอาจทำหน้าที่เป็น พี่ใหญ่ คอยดูแลน้อง ๆ แนะนะ ชี้แนะ ช่วยเหลือ

ซึ่งกันและกัน...เก็บเวลาเกือบ ๑๑ ปี ของการทำงานใน มรภ. "ผลงาน"

ของฉันเท่านั้นที่แสดงออกเป็นที่ "ประจักษ์" สู่สาธารณชน...

"ผลงาน" เป็นตัวพิสูจน์ "ตัวตน" ของฉันเองว่า...การขึ้นสู่ตำแหน่งได้นั้น

เพราะเหตุใด???...ความรู้ + ประสบการณ์ในการทำงาน...สามารถทำให้

ฉันทำงานด้าน "บุคคล" ของส่วนราชการ ได้อย่างสบาย ๆ...มีความรู้ -

ความเข้าใจในการทำงานภาครัฐ...ยิ่งปัจจุบันสู่ยุคของการเปลี่ยนแปลง...

จากการพัฒนาตนเอง ได้เรียนรู้จากระบบของ ก.พ. ทำให้ฉันยิ่งรู้ระบบงาน

บุคคลมากยิ่งขึ้น...สามารถคิด + วิเคราะห์งานบุคคลในภาพรวมของประเทศได้

และทราบถึงเหตุการณ์ของประเทศว่าจะเป็นมา เป็นไปอย่างไร?...

กว่าฉันจะถึงจุด ๆ นี้...ฉันผ่านปัญหา อุปสรรค มามากมาย...เพราะเส้นทางที่

ฉันเดินผ่านมานั้น...ไม่ได้โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ...มีขวากหนามที่ฉันต้อง

ฝ่าพัน...ฉันไม่เคยย่อท้อต่อปัญหา อุปสรรคนั้น ๆ...ยังคงฝ่าฟัน เดินทางต่อ

จนสิ้นสุด จุดหมายปลายทางที่อายุ ๖๐...

ปัจจุบัน...ฉันได้รับเกียรติจากผู้บริหารของ มรภ. หลายแห่ง...ท่านขอ

คำปรึกษา แนะนำ หารือ มายังตัวฉันเอง...หลายต่อหลายแห่ง...

โดยทางโทรศัพท์...และการไปเป็นวิทยากรให้ความรู้กับน้อง ๆ ใน มรภ.ด้วยกัน...

เพราะงานบุคคล ปัจจุบันหาคนทำงานแบบชำนาญหรือเชี่ยวชาญยากมาก ๆ

เนื่องจากเกี่ยวกับ กฎหมาย กฎ ระเบียบ ข้อบังคับต่าง ๆ ของทางราชการ

มากมายเหลือเกิน...ต้องอาศัยเวลา ประสบการณ์ในการทำงานเข้ามาช่วย...

บังเอิญที่ฉันเป็นคนที่เรียนรู้ ยอมรับการเปลี่ยนแปลง เปิดใจรับสิ่งใหม่ ๆ

เข้ามาช่วยในการทำงาน...จึงทำให้ฉันมีผลงานออกมาเป็นที่ประจักษ์

สายตาของผู้อื่น...ขอขอบคุณทุก ๆ ท่าน ที่เป็นกำลังใจฉันเสมอมา...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๒ กรกฎาคม ๒๕๕๘