เราอยู่กันที่นี่บ้านหลังเดียวกัน 32 : ขอหมอนใบนั้นไว้หนุนยามเหงา


พ่อครับ...

เวลาผมอยู่บ้านตัวเดียว หมอนใบนี้ล่ะที่เป็นเพื่อนให้ผมได้ฟัด ได้กัด ได้เหวี่ยงกับมัน แม่บ่นอยู่เสมอว่า โซฟาพังเพราะผม หมอนขาดไปหลายใบก็เพราะผม

แต่จะมีใครรู้ไหมว่า ผมเหงามากขนาดไหนที่ต้องอยู่ตัวเดียว ตลอดทั้งวัน ในแต่ละวันทำงานของคนในบ้าน

พ่อครับ...

ร้านที่พ่อพาผมไปอาบน้ำตัดขน แม้จะมีเพื่อนเยอะแยะ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมอยากอยู่ที่นั่นเสียเมื่อไหร่ มีหมาหลายตัวที่เป้นเพื่อที่ดีกับผม แต่ก็มีหลายตัวที่ใจร้ายกับผม

เจ้าของร้านบอกพ่อว่ารับฝากเลี้ยงวันละ 300 บาท เวลาเดินทางไปต่างจังหวัดหรือไปต่างประเทศก็นำมาฝากได้ แม่บอกว่า "นำไปฝากเลี้ยงดีมั๊ย แล้วก็แกล้งลืม ปล่อยไว้ที่นั่นเลย เธอเคยบอกว่าหมาเธอน่ารักหากหลงไปคงมีแต่คนจะแย่งกันไปเลี้ยงไม่ใช่หรือ"

เป็นคำพูดที่เสียดแทงหัวใจดวงน้อยๆของผมอย่างบอกไม่ถูก แม่คงเกลียดผม ไม่ชอบผมมากเลยสินะ

ผมไม่เข้าใจจริงๆว่าแม่เกลียดผมด้วยเหตุผลอันใด...

พ่อครับ...

ขอผมเถอะ หมอนใบนี้ ไว้ให้ผมหนุนยามเหงา...

เพราะเราอยู่กันที่นี่ บ้านหลังเดียวกัน

....................

หมายเลขบันทึก: 591144เขียนเมื่อ 16 มิถุนายน 2015 07:11 น. ()แก้ไขเมื่อ 16 มิถุนายน 2015 07:11 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (2)

กำลังคิดว่า ถ้าหายไปจริงๆแม่นี่แหละค่ะที่จะคิดถึงที่สุด อิอิ คนไม่ชอบหมาที่เลี้ยงหมา จะติดหมามากกว่าคนที่ชอบหมาโดยไม่รู้ตัวนะคะ เคยเห็นมาแล้ว ท้อฟฟี่คงจะรู้ตัวดี

ขอบคุณครับ พี่โอ๋

แม่ รักและห่วง แต่สงวนที่จะแสดงออกครับ...

 เพิ่มความเห็น
สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี