พ่อครับ...
เวลาผมอยู่บ้านตัวเดียว หมอนใบนี้ล่ะที่เป็นเพื่อนให้ผมได้ฟัด ได้กัด ได้เหวี่ยงกับมัน แม่บ่นอยู่เสมอว่า โซฟาพังเพราะผม หมอนขาดไปหลายใบก็เพราะผม
แต่จะมีใครรู้ไหมว่า ผมเหงามากขนาดไหนที่ต้องอยู่ตัวเดียว ตลอดทั้งวัน ในแต่ละวันทำงานของคนในบ้าน
พ่อครับ...
ร้านที่พ่อพาผมไปอาบน้ำตัดขน แม้จะมีเพื่อนเยอะแยะ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมอยากอยู่ที่นั่นเสียเมื่อไหร่ มีหมาหลายตัวที่เป้นเพื่อที่ดีกับผม แต่ก็มีหลายตัวที่ใจร้ายกับผม
เจ้าของร้านบอกพ่อว่ารับฝากเลี้ยงวันละ 300 บาท เวลาเดินทางไปต่างจังหวัดหรือไปต่างประเทศก็นำมาฝากได้ แม่บอกว่า "นำไปฝากเลี้ยงดีมั๊ย แล้วก็แกล้งลืม ปล่อยไว้ที่นั่นเลย เธอเคยบอกว่าหมาเธอน่ารักหากหลงไปคงมีแต่คนจะแย่งกันไปเลี้ยงไม่ใช่หรือ"
เป็นคำพูดที่เสียดแทงหัวใจดวงน้อยๆของผมอย่างบอกไม่ถูก แม่คงเกลียดผม ไม่ชอบผมมากเลยสินะ
ผมไม่เข้าใจจริงๆว่าแม่เกลียดผมด้วยเหตุผลอันใด...
พ่อครับ...
ขอผมเถอะ หมอนใบนี้ ไว้ให้ผมหนุนยามเหงา...
เพราะเราอยู่กันที่นี่ บ้านหลังเดียวกัน
....................
กำลังคิดว่า ถ้าหายไปจริงๆแม่นี่แหละค่ะที่จะคิดถึงที่สุด อิอิ คนไม่ชอบหมาที่เลี้ยงหมา จะติดหมามากกว่าคนที่ชอบหมาโดยไม่รู้ตัวนะคะ เคยเห็นมาแล้ว ท้อฟฟี่คงจะรู้ตัวดี
ขอบคุณครับ พี่โอ๋
แม่ รักและห่วง แต่สงวนที่จะแสดงออกครับ...