เมื่อเราพ้นวัยเรียน...เข้าสู่ช่วงวัยทำงาน
การดำเนินชีวิตจะขึ้นอยู่กับว่า...ทำอย่างไร?
ที่จะทำให้ชีวิตของเรามีความสุขและมีคุณภาพชีวิตที่ดีที่สุด...
เราจะต้องบริหารชีวิตของเราให้มีความสุขและมีคุณภาพชีวิต
ที่ดีที่สุดให้ได้...
ในช่วงวัยเรียน...เราจะไม่ค่อยคำนึงถึง ความทุกข์สักเท่าไร
ส่วนใหญ่ขอให้มีความสุขไปวัน ๆ เท่านั้น...
แต่เมื่อเข้าสู่วัยทำงาน...ความสุขดังกล่าวก็จะเริ่มลดลง
เพราะเราเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ มีความรับผิดชอบ...เป็นสังคมแห่ง
การทำงาน...มีผู้บังคับบัญชา มีนาย คอยควบคุมการทำงาน
ของเราอยู่...และแล้วเจ้าตัวทุกข์ก็จะเริ่มก่อตัวขึ้น...โดยมีทั้งสุข - ทุกข์
ทั้งหลาย ทั้งปวง ขึ้นอยู่กับการที่เราจะบริหารจัดการชีวิตของเราอย่างไร?
ให้ตัวเราเองมีความสุขกับการทำงาน...กับเพื่อนร่วมงาน กับหัวหน้าของเราเอง
สิ่งที่เราควรทำ คือ การปรับสภาพของเราเองให้เข้ากับสังคมนั้น ๆ ให้ได้
ยอมรับการปรับเปลี่ยน...เปิดใจยอมรับความคิดเห็นของผู้อื่น...
เรียนรู้สภาพการณ์ที่เป็นจริง และเป็นปัจจุบัน...เริ่มเรียนรู้ซึ่งกันและกัน
เข้าใจกัน ด้วยเหตุด้วยผล...พี่งพาอาศัยกัน...และให้เกียรติซึ่งกันและกัน
เพราะนี่คือ...สังคมแห่งการทำงานร่วมกัน...หนักนิด เบาหน่อย...ให้อภัย
ซึ่งกันและกัน...ไม่กระแน่ะกระแหนกัน...โดยเฉพาะไม่อิจฉา ริษยา
หรือกล่าววาจาส่อเสียดคนอื่นในทางเสียหาย...
ให้เรียนรู้พฤติกรรมมนุษย์ด้วยกัน...ปล่อยวางในบางเรื่องที่นำพามาซึ่ง
ความไม่พึงปรารถนา...ปรับจิตให้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ด้วยเรื่อง "หลักธรรม"
เพื่อจะช่วยให้สังคมบรรเทาและอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข
นี่คือ การแสวงหาความสุขหรือการบริหารชีวิตในวัยทำงาน...
...
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๘
ขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจจากทุก ๆ ท่านค่ะ