ปรัชญาความรักของผม
คือ "การได้รัก"


คุณค่าของความรัก
คือ "การได้เข้าใจใครสักคน"
อย่างแท้จริง


การมีชีวิตอยู่โดยปราศจากความรัก
ไม่ต่างจากพืชผักที่ไร้ราคา


ไม่ว่าจะสรรหาคำพูดดี ๆ ใด ๆ
ก็ทดแทนไม่ได้ เท่ากับ
"การกระทำ"


เพียงแค่ความรำคาญ
อาจทำลายรากฐาน
ของความเข้าใจ


ไม่ต้องรักมากในทุกวัน
เพียงแค่รักฉัน
วันละน้อย ๆ ก็พอ


การไม่รู้จักให้อภัย
คือการทำลายความงาม
ของความรักจนไม่เหลือสิ้น


กาลเวลาเดินไปข้างหน้า
เพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง


ความรักที่มากมาย
อาจจะหมายถึง
ความเสียสละที่มากพอ


ไม่มีใครบังคับให้ใคร
มารักกับใครได้
หากไม่ใช่ใครคนนั้น
เขารักจริง


เพิ่มคุณค่าให้กับความรัก
พร้อมทายทักในทุกวัน


มัวแต่รักตัวเองมากไป
จนลืมฟังเสียงหัวใจของคนรัก


ระยะทางอาจแสนไกล
แต่อย่าให้หัวใจมันไกลกัน


ความรักที่ยิ่งใหญ่
คือ "การให้อภัย"
ด้่วยใจจริง


ชีวิตนี้สั้นนัก
ทำไมไม่บอกรักกันทุกวัน


ภาระเกิดจากความไม่ตั้งใจทำ
แต่ความรักเกิดความตั้งใจ


รู้จักให้เกียรติผู้อื่น
เท่ากับรู้จักให้เกียรติตัวเอง
ความรักก็ไม่ต่างกัน


อย่าให้ความเอาใจใส่
มันไม่เท่ากัน
อย่าให้ความผูกพัน
เป็นอยู่ฝ่ายเดียว


ไม่มีความคิดถึงใด
เดินทางไปไม่ถึง
ฉันบอกเธอแบบนั้นเสมอ


ไม่มีทางสายกลางใด ๆ
ใช้ไม่ได้กับความรัก


มัวแต่ค้นหาว่า
รักเราเท่ากันไหม
จนลืมไปว่า
เราไม่เคยบอกรักเลย


ศีลเสมอ
ปัญญาเสมอ
จาคะเสมอ
เป็นสิ่งที่เราและเธอควรทำ


กว่าฟ้าจะส่งเราให้มาเจอกัน
แต่ทำไมไม่ทำทุกวันให้มันดี


"ขอโทษ" ที่มาจากใจ
จะคลี่คลายทุกปัญหา


ปรับ ไม่ใช่ เปลี่ยน
เรียน ให้ได้ รู้
ใช้ชีวิตอยู่
กับความเป็นจริง


การให้ย่อมมีคุณค่ามากกว่าการรับเสมอ
ความรักก็ไม่ต่างกันแบบชัดที่สุด


อย่าปล่อยให้ความไม่่เข้าใจ
เดินทางไปข้ามวันข้ามคืน


ความรักไม่ได้เท่าเดิมตลอดเวลา
ต้องคอยสรรหาน้ำตาลมาเติมเรื่อย ๆ


ความรักไม่ใช่ของตาย
ควรดูแลหัวใจเขาไว้ให้ดี ๆ


ความรักอาจไม่ต้องการเหตุผล
แต่ความเข้าใจต้องการเหตุผล


คิดถึง ก็บอกไป
ห่วงใย ก็บอกมา
รักน้าาา จุุ๊บ ๆ



.........................................................................

เชียงใหม่ ห้อง ๑๔๑
๓ มิถุนายน ๒๕๕๘