ธุดงค์

ตอนเริ่มเดินบนเส้นทางธรรมใหม่ ๆ นั้น

กัลยาณมิตรที่ท่านเดินนำไปก่อนได้พาไปกราบพระธุดงค์ (เป็นครั้งแรกในชีวิต)

ฝนตกตลอดการเดินทาง จนไปถึงตีนภูเขาที่ท่านพำนักอยู่

ซึ่งต้องลงจากรถและเดินเท้าขึ้นไปบนเขาอีกประมาณ 100 กว่าเมตร

พอเราจอดรถ และกำลังจะก้าวออกจากรถ บังเอิญว่า ฝนที่ตกอยู่ก็หยุดพอดี

ขณะนั้น เป็นเวลาใกล้ค่ำแล้ว และย่างเข้าหน้าฝนแล้ว

ผมสังเกตุว่า ถ้าฝนตกน้ำต้องไหลเข้าไปในถ้ำแน่ ๆ และก็เป็นจริงเช่นนั้น

ผู้ใหญ่บ้านจึงให้ลูกบ้านมาสร้างกระท่อมไม้ไผ่เล็ก ๆ ที่หน้าถ้ำให้ท่าน

เรานั่งเสวนากับท่านอยู่จวนจะมืด จึงกราบลาท่านและรีบเดินลงจากเขา

ก็เกิดความบังเอิญอีกคือ พอพวกเราก้าวขึ้นรถเสร็จ ฝนก็เริ่มตกอย่างหนักทันที

ครั้งนั้นเป็นครั้งแรก ในการไปกราบพระธุดงค์ของผม

และเป็นเหตุให้ผมเกิดคำถามขึ้นในใจมากมาย เช่น

ทำไมท่านต้องมาอยู่ลำบากอย่างนี้ ปฏิบัติธรรมอยู่วัดไม่ได้หรือ เป็นต้น

ตั้งแต่นั้นมาผมก็เริ่มหาคำตอบ ค่อย ๆ ปริยัติเกี่ยวกับ การธุดงค์ เพิ่มขึ้นเป็นลำดับ

เริ่มเรียนรู้และตีความ ธุดงควัตร ๑๓ (ตีความแบบโลก ๆ )

จนนำไปสู่การแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับกัลยาณมิตรรอบข้าง

จึงทำให้ทราบว่า อาจารย์ที่รู้จักท่านหนึ่ง ท่านเคยเดินธุดงค์จากภาคอีสานไปภาคเหนือมาแล้ว หนอ