อุบายธรรมของหลวงปู่มั่น....ที่มีต่อหลวงตามหาบัว

รูปถ่าย : หนึ่งในสองรูปที่พระอาจารย์หลวงปู่มั่น ท่านเมตตาให้ถ่าย ในอิริยาบทยืน 1 รูป และนั่ง 1 รูป ที่วัดฝั่งแดง บ้านฝั่งแดง อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม รูปนี้ถ่ายเมื่อคราวท่านไปเผาพระสรีระของพระอาจารย์เสาร์ (หลวงปู่เสาร์ กันตสีโล มรณภาพ ณ นครจำปาศักดิ์ ประเทศลาว เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2485 ทำพิธีเผาพระสรีระ ที่วัดบูรพาราม อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2486)

..

"...น่าเสียดายมันเสื่อมไปที่ไหนกัน เอาเถอะท่านอย่าเสียใจ จงพยายามทำความเพียรให้มาก ๆ เดี๋ยมมันจะกลับมาอีกแน่ๆ มันไปเที่ยวเฉย ๆ พอเราเร่งความเพียรมันก็กลับมาเอง หนีจากเราไปไม่พ้น

เพราะจิตเป็นเหมือนสุนัขนั่นแล เจ้าของไปไหนมันต้องติดตามเจ้าของไปจนได้ นี่ถ้าเราเร่งความเพียรเข้าให้มาก จิตก็ต้องกลับมาเอง ไม่ต้องติดตามมันไปให้เสียเวลา มันหนีไปไหนไม่พ้นเราแน่ ๆ...

จงปล่อยความคิดมันเสีย แล้วให้นึกถึง "พุทโธ" ติด ๆ กันอย่าลดละ พอบริกรรมพุทโธถี่ยิบติด ๆ กันไป มันวิ่งกลับมาเอง คราวนี้แม้มันกลับมาก็อย่าปล่อยพุทโธ มันไม่มีอาหารกินเดี๋ยวมันก็วิ่งกลับมาหาเรา

จงนึก "พุทโธ" เพื่อเป็นอาหารของมันไว้มาก ๆ เมื่อมันอิ่มแล้วต้องพักผ่อน...เราสบาย

ขณะทีมันพักสงบตัวไม่วิ่งวุ่นขุ่นเคืองเที่ยวหาไฟมาเผาเรา ทำจนไล่มันไม่ยอมหนีไปจากเรา นั่นแล...พอดีกับใจเรา

หิวโหยอาหารไม่มีวันอิ่ม ถ้าอาหารพอกับมันแล้ว แม้ไล่หนีไปไหนมันก็ไม่ยอมไป

ทำอย่างนั้นแลจิตเราจะไม่ยอมเสื่อมต่อไป..."

..

และนับจากนั้นมา....หลวงตามหาบัวท่านก็ตั้งคำบริกรรมมาเป็นลำดับ ไปไหนมาไหน..อยู่ที่ใด..เป็นกับตาย..จะไม่ยอมให้เผลอจาก "พุทโธ" แม้จิตจะเสื่อมไปไหนก็ให้รู้กันที่นี่เท่านั้น ไม่ยอมรับรู้ไปทางอื่น จิตก็เลยตั้งหลักลงได้...เพราะคำบริกรรมนี้



ที่มา : อุบายธรรมของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโตวัดป่าสุทธิธรรม ตำบลตองโขบ อำเภอโคกศรีสุพรรณ จังหวัดสกลนคร

พรรษาที่ 9 (พศ.2485)ของ หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน....จากหนังสือ ญาณสัมปันนธัมมานุสรณ์ อนุสรณ์เนื่องในงานพระราชทานเพลิง ถวายแด่พระสรีระสังขารพระธรรมวิสุทธิมงคล (หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน)


ที่มาของคำสอนนี้ : เพราะหลวงตามหาบัว ท่านได้ถามคำถามนี้กับหลวงปู่มั่น ความว่า... ภาวะจิตเสื่อมควรแก้อย่างไร? เหตุที่หลวงตามหาบัวท่านได้ถามคำถามนี้เพราะว่า.. ท่านบำเพ็ญภาวนาแล้วภาวะจิตของท่านฟุ้งซ่าน ท่านพูดกับตัวเอง ใจความตอนหนึ่งความว่า " เมื่ออยู่กับหลวงปู่มั่นจิตสงบร่มเย็น พอออกจากท่านมาแล้ว เมื่อทำความเพียรแล้วใจฟุ้งซ่าน ไม่มีอุบายอะไรที่จะแก้กิเลสนี้ลงได้เพราะ ภายในใจ มีแต่ความฟุ้งซ่าน..นับวันก็จะรุนแรงขึ้น...แม้นว่าท่านจะได้อ่านในตำราแต่มันก็ไม่ชัดเจน จนกระทั่งได้เรียนถามปัญหานี้กับหลวงปู่มั่น ความกระจ่างแจ้งก็บังเกิดขึ้น อุบายธรรมของหลวงปู่ฯนี้...ช่างแยบคายยิ่งนัก....

ผู้เขียนจะขอนำอุบายธรรมของพระอาจารย์หลวงปู่มั่น ที่ทรงสอนหลวงตามหาบัวนี้... เก็บไว้ในลิ้นชักแห่งความทรงจำของผู้เขียน และเมื่อถึงเวลานั้น วันใดที่จิตเสื่อมถอย อุบายธรรมนี้จะช่วยปลดโซ่ตรวนพันธนาการให้กับผู้เขียนนำไปใช้ด้วยเช่นกัน


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ธรรมะ....สอนใจ



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณมากครับสำหรับเรื่องดีๆครับ

เขียนเมื่อ 

สาธุค่ะคุณ แสงแห่งความดี