เราอยู่กันที่นี่บ้านหลังเดียวกัน 27 : ศัตรูที่แท้จริง

พ่อครับ...

มีหนูตัวหนึ่งมุดเข้าประตูหน้าบ้านเข้ามา ขณะที่พ่อปิดไฟขึ้นห้องไปแล้ว ผมกำลังจะหลับ กลิ่นสาบของมันทำให้นักล่าอย่างผมตื่นเต้นหูผึ่งหางชู พร้อมที่ตะครุบเจ้าหนูตัวน้อยนั้นอวดพ่อให้ได้ ผมเห่ามันด้วยเสียงอันดัง จนมันวิ่งหลบเข้าไปหลังโซฟา...ผมดมตามกลิ่นของมัน มันนิ่งเงียบ แต่ผมรู้ว่ามันแอบอยู่หลังโซฟาด้วยความกลัวในตัวผมแน่ๆ

พ่อครับ...

บ๊อกบ๊อกๆ...บ๊อกบ๊อกๆ...

ผมเห่าเพื่อไล่ให้มันออกมา จนพ่อเปิดไฟเดินลงมา พ่อคว้าไม้ไล่กวดมัน ผมวิ่งตามเพื่อช่วยพ่อจับมัน แต่พับผ่าสิ มันกระโดดไต่ผ้าม่านประตูขึ้นไป พ่อฟาดไม้ไปตรงนั้น มันกระโจนลงมาแล้ววิ่งไปหลังชั้นวางทีวี พ่อเปิดประตู แล้วเดินมาแหย่ไม้เข้าไปหลังชั้นวางทีวี ผมหมอบอยู่ข้างๆ

เจ้าหนูดำตัวเล็กวิ่งออกมาอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งไปที่ราวแขวนเสื้อ พ่อตามไปไล่ ผมตามไปดมกลิ่น

เงียบ..มันหายไปไหน จมูกผมได้กลิ่นสาบจางๆ มันไม่อยู่ที่ราวแขวนเสื้อแล้วครับพ่อ

พ่อบอกว่ามันคงวิ่งออกนอกบ้านไปแล้ว ก่อนปิดประตู...

พ่อครับ...

พ่อบอกกับผมว่าผมช้ากว่าหนูจับมันไม่ได้ ก็เพราะผมไม่ใช่แมวนี้ครับพ่อ และเจ้าดำตัวเล็กมันก็หาเป็นศัตรูของผมไม่ แต่มันคือเพื่อนเล่นของผมในยามค่ำคืน

และที่ผมเห่านั้นพ่อบอกว่าเป็นที่รำคาญจนต้องลุกลงมาดู นั่นเป็นแผนของผมเอง แต่ถ้าพ่อบอกว่าเดี่ยวผมจะโดนข้างบ้านเบื่อยาให้ตายด้วยรำคาญเสียงเล็กๆของผม ผมก็เสียใจด้วย ด้วยผมอดที่จะเห่าไม่ได้ มันเป็นสัญชาตญาณของผมเอง

พ่อครับ...

พ่อบอกว่าหากผมไม่หยุดเห่าพ่อจะเอาผมไปนอนด้วย นั่นเท่ากับแม่ต้องระเห็จไปนอนอีกห้องหนึ่งคือห้องพี่ปอ ผมคงไม่ทำความวุ่นวายยุ่งยากให้แม่หรอกนะ และมันก็ไม่ใช่แผนการอะไรของผมที่จะหาเรื่องเพื่อที่จะได้นอนห้องแอร์

เพราะอีกไม่นานพี่ปอปิดเทอมผมก็จะได้นอนห้องแอร์กับพี่ปอแล้ว...

พ่อครับ...

เจ้าหนูตัวเล็ก มันหายไปแล้ว พ่อบอกว่ามันคงกลัวเสียงเห่าของผมหรือไม่ก็รำคาญเสียงเห่าของผม ซึ่งไม่ใช่ทั้งสองอย่างเลยล่ะ ที่เจ้าหนูดำนั่นหายตัวไปคงจะเป็นเพราะเจ้าแมวลายสีน้ำตาลที่มาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวหน้าบ้านยามดึกๆ

และเจ้าเหมียวแสบตัวนั่นแล่ะคือศัตรูที่แท้จริงของผม ที่ทำให้เพื่อนเล่นตัวเล็กของผมหายไป

สักวันเราคงได้เห็นดีกันแน่เจ้าเหมียวสีน้ำตาล...

....ทอฟฟี่กับไม้ของพ่อ...

.......................

ในวันที่ห่างหายไปนาน

4 เมษายน 2558

พ.แจ่มจำรัส


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจ เจ้าทอฟฟี่



ความเห็น (10)

เขียนเมื่อ 

ติดตามอ่านค่ะ

เขียนเมื่อ 

มาบอกว่า....ระลึกถึงเสมอจ้ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณทุกๆท่านที่เข้ามาอ่านครับ

เขียนเมื่อ 

I think you are quite close to what going in our best friend's mind.

We had a dog who liked to bark in front of our bedroom windows -- to let us know something out there -- so that we should get up and investigate. Sadly she died of old age of 16 years. Before that we had another dog who would never ask for our permission to chase any other invaders out of our boundary. He was poisoned!

Dogs are friends with personalities!

เขียนเมื่อ 

เมื่อมีเวลาจึงตามมติดตาม ขอเป็นกำลังใจให้นะ


เขียนเมื่อ 

วันนี้ทอฟฟี่ อดไปเที่ยวด้วย แต่ก็ชดเชยให้ด้วยการอาบน้ำ ท่าทางจะชอบ นิ่งเชียวเพราะอากาศร้อนมาก

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะมาอ่านพบบันทึกทอมแอนเจอร์รี่ นะคะ ตกลงว่าไม่มีหนูในบ้านนะคะ..อยู่สุขสบายดีนะคะ นานๆมาทักทายค่ะ

หลังนักเรียนสอบเสร็จ..ครูก็ลั้นลา..ไปทัศนศึกษาเพชรบุรี รร. จุฬาภรณ์ราชวิทยาลัย ถึง เกาะทะลุ ค่ะ กลับมาก็ลุยงานตัดเกรด ..

เขียนเมื่อ 

พี่โจอี้ของท๊อฟฟี่ที่บ้านป้าก็ขยันเห่าทุกเช้า เวลาเพื่อนบ้านสี่ขามาป้วนเปี้ยนแถวริมรั้ว

แปลว่า "ปล่อยผมไปทีครับป้า ผมจะไปจัดการเจ้าตัวกวนใจ..."

เขียนเมื่อ 

ทอฟฟี่รอพี่ปอกลับมานี่เอง

555

เขียนเมื่อ 

ตอนนี้ทอฟี่ร้อยจัด พอพี่ปอกลับมาก้ดีใจได้นอนห้องแอร์ อิอิ...

ขอบคุณทุกๆท่านที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของทอฟฟี่นะครับ...