บทกวีจำเป็น : ชีวิตมิหยุดนิ่ง (๑๐๗)


บันทึกที่ ๑๐๗ ชีวิตมิหยุดนิ่ง

........ความเหนื่อยล้า เบื่อหน่าย เกิดหงุดหงิด

ผันความคิด หดหู่ ดูอ่อนไหว

ความเชื่องช้า ก่อตัว ลดแรงใจ

เคยฝันใฝ่ ไปให้ถึง กลับหยุดยั้ง

........

........

........

........รวมแรงใจ แรงกาย ให้เป็นหนึ่ง

เป็นที่พึ่ง จุดประกาย ความหวังใหม่

แม้เชื่องช้า แต่มั่นคง ด้วยจริงใจ

ถึงเส้นชัย ได้พบสุข เกษมศานต์

(อร วรรณดา ๐๔-๐๔-๕๘)

หมายเลขบันทึก: 588469เขียนเมื่อ 4 เมษายน 2015 15:48 น. ()แก้ไขเมื่อ 29 เมษายน 2016 22:16 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (10)

ขอบคุณค่ะ อาจารย์ Wasawat Deemarn ที่มาอ่านให้กำลังใจค่ะ

ยังมีลมหายใจ....ก็ยังมีความหวัง ต้องเดินต่อไปจ้ะ

ขอบคุณค่ะ ครูมะเดื่อ

ใช่ค่ะ ตราบใดที่คนเรายังมีชีวิต..ก็ต้องเดินต่อไปค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณ พ.แจ่มจำรัส

สบายดีค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาอ่านให้กำลังใจค่ะ

ขอบคุณค่ะ คุณนันท์ดณุชยา ณภัคพงศ์ชัย

ที่มอบดอไม้ให้กำลังใจ

ขอบคุณค่ะ คุณวิราวรรณ

ที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจกันค่ะ

ขอบคุณค่ะ คุณหมอDr.PLe ที่ให้กำลังใจค่ะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี