บทกวีจำเป็น : ชีวิตมิหยุดนิ่ง (๑๐๗)

บันทึกที่ ๑๐๗ ชีวิตมิหยุดนิ่ง

........ความเหนื่อยล้า เบื่อหน่าย เกิดหงุดหงิด

ผันความคิด หดหู่ ดูอ่อนไหว

ความเชื่องช้า ก่อตัว ลดแรงใจ

เคยฝันใฝ่ ไปให้ถึง กลับหยุดยั้ง

........

........

........

........รวมแรงใจ แรงกาย ให้เป็นหนึ่ง

เป็นที่พึ่ง จุดประกาย ความหวังใหม่

แม้เชื่องช้า แต่มั่นคง ด้วยจริงใจ

ถึงเส้นชัย ได้พบสุข เกษมศานต์

(อร วรรณดา ๐๔-๐๔-๕๘)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกวีจำเป็น



ความเห็น (10)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ อาจารย์ Wasawat Deemarn ที่มาอ่านให้กำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

ยังมีลมหายใจ....ก็ยังมีความหวัง ต้องเดินต่อไปจ้ะ

เขียนเมื่อ 

สบายดีนะครับอาจารย์

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ ครูมะเดื่อ

ใช่ค่ะ ตราบใดที่คนเรายังมีชีวิต..ก็ต้องเดินต่อไปค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณ พ.แจ่มจำรัส

สบายดีค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาอ่านให้กำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณนันท์ดณุชยา ณภัคพงศ์ชัย

ที่มอบดอไม้ให้กำลังใจ

เขียนเมื่อ 
เขียนเมื่อ 

เพราะอีกแล้ว

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณวิราวรรณ

ที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจกันค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณหมอDr.PLe ที่ให้กำลังใจค่ะ