วันนี้เป็น...วันหนึ่ง..ของหลายพันวันที่ผ่านมา...ถ้าเราอยู่ กับ..เวลาปัจจุบัน..ก็อาจจะไม่ต้องไปนับมันว่ากี่วันรึเวลาไร..นกมันร้องไก่มันขัน..อยู่ที่ไหนๆก็คงเหมือนกัน..เพราะเป็นสัญญลักษณ์ ของฟ้าที่สางจวนที่พระอาทิตย์จะจ้าแสง..หากแสงอาทิตย์ลับมุมโลก..นกกามันก็บินกลับรัง.....เคยนั่งดูฝูงนก..ที่มันบินจับกิ่งไม้บนต้นไม้หรือสายไฟ...เสียงจ้อกแจ้กจอแจ..มันไม่เคยบินชนกันตัวสุดท้ายที่เกาะแสงสุริยัน..ลับฟ้าพอดี...(ตรงนี้ตรงกันข้ามกับคน...คนจะแย่งที่กัน..จนเหยียบกันตาย..มีปรากฏเป็นข่าวให้เห็นให้ยิน.....แต่สังคมนกยังไม่ปรากฏให้เห็น..ด้วยตาตน..."เคยเห็นการจิกตีแต่ไม่ทราบด้วยเหตุผลกลใด"มีคนรู้ก็เมนท์มาแล้วกันว่าทำไม...มีความทรงจำหนึ่งเมื่อเด็ก..ที่ชอบ..คือเอาหมอนข้างมาตีกัน..ก่อนนอน...(หากมีการร้องไห้เกิดขึ้น..ก็จะโดนตีซ้ำ..)..กรณีนี้เคยนั่งเฝ้าดูนกเอี้ยงเพิ่งหัดบิน..มันไล่จิกตีอีกตัวหนึ่ง..น่าจะร่วมรังเดียวกันมา..ริมนาข้าว..ที่ไม่มีข้าวขึ้นปีนี้...(ก็สงสัยว่าจิกตีกันทำไม..ข้าวก็ไม่มีในนา..มีแต่ก้อนดินแห้งๆทั้งทุ่ง....
ความทรงจำหนึ่ง..อันที่จริง..อยากบันทึกไว้ในหน้านี้..คือการ..ละเล่น..สองชนิด..ที่มีความเหมือนกันอยู่บ้าง..แต่มัน..ต่างสมัยกัน...คือ"การจิ้ม".....จิ้ม.(ชนิดเมื่อก่อนนี้)ก็คือ..ตั้งวงวางมือรวมกัน..แล้ว จิ้ม ไปตามมือที่วางของเด็กแต่ละคน...เรา การละเล่นชนิดนี้ว่า จ้ำจี้...ใช้นิ้ว จิ้มๆไปรอบวง...ร้องเพลงไปด้วย..พอจำได้เลา..ว่า...
จ้ำจี้ มะเขือเปราะ กระเทาะ หน้าแว่น...พายเรืออกแอ่น..อาบน้ำท่าไหน..อาบน้ำท่าวัด..เอากระจกที่ไหนส่อง..เยี่ยมๆมองๆ..นกขุนทองร้อง..วู้...
เจ้าคนที่โดน..วู้..ก็จะต้อง..ถดชักมือ..หนีไป......
มันเป็นการจิ้มที่สนุกสนานมาก..นะ..ตอนเด็กๆ..ผู้ใหญ่สอนให้ร้องเพลง..เด็กได้เรียนแบบ..จนจำได้..อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา..ไม่รู้จัก..ความเหงา..เป็นอย่างไร..หัวเราะต่อกระซิก..มันเป็นธรรมชาติ..ของความร่าเริง....(ตรงนี้..ลืมไป..กับกาลเวลา...)มาอยู่กับฝรั่ง..ฝรั่งเยอรมัน..เป็นชาติยิ้มยาก..แถมถ้าใครพูดไปหัวเราะไป..จะถูกกล่าวหา....(เมื่อก่อน)...เดี๋ยวนี้...ต้องไปเรียนหัวเราะ..ที่อินเดียกัน...เพราะนักจิตวิทยาไปค้นพบว่า..ยิ้มหัวกันนั้น..ทำให้สุขภาพจิต.."ดี"
มาคิดถึงการ.."จิ้ม"..รึ..โรคจิ้ม..ที่นิยมเป็นกัน...รวมทั้งผู้เขียนด้วย...ก้มหน้าก้มตาจิ้ม..เดินก้มหน้าจิ้ม...ยืนก้มหน้าจิ้ม..นอน..ก็ยังจิ้ม..
สนุกอยู่คนเดียว...แต่จินตนาการได้ว่า..ติดต่ออยู่กับคนทั้งโลก.."..ไม่เหงา..หายเหงา"..ด้วยการ..จิ้ม..(เครื่อง..สารพัดชื่อ..ที่สร้างออกมาขายแข่งกันอยู่เวลานี้..แถมสามารถ..ขโมยเวลา...ไปทำเป็นเงินได้อย่างเป็นร่ำเป็นสัน...(นะ)...
...เขียนมาถึงตรงนี้..ก็พอดีๆว่า..จิ้ม..สองชนิด..นี้..มันแตกต่างกันไปแค่วัตถุกับธรรมชาติ..แต่เวลา..คือ...(..ปัจจุบัน..มัน..จิ้ม..เหมือนกัน..)...อย่างนึงที่เปลี่ยนไป...จิ้มด้วยเหงา....อีกอย่างจิ้มด้วยความไม่เหงา.....
...เขียนมาถึงตรงนี้..."มี คำถามว่า..เด็กรุ่นนี้..เคยเล่น..จ้ำจี้..รึเปล่า".....
เด็กรุ่นนี้คงไม่เคยเล่น
วันก่อนไปเล่นกับหลาน 2 ขวบ
หลานสนุกมากๆครับ
จ้ำจี้ มะเขือเปราะ กระเทาะหน้าแว่น...
คิดถึงสมัยเด็กเลยค่ะ
สวัสดีค่ะ..อาจารย์..ดีจัง..เป็นคนที่มีเวลาเล่นกันกับ..หลาน..นะ.....(ในสังคมสมัยใหม่..จะหาคนที่มีเวลาเล่นกับเด็กได้ยาก..พ่อแม่สมัยใหม่ใช้มือถือ...คอมพิวเตอร์ สมาทโฟน..เป็นเครื่องล่อให้เด็กไปไกลตัว...สังคมเยอรมัน..พยายามอยู่เวลานี้..ที่จะเพิ่มค่าเลี้ยงดูเด็กให้อยู่กับพ่อแม่นานขึ้นและมีสัญญาปกป้องที่ทำงานให้ด้วย..)...ซึ่ง..ปัญหานี้เมืองไทย..อาจทำได้ยากมากๆๆ...กฏหมายคุ้มครองแม่พ่อเด็กและสวัสดิการของครอบครัว..ของคน ขายแรงงาน.....โดยเฉพาะ..ความเป็นอยู่ของคนระดับนี้..แม้แต่ค่าแรง..ขั้นต่ำ..ยังทำไม่ได้...เลยเพราะไม่มีความสมดุลยในการกระทำและกฏเกณฑ์..ที่วางไว้...
สวัสดีค่ะ..คุณ..ลูกสบเมย.."..ความจำในอดีตนี้สะท้อนให้เห็นตัวเองและประสพการณ์..นำขึ้นมาเปรียบเทียบ..ให้ความเทียบเคียงในความรู้สึกของตัวเองกับสังคมในเวลานี้..ว่าแตกต่างไปขนาดใด...(วัดด้วยความรู้สึก..และพยายามสัมผัส..ด้วยใจ...ปัญหาแบบนี้..ความเหงาเกิดขึ้นได้อย่างไร..แก้ได้อย่างไร..อะไรที่ขาดหายไป..ทั้งๆที่เป็นความจำเป็นที่จะต้องมี...ความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ถูกตัดขาด..ครอบครัวขาดความอบอุ่น..แตกแยก..กลายเป็นความรับผิดชอบ..ที่ต้องใช้เงินตราเป็นเครื่องวัด...กับเด็กและคนชราคนเจ็บไข้...จำนวนไข้สังคมกำลังเพิ่มมากขึ้นทุกที...เสมือน..น้ำที่มารออยู่ที่จมูก...ว่าจะท่วมเมื่อไร..หรือภาพที่เห็นเด่นชัด..น้ำดันขึ้นมาจากใต้ดิน..ท่วม..สาเหตุ..นั้นมาจาก..อะไร....
น่าคิดๆๆ..ไหมเอ่ย...เราควรจะแก้ไขอย่างไร...รัฐ..คือใคร..เป็นอะไรกับสังคมส่วนรวม...มีหน้าที่อะไร...ต่อสังคม...คนที่อยากจะเข้ามามีบทบาท...เข้าใจหน้าที่รึเปล่า....สงสัยๆๆๆ..ว่าเมื่อเด็กๆไม่ได้เล่น " จ้ำจี้(จ้ำไช)ตน..แต่..คง..ชอบเล่น..ซ่อน..หา..(ของที่ตนขโมยมาซ่อนไว้)...อิอิ...
เคยเล่นเองตอนเด็กๆค่ะ หดทีละนิ้วไปเรื่อยๆค่ะ คุณยายธี สมัยลูกเล็กๆก็เคยชวนเล่น แต่ลูกๆน่าจะลืมไปแล้ว เป็นความสนุกที่คนเคยเล่นเท่านั้นจะซาบซึ้งนะคะ