พระแท้ตาม "หลักการ" น่าจะดีกว่า พระแท้ตาม "ใบรับรอง"

******************************************************
คำว่า "หลักการ" ผมหมายถึง ชุดความรู้ 3 หัวข้อ คือ....
ก. ประวัติและเจตนาในการสร้าง
ข. มวลสารที่ใช้(รวมเทคนิควิธีการปรุงแต่งมวลสาร) และ
ค. พัฒนาการของมวลสารตามสภาพแวดล้อมระยะเวลาที่ผ่านมา

แล้วใช้หลักสามข้อนี้เป็น "หลักการ" ในการพิจารณา
ที่ทำให้เกิดความเก่า (หลักข้อที่ 1)
ในความเก่ามีความใหม่ ในความใหม่มีความเก่า แบบหลากอายุ หลากแบบปะปน ทับซ้อนกัน (หลักข้อที่ 2) และ
การทับซ้อน ผสานกับการกร่อน หรือสึกกร่อน ทำให้เกิดผิว "เหี่ยว" มีการงอกใหม่ "ฉ่ำๆ" และ ความนวลของผิว หรือความนุ่มนวลของผิว (หลักข้อที่ 3)
ที่ผมผนวกไว้ในหลัก 123

และเมื่อพิจารณาลงรายละเอียดของแต่ละเนื้อ ก็จะพบว่า

ก. เนื้อผง มีการพัฒนาการทั้งหมด 7 ลักษณะ จึงมีหลักเนื้อผง 1-7 การอ่านจุดเด่นของเนื้อในหลักที่ 8 การอ่านพุทธศิลป์ในข้อที่ 9 การสังเกตตำหนิ ในข้อที่ 10 การสัมผัสลื่นมือ ในข้อที่ 11 และการมีน้ำหนัก ในข้อที่ 12

ข. เนื้อดิน มีการพัฒนาการของผิว 8 ลักษณะ

ค. เนื้อชิน เนื้อโลหะ มีการพัฒนาการของสนิมหลากหลาย ทั้งแนวดิ่ง แนวระดับ และหลากอายุ

ง. เนื้อว่าน ก็คล้ายกับเนื้อดินผสมเนื้อผง แล้วแต่จะแก่ไปทางดิน หรือทางผงปูน

หลักการที่สำคัญๆ ก็มีเท่านี้
ถ้าจะจับหลักง่ายๆ ละก็......

1. ความเหี่ยวของพระทุกเนื้อ

ไม่ว่าจะเป็น ดิน ผง ชิน และโลหะ ที่ทำได้ยากมากๆ
ซึ่งผมคิดว่าน่าจะใช้เป็นปัจจัยข้อที่หนึ่ง ได้เลย
ที่เหลือก็........

2. พัฒนาการหลักๆของเนื้อ
ก. เนื้อผง 3+2
ข. ดิน มวลสารนูน มน เหี่ยว ฉ่ำ นวล แพร่
ค. โลหะ ใหม่ๆสนิมทอง 4 ระดับ โลหะเก่า สนิมหลากแบบ
แล้วก็ขยับไปดูว่า.....
3. พุทธศิลป์ถูกต้อง

พอได้ครบสามหลักดั่งนี้แล้ว อิอิอิ เอาใบรับรองที่ไหนมาแลก ก็ไม่ยอม
5555555555