อยู่เงียบๆ...คนเดียว


วันที่สามแล้วสินะที่เธอเดินทางไปต่างประเทศ เวลาในการทำงานเหมือนจะเร็วมากขึ้นในแต่ละวัน แต่เวลาที่เธอจะกลับมาช่างเนิ่นนานกว่าที่เคยเป็น การอยู่คนเดียวกับทอฟฟี่หมาน้อยเพื่อนที่น่ารัก ช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงหลังเลิกงาน ในยามค่ำคืน ฝึกให้คิดถึงการที่อยู่คนเดียวในความเป็นจริงจะมีความมีความรู้สึกอย่างไร แตกต่างจากตอนนี้มากน้อยแค่ไหน

ภาพถ่ายที่เธอส่งมา ให้เห็นสิ่งแปลกใหม่ ดีใจและขอให้มีความสุขในการเที่ยวครั้งนี้ เธอคือความภูมิใจในอาชีพการงานที่ประสพความสำเร็จ เป็นแรงบันดาลใจให้ลูกได้เรียนรู้ที่จะเป็นไปในวันข้างหน้า


การได้สัมผัสบรรยากาศใหม่ๆ สถานที่ไหม่ๆ กับหมู่เพื่อนร่วมงาน เสื้อผ้าสีสันสดใสกับเบื้องหลังภาพที่แปลกตา เป็นความสุขที่ร่วมกันได้ด้วยใจที่ยินดีกับเธอ

และการได้อยู่คนเดียว ทำให้มีเวลาไตร่ตรอง ความคิดต่างๆที่พยายามย้อนไปมา จากอดีตที่ผ่านมาและวันข้างหน้าที่ยังไปไม่ถึง ถูกความเงียบให้นิ่งพอที่จะกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

นี่คือความจริงที่สุดของชีวิต ณ ตอนนี้...

ดึกดื่นคืนนี้ หมู่บ้านแห่งนี้คงจะเงียบสงัดเหมือนสามคืนที่ผ่านมา...อีกแล้ว

...................

13 มีนาคม 2558

พ.แจ่มจำรัส

หมายเลขบันทึก: 587405เขียนเมื่อ 13 มีนาคม 2015 20:16 น. ()แก้ไขเมื่อ 17 มีนาคม 2015 15:45 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (5)

สวัสดีค่ะคุณพ. ทนเหงาอีกนิดนะคะ เดี๋ยวเธอก็กลับมาแล้วค่ะ คุณยายเป็นกำลังใจให้นะคะ

ไปเที่ยวเดี๋ยวเดียวก็กลับ...แต่เขียนร่องรอยแห่งความคิดถึงของความคิดถึงได้งดงามครับ

_สวัสดีครับ...

_เขียนถึง..เพราะคิดถึง..คนไปญี่ปุ่น..นะครับ อิๆ

_ชอบๆๆบันทึกแบบนี้...

_ขอบคุณคร้าบ..

สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา
และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี