เราจะไม่ทิ้งกันนะ : เราจะช่วยกันนะ

มันเป็นหน้าที่โดยตรงของความเป็นครูที่จะต้องช่วยเหลือศิษย์ เท่าที่จะช่วยเหลือได้ อย่างไรเราก็ไม่ทิ้งกัน....เราต้องช่วยกันนะ

เมื่อวานนี้ ๒๖ กุมภาพันธ์ ๕๘ ครูน้อยมาบอกคุณมะเดื่อว่า ผู้ปกครองของ ด.ญ.สุนันทา

หรือ น้องนุ นักเรียน ป.๔ เข้าโรงพยาบาล อยู่ห้อง icu อาการหนักมาก

ผู้ปกครองคนนี้เป็น "ตา" ของสุนันทา ซึีงเด็กหญิงไม่ได้อาศัยอยู่กับพ่อแม่

แต่อยู่กับ ตา ยาย และที่สำคัญ ครอบครัวของสุนันทา ไม่มีบ้านอยู่ ต้องขออาศัยห้องเรียน

ของโรงเรียนบ้านละลอง ซึี่่งเป็นโรงเรียนที่ถูกยุบเลิกไปหลายปีแล้ว....

ฐานะยากจนมาก ๆ ยายเหลาก้านมะพร้าวขายเป็นอาชีพ

ส่วนตา สุขภาพไม่ดีด้วยโรคหลายโรครุมเร้า ทำงานหนักไม่ได้



เรียกได้ว่า ทั้งสามคน ตา ยาย หลาน แทบจะอดมื้อกินมื้อ

โดยเฉพาะยามนี้ ยายแทบไม่มีเงินติดตัว ครูน้อยจึงขอให้

คุณมะเดื่อช่วยหาเงินบริจาคไปช่วยยาย กับน้องนุให้พอได้

ซื้อข้าวปลาอาหารกินได้ไปก่อน



ความจริง ทุกบ่าย คุณมะเดื่อกับครูในโรงเรียน ตลอดจนคนในละแวกนั้น จะเห็น

ตาของน้องนุไปเดินอยู่แถว ๆ โรงเรียน เพื่อรอรับหลานกลับ แต่ช่วงนี้ ไม่มีใครเห็นเลย

คุณมะเดื่อคิดว่า อาจจะไปทำงานที่อื่น ไม่ได้คิดว่าจะเข้าโรงพบาบาล เพิ่งทราบ

จากครูน้อย ว่าป่วยหนักขนาดตั้งปั๊มหัวใจหลายครั้งเมื่อวานนี้เอง

คุณมะเดื่อจึงบอกบุญไปตามผู้ปกครองที่สนิทชิดเชื้อกัน และเพื่อน ๆ ในชั้น ป. ๔

ของน้องนุ เพื่อที่จะนำไปมอบให้กับยายของนุ ในเย็นวันนี้ (๒๗ กุมภาพันธ์ )

และจะได้เยี่ยมคนป่วยด้วย



เงินบริจาค จากใจอันบริสุทธ์ิ จาก ครูกัลยา ครูม่วย ครูน้อย น้องครูแป้ง จากครูเปีย

จากแม่ของคุณมะเดื่อ จากแม่ครัวของโรงเรียน ๒ คน จากพี่น้อย จากผู้ปกครอง บางคน

จาก เพื่อน ๆ นักเรียน และจากคุณมะเดื่อ รวมแล้วได้จำนวน ๒.๐๐๐ บาท

เย็นวันนี้หลังโรงเรียนเลิก คุณมะเดื่อ ครูเปีย ครูน้อย และครูกัลยา จึงเดินทางไป

ยังโรงพยาบาลประจำจังหวัด พร้อมกับเงินบริจาค และของเยี่ยม (คนเฝ้าไข้) อีก

หลายอย่าง



สภาพของคนป่วย ตาของน้องนุที่พวกเรา....นอนนิ่งบนเตียง โดยมีสายยาง ที่เป็น

เครื่องช่วยชีวิตระโยงระยางเต็มไปหมด....ทำให้คุณมะเดื่อนึกถึงภาพของน้องชาย

ที่เสียชีวิตไปแล้ว เพราะอยู่ในสภาพเดียวกันเลย ตาของนุไม่รู้สึกตัวเลย ยายบอกว่า

อยู่ได้เพราะเครื่องช่วยหายใจ หากชักสายออก ก็จะหมดลมหายใจทันที

เมื่อเห็นสภาพนั้น....พวกเราพูดไม่ออก....สลดใจมาก ๆ คุณมะเดื่อมองเงินบริจาค

ให้กับยายของนุ ยายกอดคุณมะเดื่อร้องไห้อย่างซาบซึ้งใจ เล่นเอาคุณมะเดื่อน้ำตาเอ่ย

ไปเหมือนกัน ได้แต่บอกด้วยเสียงสั้่น ๆ ไปว่า " พวกเราไม่ทิ้งกันหรอกจ้ะ"



พวกเราบอกกับยายไว้ว่า หากมีเหตุอะไรฉุกเฉิน ให้โทรหาคุณมะเดื่อ หรือครูกัลยาทันที

ใกล้ค่ำ พวกเราจึงลายายของนุกลับ

.....เมื่อเห็นสภาพของตาของน้องนุแล้ว...คุณมะเดื่อจึงปรึกษากับคณะว่า หากเป็นไปตาม

ที่พวกเราคิดไว้ คือตาของนุเสียชีวิต (ไม่ได้คิดไปเองหรอก เพียงแต่หมอรอให้ยายอนุญาต

ให้ถอดสายยาง และคาดว่าจะเป็นพรุ่งนี้ ) พวกเราจะช่วยกันเป็นเจ้าภาพงานศพให้

คนละคืน คือคุณมะเดื่อ ๑ คืน ครูกัลยา ๑ คืน และครูน้อยอีก ๑ คืน เพราะรู้ดีว่า

ยายคงจะรับภาระนี้ไม่ไหวแน่ ๆ ถึงอย่างไร คุณมะเดื่อก็คงทิ้งไปไม่ได้

มันเป็นหน้าที่โดยตรงของความเป็นครูที่จะต้องช่วยเหลือศิษย์ เท่าที่จะช่วยเหลือได้

อย่างไรเราก็ไม่ทิ้งกัน....เราต้องช่วยกันนะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ใต้ฟ้าเมืองไทย



ความเห็น (13)

เขียนเมื่อ 

ช่วยๆกันนะ..ทำอย่างไรดี...

ทุกสิ่งเกื้อกูลกันอยู่เป็นธรรมชาติ...นะเจ้าคะ


เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะยายธี ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะช่วยยายกับหลานสองคนนี้ได้อย่างไร เพียงแต่คิดไว้ว่า หากตาเสียชีวิตลง ก็จะช่วยกันในเรื่องบำเพ็ญกุศลศพไปก่อนจ้ะ ท่านอาจารย์โสภณบอกว่าให้ช่วยลงรูปของ น้องนุ ยาย แล้วก็บ้าน (ห้องเรียนเก่า) ด้วย ..... ก็ยังลังเลอยู่จ้ะ ยายธีที่รักช่วยกันคิดหน่อยจ้ะ ว่าพวกเราชาวโกทูโน จะช่วยสองยายหลานนี้อย่างไรดี....ช่วยกันคิดหน่อยจ้าาา


เขียนเมื่อ 

มอบให้..กับคุณครูดีดีเด่น นะคะ


เขียนเมื่อ 

สังคมเราน่าอยู่เพราะ ทุกคนมีน้ำใจและใจบุญครับ

เขียนเมื่อ 

ถ้าคุณยายและหลานไม่ขัดข้อง น่าแจ้งไปที่สื่อโทรทัศน์นะคะ เพราะเข้าถึงผู้ใจบุญที่สามารถช่วยได้ คนละเล็กละน้อยแต่หลายๆคนก็จะสามารถช่วยให้คุณยายและหลานดำเนินชีวิตต่อไปได้ดีกว่าที่เป็นมา อ่านเรื่องแบบนี้แล้วอยากเป็นเศรษฐีที่มีเงินเหลือเฟือจะได้สามารถจัดสรรแบ่งเอามาช่วยได้ทันทีจังเลยนะคะ ทางภาครัฐน่าจะมีหน่วยงานที่ช่วยได้บ้าง เราๆคนเสียภาษียินดีอย่างยิ่งถ้าเงินภาษีของเราส่วนหนึ่งเอามาจุนเจือคนลำบากแบบนี้นะคะ อย่าให้เป็นเตี้ยอุ้มค่อมกันเลยในสังคมที่ต่างคนต่างก็มีภาระของตัวเองมากเกินจะแบกอยู่แล้ว เอาใจช่วยนะคะ

-สวัสดีครับ

-ตามมาให้กำลังใจครับ

-เป็นกำลังใจที่อบอุ่นมาก ๆครับ

เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจให้นะครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะพี่หมอเปิ้น ขอบคุณอย่างแรงสำหรับกำลังใจ ที่ยอดเยี่ยมจ้ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะคุณทิมดาบ ขอบคุณมากมาย แค่ความเข้าใจกัน ให้กัำลังใจกัน สังคมก็น่าอยู่มากมายแล้วจ้ะ ขอบคุณมากมายจ้ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะพี่โอ๋ ขอบคุณมากมายสำหรับคำแนะนำที่ดี และมีประโยชน์ยิ่งนะจ๊ะ สำหรับเจตนาที่คุณมะเดื่อนำเรื่องราวของครอบครัวน้องนุ มาเขียนไว้ในบันทึกนี้ ก็มีได้คิดจะเรียกร้อง ในน้ำใจของมิตรรัก

แฟนเพลงให้ร่วมบริจาคแต่อย่างใดนะจ๊ะ เพียงเป็นการเผยแพร่เรื่องราวในอีกแง่มุมหนึ่งที่เป็นเรื่องจริง

ชีวิตจริงของสังคมเรา กับน้ำใจของผู้ที่รับรู้ในเรื่องราวนี้ซึีงอยู่ในเหตุการณ์เพื่อเป็นการอนุโมทนาสาธุใน

น้ำใจของเขา ที่คิดจะช่วยเหลือเพื่อเป็นการบรรเทาทุกข์เฉพาะหน้าเท่านั้นจ้ะ ส่วนท่านใด มีความคิดเห็น

อย่างไร ก็คงไปกะเกณฑ์ไม่ได้หรอกจ้ะ เพียงได้รับรู้ และร่วมให้กำลังใจ...แค่นี้ก็มากมายแล้วจ้ะ

ขอบคุณพี่โอ๋อีกครั้งนะจีะ ที่ให้คำแนะนำดี ๆ ตามที่คุณมะเดื่อประชาสัมพันธ์ไป

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากมายจ้ะคุณเพขร สำหรับกำลังใจ หาวันว่างได้หรือยังจ๊ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีใจ้ะอาจารย์ต้น ขอบคุณมากมายที่แวะมาทักทายและให้กำลังใจกันนะจ๊ะ

เขียนเมื่อ 

อยากให้มีการช่วยระยะยาว

ทำอย่างไรที่จะติดต่อ พมจ จังหวัดได้ครับ