"ชีวิตคือ ละครที่สะท้อนภพภูมิ" (กลอน)


โลกคือฐาน การแสดง แบ่งตามบท

ผู้กำหนด บทบาท จัดวิถี

คือกิเลส อวิชชา เหล่าราคี

สร้างวิถี ชี้กรรม ตามโลกา

บทเด็กน้อย คล้อยตาม ทำตามแม่

คอยชุ่มแช่ กระแสธาร ฐานตัณหา

ก่อเป็นกอง ห้องหับ ลับวิญญาณ์

เพิ่มสายตา ล่าจับ ทรัพย์โลกีย์

บทบาทหลัก คือตักตวง ปวงศึกษา

เรียนวิชา หาความรู้ ปูวิถี

เป็นพื้นฐาน การปรับตัว ครอบครัวดี

เป็นทางชี้ ชีวิต จิตพัฒนา

เมื่อเรียบจบ ก็พบงาน ฐานอาชีพ

ที่ถูกบีบ ให้รีบเร่ง เพ่งงานหนา

ต้องเครียดเคร่ง ถูกเร่งเร้า สาวเงินตรา

มีราคา คือค่าแรง แหล่งเงินเดือน

บทผู้ใหญ่ เมื่อได้ฐาน บ้านเงินรถ

มีฐานยศ ปรากฎเด่น เช่นบัวเผื่อน

เชิดชูชัด ทัศนา คู่มาเยือน

กลายเป็นเพื่อน เสมือนแฝด แพทย์ชีวา

ฉากต่อไป ได้แต่งงาน การมีคู่

มาสมสู่ ปูทาง สร้างวงศา

เป็นครอบครัว ผัวเมีย เฉลี่ยภาร์

บทบาทพา มาแสดง แต่งตัวโชว์

พอฉากพ่อ ฉากแม่ เริ่มแปรเปลี่ยน

ฉากวนเวียน เปลี่ยนมา เข้ามาโผล่

ฉากแก่เฒ่า เท้าขา กายาโซ

มวลโรโค โอ่โอบ เป็นศพตาม

ธาตุกายกอง พุพองเน่า คืนเหง้าหน่อ

รูปย่นย่อ ทอกระดูก ให้ลูกถาม

ว่าพ่อแม่ แกไปไหน ไร้รูปนาม

นี่คือธรรม ย้ำแสดง แฝงปรัชญา

แม้ผู้คน พลโลก ทำโศกเศร้า

เมื่อญาติเขา ถึงคราวตาย ไปโลกหน้า

ทำแค่ซึ้ง เหมือนถึงธรรม ธรรมดา

พองานซา น้ำตาแห้ง ไม่แหยงยล

ละครครู หมู่ชน คนทั้งหลาย

จิตเคลื่อนย้าย ถ่ายเท เทดั่งฝน

เกิดกายโลก ก็โยกย้าย สิ้นวายชนม์

หาวังวน ค้นภูมิภพ ไม่จบจริง

แต่ละภพ พบพาน วิญญาณยื้อ

เหมือนเป็นสื่อ ถือบท กำหนดสิง

ฝังร่างจิต ติดภพ โอบพึ่งพิง

ไม่คิดทิ้ง ชิ่งหลบ ภพในภูมิ

จึงเกิดฉาก มากมาย มาหลายภพ

กลายเป็นศพ พบนรก ตกหลายขุม

ฉากละคร สะท้อนทาง ต่างเมืองมุม

สะสมภูมิ ภพน้อยใหญ่ ไกลนิพพาน

ชนมากมาย ใหลหลง ดงเสน่ห์

สุขสรวลเส เฮฮา คราสุขสันต์

ดูละคร ผ่อนคลาย ไหลตามธาร

ลืมฉากกั้น วันคืน ไม่ตื่นใจ

ฉากละคร ตอนเศร้า เคล้าทุกข์โศก

ฉากนรก หมกสวรรค์ กาลเวียนว่าย

บาทชีวิต จิตสนอง ข้องทางไป

ปัญญาไว ก็ได้ช่อง มองเห็นธรรม

เหมือนฉากบท ขดคู้ อยู่ในภพ

แสงสีกลบ พบมืดมน คนถลำ

ฉากชีวิต จิตกาย ไปตามกรรม

ปัญญาล้ำ ธรรมสว่าง ทางเจริญ

บทละคร ตอนไหน ที่ได้ดู

ล้วนอิงอยู่ ลู่ทาง ไม่ห่างเหิน

บนชีวิต จิตวิถี ที่ย่ำเดิน

จึงเผชิญ เพลินมายา จนตามัว

คนไหนเล่า จะเข้าใจ ในชีวิต

ว่ามีพิษ มีภัย ให้ทำชั่ว

ใครมีตา หน้าใน ใส่จิตตัว

ย่อมไม่กลั้ว พัวพัน จนวันตาย

โลกละคร จงย้อนดู หมู่สัตว์เกิด

อย่าเตลิด เพลิดเพลิน เกินวิสัย

อย่าประมาท ขาดธรรม ย้ำเตือนใจ

ก่อนจะตาย ได้พินิจ คิดถูกทาง

ไม่ว่าหญิง หรือชาย ผู้ใหญ่เด็ก

ล้วนถูกเสก ตามบท กฎแผนผัง

แสดงบท จดจำ ไปตามทาง

แล้วฝังร่าง วางฉากบท ตามกฎกรรมเอย

--------------------๒๓/๒/๕๘-----------------



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน จับความคิด



ความเห็น (2)

โศลกชีวิต... เศร้านัก แต่...คือ เรื่องจริง

ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ